மதிப்புரை: ஒலிக்காத இளவேனில் – தி. பரமேசுவரி

“தொழிற்சாலையை விடக் கவிதை முக்கியமானது. தொழிற்சாலை வாழ்வதற்கான பண்டங்களை வழங்குகிறது; கவிதை வாழ்வதற்கான விருப்பத்தைத் தருகிறது” என்னும் ஓஷோவின் வரிகள்தான் ஒலிக்காத இளவேனில் என்னும் ஈழப் பெண் கவிஞர்களின் தொகுப்பைப் படிக்கும்போது நினைவிலெழுந்தது. ஈழத்துப் போர்ச்சூழல், யுத்தம், பெண்ணிலைவாதம், புலம்பெயர்வாழ்வு, குடும்ப இறுக்கங்கள், பிரிவுத்துயர் எனக் கூடுமானவரையிலும் விடுபடல்களின்றிப் பேசப்பட்டிருக்கிறது. வாழ்வுக்கான தேடலில், அலைச்சலில் கூடத் தங்கள் பண்பாடு (குறிப்பாக, பெண்களைக் கட்டுப்படுத்துதல்) அழிக்கப்படுவதைக் குறித்துக் கவலை கொள்ளும் ஆணியக் கட்டுமானம், சாதீயப் புலம்பல்கள், பொருள்முதல்வாதச் சிந்தனை எனச் சகலமும் பெண்களால் விதந்தோதப்பட்டிருக்கிறது. தொகுப்பு முழுவதும் இறைஞ்சுதல்களும் நிச்சயமற்ற வாழ்வின் மன்றாட்டுகளும் மன அலைவுகளும் இயலாமைகளும் துன்பியல்களுமே பெரும்பான்மையாக இருப்பது மனத்தைக் கனக்கச் செய்கிறது. ரௌத்ரமாக எழும் ஓரிரண்டு குரல்களும் கூட இறுதியில் விரக்தி மௌனம் பூணுகிறது.

கனடாவில் வாழும் புலம் பெயர்ந்த 18 ஈழப் பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகளைப் பல்வேறு தலைப்புகளூடாகத் தொகுத்து, தான்யா, பிரதீபா கனகா தில்லைநாதன் ஆகிய இருவரும் ஒலிக்காத இளவேனிலாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். 2003 – 2009 காலப் பகுதியில் இலங்கையுள் நடந்த அரசியல் நிகழ்வுகள், போர் அனுபவம், நிலத்திலிருந்து பிடுங்கி எறியப்பட்டதன் துயரம், தனிமை, அச்சம் என அவரவர் உலகமும் இத்தொகுப்பில் கூட்டிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
எந்தக் கலை வடிவமும் அது சொல்லும் உணர்வைப் படிப்போரின் மனத்துக்குக் கடத்துவது என்பதே அதன் முதன்மைத் தன்மையாக இருக்கவேண்டுமென்பதைப் பலரும் பல்வேறு சொற்களில் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவ்வகையில் இத்தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகளின் மொழி நடை, வடிவம், செய்நேர்த்தி, உத்தி, கருப்பொருள் எனத் தனித்தனியாகப் பார்க்கத் தேவையில்லை என்பது இத்தொகுப்பின் அவசியம் கருதித் தோன்றுகிறது. இத்தொகுப்பு வாழ்வின் அவசியத்தை, வாழ்வதின் போராட்டத்தைப் பேச வந்துள்ள ஒன்று.
இத்தொகுப்புகளுக்கு முன்னர் வந்துள்ள தொகுப்புகள் பற்றிய தரவுகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. அதை மிகக் கவனமாகப் பதிவு செய்திருப்பது அவசியமானதும் பாராட்டுக்குரியதுமாகும். இத்தொகுப்பு தாமதமானபோதும் கூட, எழுதிய பெண்களெவரும் அது பற்றிக் கேட்காததும் தொடர்ந்த தாமதமும் இற்றைகாலத்திலும் பெண்ணெழுத்துக்குள்ள தடைகளையும் அது வெளிவருவதற்குப் போராடும் நிலையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. கவிதைகளைத் தலைப்பு வாரியாகப் பிரித்திருப்பதும் தலைப்பில்லாக் கவிதைகளைக் கூட முதல்வரி கொடுத்து உணர்த்தி இருப்பதும் நல்ல உத்தியாகும். நன்கு அறியப்பட்ட பெண் கவிஞர்கள், வலைப்பூவில் எழுதுபவர்கள், இன்னும் தொகுப்பு கொண்டு வராதவர்கள் எனப் பல வகையிலும் எழுதி வரும் பெண்கள் இந்தத் தொகுப்பால் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
எப்போதும் ஒடுக்கப்படுபவர்களாகக் குழந்தைகளும் பெண்களுமே இருக்கிறார்களென்பதில் எவருக்கும் மாற்றுக்கருத்தெதுவும் இருக்க முடியாது. அதிலும் குறிப்பாக, போர் நிகழும் இடத்தில் வாழும் குழந்தைகளும் பெண்களும் எத்தகைய வன்முறைகளைச் சந்திக்க நேரிடுமென்பதை அவதானிக்க முடியும். ஆனால், இத்தகைய ஒடுக்குதல்களையும் தாக்குதல்களையும் சந்திக்கும் உலக இனங்கள் பலவும் தன் துன்பியலை மொழியின் துணையுடன் பேசி, உலக இதயத்தை, மனசாட்சியைக் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டேதான் இருக்கிறது என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும். அதற்கு ஈழத் தமிழர்களும் விதிவிலக்கல்லர்.
திணிக்கப்பட்ட காலை / திணிக்கப்பட்ட எழுத்து / திணிக்கப்பட்ட ரசனை / திணிக்கப்பட்ட குறி
என்னும் நான்கு வரிகளில் ஜெபா வெளிப்படுத்தும் உணர்வுகள் பெரிய கவித்துவச் சொற்களேதுமின்றியே படிப்பவர் நெஞ்சுக்குள் கடத்தப்படுவதை, குத்துவதை உணரலாம்.
இந்தத் தொகுப்பினை ரசனை வெளிப்பாட்டுக்காகவோ, அறிவின் தீற்றலாகவோ, இலக்கியப் பிரதி மட்டுமாகவோ பார்த்து ஒதுங்கி நிற்க இயலாது. பெண்ணின் ஆவேசம், அழுகுரல், ஓலம், மௌனம், ஏமாற்றம் யாவும் இவ்வரிகளில் விரவி இருக்கின்றன.
நிச்சயமற்ற வாழ்விற்குப் பழக்கப்பட்டவர்கள் / எதற்காகவும் காத்திருப்பதை விரும்புவதில்லை / இன்றைய நிமிடத்தினை வாழ்வதுடன் / நாளைய நிமிடத்தை எதிர்கொள்ளவும் தயாராகிறார்கள்
என்னும் ரேவதியின் ‘சிதிலமடைந்துள்ள வாழ்க்கை’ கவிதையின் சில வரிகள் நம்பிக்கையும் அர்த்தமுமற்ற பெண்ணின் இயலாமையைப் பேசுகிறது.
நான் தூக்கணாம் குருவி / தும்புகளின் தொடுதல்களில் தொங்கிக் / கொண்டிருக்கிறது / எனது கூடு
என்னும் ரேவதியின் மற்றொரு கவிதை வாழ்வின் இழப்பை, இழந்தும் வாழும் வாழ்வின் வலியை உரத்துரைக்கிறது.
படைப்பு மனம் பெரிதும் இழப்புகளை, வேதனைகளைப் பேசுபவை. அதனூடாகத் தத்துவச் சரடுகளை விரித்துக் கொள்பவை. ஒவ்வொரு படைப்பும் தன் ஆதாரத்தை முன் வைத்தே இயங்கும். ரகசியமானதும் பரிசுத்தமானதுமான / ஒரே ஒரு சொல் / இன்னமும் மீதமிருக்கலாமென்று சொல்லும் மைதிலி, எழுத முடியாத தன் வலியை, கவிதையைப் பேசுவதுடன் தன் முலைகளில் அமைதி கொண்டு துயிலும், வார்த்தைகளுள் மறைந்துகொண்டு தாக்கும், அந்த மூளைத் திசுக்களிலிருந்து ஒழுகும் அசுத்தமான புன்னகையை இனியும் சகிப்பதற்கில்லையென்று குடும்பக் கட்டுமானத்தைத் தகர்த்தெறிகிறார்.
ஒடுக்கப்பட்ட பெண்களின் வாழ்வு வன்முறையாலும் தனிமையாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறது.இன்றைய சமூக, பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் எல்லோருக்குமே பொதுவானவை எனினும் வெளிப்படையாக ஏதும் பேச முடியாத, பேச அனுமதிக்கப்படாத பெண்களின் சிக்கல்கள் தனித்துவமானவை.உணர்ந்து கொள்ளும் அக்கறையின்றிப் உதாசீனப்படுத்தப்பட்ட அவ்வேதனைகளே கவிதைகளாய் இங்கே விரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
பிறழ்வுற்ற சூழலிலிருந்து / நீ மட்டும் எவ்விதம் உயிர்ப்புடன் இருப்பாய் / மன நோயின் கூறுகளுடன் உன்னைப் பார்ப்பதை / விமர்சிப்பதை அதில் உன்னை இணைப்பதை / எப்பிரிவிலும் அனுமதிக்க முடியாது / நீ என்பது உடைவின் குறியீடு / போரின் குறியீடு சமூகத்தின் குறியீடு / நானின் குறியீடு / இப்படியிருக்க, உன்னை எப்படிப் புறக்கணிப்பேன் / புறக்கணிக்க முடியாத புள்ளியில் நானும் நீயும் / இணைந்திருக்கிறோம், காதலால் அல்ல / பிறழ்விலிருந்து எழுதுங்கள் முறிவின் முதற் குறிப்பை.
என்னும் தான்யாவின் கவிதை பெண்ணின் காத்திருப்பை, மன அழுத்தத்தைக் கடத்துகிறது நம்முள். எளிய வரிகளெனினும் எளிய விஷயமாகக் கடந்துவிடமுடியாதபடிக்குப் பேசுகின்றன.
பெண்ணை, அவளிருப்பை, தன்முனைப்பில் அவளது சிக்கல்களை மட்டுமே பேசாமல் போர்க்கால வாழ்வின் நச்சினையும் இத்தொகுப்பினூடாகப் பேசுகின்றனர்.
அரசியலும் மானுட இருப்பும் / உடலையும் உயிரையும்போல் / பின்னிப் பிணைந்ததில் / கைதுகளும் காணாமல் போதல்களும் / உயிரிழப்புகளும் / அன்றாட அவலங்களாகிப் போன / அந்தக் கனத்த நாட்களின் மௌனம் / திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறது / அதிகார வர்க்கத்தினரின் / அட்டூழியங்களுக்கு அடிபணிகையில் / மெச்சாமலிருக்க முடிவதில்லை / சீருடைக்காரரின்மீது காறி உமிழ்ந்து / மரணத்தைத் தழுவிய எதிர்வீட்டுப் பெண்ணின் தன்மானத்தை
என்று போர் வாழ்வின் அவலத்தை, வன்முறையைப் பேசுகிறது நிவேதாவின் கவிதை. எப்போதும் போரின் கொடூர இலக்காகப் பெண் இருப்பதை, அதன் எதிர்ப்பைக் கடும் தொனியில் வெளிப்படுத்துகின்றார்.
விண்ணிற்கும் மண்ணிற்குமாய் விசுவரூபமெடுத்து நிற்கும் பெரும்கோயிலை ‘அவளாய்’க் காட்சிப்படுத்தும் ஆழியாள், அவளைச் சிறைப்படுத்தவும் ஒடுக்கவும் நினைக்கும் சமயப் பித்தர்களை இகழ்ந்து மேலும் பேசுகிறார். அவை அறிந்தோ அறியாமலோ / கருவறையில் இருட்சுடரில் / மற்றுமோர் “அவள்” / ஜனிக்கத் தொடங்குகிறாள் / கோயிற் திருக்காளை / அசைபோட்டு அமர்ந்தபடிக்கு / மொய்க்கும் ஈக்களைக் / கழுத்துமணி அசைய விரட்டுகிறது / வாலைச் சுழற்றிச் சுழற்றி.
என்னும் வரிகளில் பெண்ணின் ஆளுமை, அதை ஒடுக்க நினைக்கும் சமூகத்துக்கான எதிர்ப்புக் குரலாகவும் சுத்திகரிப்புச் செயலாகவும் அமைகிறது.
தர்சினியின், உரத்து உச்சரிக்கத்தான் ஆசை / எனது குரலை / ஆனாலும் / அலையாய் ஆர்ப்பரிக்கும் / ஏனைய குரல்களில் / அது அர்த்தமிழந்து விடுகிறது என்னும் கவிதையும்
றெஜியின், என் குருதியின் நிறத்தைத் தேடாதே / நானும் தொலைந்து போய் விடுவேன் / என் குருதி, உன்னதைப் போல சிவப்பானதே / நண்பா என்னும் கவிதையும்
பெண்ணை இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளும் ஆணாதிக்கச் சமூகத்தை, போர்க்காலத்தில் கூட அப்போக்கினைக் கைவிடாத, புலம்பெயர்ந்தபோதும் மூட்டைகட்டி எடுத்துச் செல்லும் அத்தன்மையை எதிர்ப்பதைப் பதிவு செய்கிறது. பெண்ணின் சமகால வாழ்வைப் போர்ச் சூழலிலும் புலம்பெயர்விலும் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தில் பதியும் இக்கவிதைத் தொகுப்பில் கவிதையல்லாத கவிதைகளும் சில விடுபடல்களும் கூட உண்டெனினும் காலத்தால், பேசும் பொருளால் முக்கியமான தொகுப்பே.
பெண் விடுதலையின் மொழியை, பெண்ணெழுத்தின் பிரக்ஞையை, சர்வதேசப் பின்னணியிலான பெண்ணின் அடையாளச் சிக்கலை, புதிய பாலியல்புகளை, உறவுகளை மேலும் மேலும் பெண்கள் வெளிப்படையாய்ப் பேச வேண்டும். இத்தகைய தொகுப்புகள் இன்னும் இன்னும் பெருகிவர வேண்டும். சிந்தனையாலும் உள்ளடக்கத்தாலும் வெளிப்பாட்டு அழகியலாலும் செழுமையுற வேண்டும். பெண் உரத்துப் பேசத் தொடங்கும்போதே அவளுடைய விடுதலைப் பாதை புலப்படத் தொடங்கும். பேசுவாள்; அதன் தொடக்கமான தொகுப்பாக நம் கையில் இருக்கிறது ‘ஒலிக்காத இளவேனில்’.
ஒலிக்காத இளவேனில்
தொகுப்பு : தான்யா – பிரதீபா கனகா – தில்லைநாதன்
வடலி வெளியீடு
முதல் பதிப்பு, டிசம்பர் 2009,
விலை 135.00
Advertisements

வென்றவர்கள் மத்தியில் இருக்கிற இன்னும் வெல்லாதவர்கள்

 – சம்பூர் வதனரூபன் கவிதைகள் –


adayalamatiruththal-500x500

1.
சம்பூர் வதனரூபனின் “அடையாளமற்றிருத்தல்” (வடலி வெளியீடு, 2013 டிசம்பர்) கவிதைத் தொகுப்பின் கவிதைகள் பூர்விக நிலம் பறிபோதலை, தம் ஊரிலிருந்து அகற்றப்பட்ட பிறகு நினைவுகளில் உள்ள ஊர் ஏற்படுத்தும் அகலா வலியை, அதனைப் பின்னிய உணர்வோட்டங்களைப் பதிவு செய்கின்றன. நீண்ட வரலாற்றை உடையதான தமிழ்ப் பகுதிகளில் இலங்கை அரசின் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்கள் ஈழப் போராட்டத்தில் ஆற்றிய பங்கு எம்மிடையே ஏலவே கவனத்துக்குள்ளாகிய ஒன்றே. 2006 இல் நிகழ்ந்ததான திருகோணமலை மாவட்டம், சம்பூரிலிருந்து மக்களது வெளியேற்றம் வெளிப்படுத்துவதும் ஆக்கிரமிப்பாளர்களைப் பொறுத்தவரை அது தொடர்ச்சியான வேலைத் திட்டம் என்பதே.

நூலின் முன்னுரையில் மு.மயூரன் குறிப்பிடுவதுபோல, ‘45% இற்கு மேற்பட்டவர்கள் விவசாயத்தையும் 35% இற்கு மேற்பட்டவர்கள் மீன்பிடித் தொழிலையும் செய்துவந்த தன்னிறைவான நிலமான சம்பூர் எனும் சிறு கிராமத்தின் 5000 ஹெக்டேயர் நிலப்பரப்பு “உயர்பாதுகாப்பு வலயம்” என்ற பெயரில் கடற்படையின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் உள்ளது. இவ்விடத்திற்தான் இந்தியாவின் பாரிய நிலக்கரி மின்நிலையமும் 4000 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்கள் செலவில் நிர்மாணிக்கப்படவுள்ள வரிவிலக்களிக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய பன்னாட்டு முதலீட்டு வலயமும் உருவாகவுள்ளன.’

மக்களின் நிலங்கள் அந்நிய முதலீடுகளுக்கும் உயர்பாதுகாப்பு வலயம் என்கிற பெயரில் அரசுக்கும் பறிபோகையில் நிலம் யாருடையது என்கிற கேள்வி தவிர்க்கமுடியாதபடி எழுகிறது. உலகப் பரப்புகளில் ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிரான நிலம்சார் போராட்டங்களும் அவைக்கு எதிரான பின்காலனித்துவ அடக்குமுறைகளும் தொடர்கின்றன. கனடா, அவுஸ்திரேலியா உள்ளிட்ட பூர்விகக் குடிகளிடமிருந்து திருடப்பட்ட நாடுகளது; இஸ்ரேல் போன்ற பலஸ்தீனர்களிடமிருந்து திருடப்பட்ட நாட்டினது; இந்தியா போன்ற தனது ஆதிக்குடிகளது வளங்களைச் சுரண்டி அந்நிய முதலீடுகளுக்கு கொடுக்கும் அரசுகளினது, ஆயுத அதிகார பலத்துக்கெதிராக – வாழ்விடத்தின் மீதான தமது உரிமையை வலியுறுத்தி – சாதாரண மக்கள் தொடர்ந்து போராடிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

சம்பூரிலிருந்து மக்கள் வெளியேற்றப்பட்டு எட்டு வருடங்களும்; இலங்கையில் யுத்தம் முடிவு(?)க்குக் கொண்டுவரப்பட்டு ஐந்து வருடங்களும் ஆன நிலையில் மக்கள் கூட்டாக போராட்டங்களில் ஈடுபடுவதற்கு கடும் எதிர்ப்புகளும் தண்டனைகளும் பதிலாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. முன்னம் இராணுவம் நிலைகொண்டிராத கிராமங்களில் வந்துவிட்ட ஆயுதங்களுடனான இராணுவ பிரசன்னம் அரசாங்கம் எச் சிறு எழுச்சியையும் தான் எவ்வாறு கையாளப் போகிறேன் என்பதைச் சுட்டும் சமிக்ஞையாக இருக்கிறது. அவை தாண்டியும் யுத்தத்தில் ஏற்கனவே இழந்தவற்றின் துயர் ஆறுமுன்னே தமது உரிமைகளுக்காக மக்கள் தெருவில் இறங்கிய சந்தர்ப்பங்களும் இருக்கின்றன. அத்தகையதான காணாமற்போன தமது உறவுகளுக்காக ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட போராட்டங்கள் போன்ற கூட்டு போராட்டங்கள் தவிர, போரின் பிறகான முதல் கட்டத்தில், இழந்தவற்றை விடுத்து, இருப்பவற்றைக் காத்துக் கொள்ளும் எத்தனிப்புகளை அதிகம் காண முடியும்.

2.

வதனரூபனின் தொகுப்பும் இத்தகைய பின்னணியின் பாதிப்புகளிலிருந்து விலகியதல்ல. ‘யுத்தமற்ற யுத்தகாலத்தில்’ நிகழ்ந்த 2006 சம்பூர் இடப்பெயர்வு முதல், யுத்தகாலத்தில் 2009 இல் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளது இராணுவத் தோல்வி மற்றும் அதன் பிறகான காலம் வரையான மனநிலைகளை கவிதைகள் கொண்டிருக்கின்றன. தனித்தும் கூட்டாகவும் அப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த மக்களது உணர்வோட்டங்களை இவை வெளிப்படுத்துகின்றன.

நினைவுகளிலுள்ள ஊர் தனியே மனிதர்களால் ஆனதா… செந்தாமரைகள் நிறைந்த குளங்கள், கால்நடைகள், பிரார்த்தனைத் தலங்கள், தமது ‘பருத்த கிளைகளை வீசியெறிந்து’ காத்திருக்கும் அரசமரங்கள்; இவற்றுடன் இணைந்ததே சக மனிதர்களுடனான பயணமும் வாழ்வும். அவற்றை இழந்து, சொந்த நாட்டுக்குள்ளேயே இடம்பெயர்ந்து முகாம் வாழ்க்கைக்குத் தள்ளப்பட்ட பிறகு; மரபுவழி யுத்தத்தில் அதன் தோல்வியின் பின்னரான முதற் கட்டத்தில் – தருவதை ஏற்க வேண்டியவர்களாக சமூகம் மாற வேண்டியிருக்கிறது. உரிமைகளும் தேர்வுகளும் அற்ற நிலையைக் கவிஞர் இவ்வாறு எழுதுகிறார்:

“விரும்புகின்றவைகளைக் கொடுப்பதும்
தருவதையெல்லாம் ஏற்பதும்
மிக கடினமாயுளது எப்போதும்.’ (ப. 41)

அதேபோல, கிழக்கில் தமிழர் பகுதிகளில் உள்ள அரச மரங்களின் கீழ் எல்லாம் புத்தர் வந்தபின் ‘…காகமும் கொக்கும் கூடுகட்டிக் கூச்சலிட / கறுப்பு நிழல் பரப்பி வெள்ளை எச்சங்கள் பூசி/ ஆண்டுகள் தோறும் ஆயிரங்களாய் காய்த்துக் கொட்டி/ அதற்கான உரிமையோடு பல்லாண்டுகளாய்’ (ப.67) வாழ்ந்த மரங்களை அவற்றை வளர்த்தவர்களே அவசரமாய்க் கொல்ல நேர்ந்த சூழலை”புத்தரின் பெயரால் வெட்டப்படும் மரங்கள்” கவிதை சொல்கிறது.

இருக்கிறவை பறிபோகாமலிருக்க சிறுபான்மை சமூகம் எடுக்கும் எத்தனங்களாகவே அதைப் பார்க்க முடியும். தன் புராதன அழகை கெடுத்தவாறு கோணேஸ்வரர் கோயிலில் புதிதாய் – எங்கே பேரினவாத அடையாளத்துடன் புத்தர் அங்கும் வந்து விடுவாரென்றோ என்னவோ – மாபெரும் சிவன் சிலையும் வந்துவிட்டது. இதனுடன் தொடர்புடையதாக, சிறு பராயத்தில் எமது கிராமத்தில் – பல தமிழ்க் கிராமங்களில் – தமிழ் பவுத்தத்திற்கான சாட்சிகளாய் நிலங்களின் அடியில் புத்தர் சிலைகள் கண்டெடுக்கப்பட்டதும் பேரினவாதத்தின் முன் அதை மறைக்க வேண்டி இருந்த ‘தேவைகள்’ குறித்து எம்முன் பெரியவர்கள் உரையாடிய நினைவுகளும் வருகின்றன. பவுத்தம் தத்துவார்த்தமான ஒரு மார்க்கம் என்கிறபோதும், இந்துக்கள் சக பவுத்தர்கள் என்கிற அரசியல் வாய்பாடே இன்றும் உடனடியான எதிர்ப்பரசியலாகுவதைக் காண முடிகிறது.

தனது தேசத்திலே அந்நியமாக உணருதல்; காலகாலமாக சிறுவம் – பள்ளிப் பருவம் – காதல் என தன்அனுபவங்களைப் பகிர்ந்த நிலத்திருந்து பிடுங்கி அகதி முகாம்களுக்கு எறியப்படுதல் – இத்தகையதான அனுபவங்களை ஒவ்வொரு தலைமுறையும் ஒவ்வொரு விதமாய் எதிர்கொள்கிறது. அந்த வகையில், இன்னமும் சொந்த ஊரில் இருப்பதாய் நினைத்து இயங்கும் ஆச்சியொருத்தியைக் கண்முன் கொண்டுவருகிறது மற்றுமொரு கவிதை. மரநிழலில் இருந்து, சருகு பொறுக்கிச் சேர்ப்பதும் கேட்டால் ‘பயிர் வளர உரம் இடுவதாகச்’ சொல்வதுமாய்,

“…அவள் வாழ்வது
அகதி முகாம் என்பது
எப்போதும்
அவளுக்கு நினைவில் வராது.

கைக்குத்து அரிசியோ?
கடைந்த குப்பைக் கீரைக்கறி இல்லையோ?
வீட்டு முற்றத்தில் காற்று வீசல்லையோ?
ஆச்சி அறியாமல் கேட்பாள்.’ (ப. 79)

போருக்கு பிந்தைய மனம் வெற்றிபெற்றவர்களது களிப்பாலும் தோல்வியடைந்தவர்களது மனச்சோர்வாலும் பின்னப்பட்டிருக்கின்றது. ஃ கொடிகளை உயர அசைத்தவாறு ஒரு தரப்பின் வெற்றிக் கொண்டாட்டங்கள் யுத்த வடுக்களிலிருந்து மீள முனைபவர்களிடம் அதிர்வுகளை ஏற்படாதிருத்தல் சாத்தியமில்லை. இப் பெரும் போரும் அதன் முடிவும். அர்த்தமற்றுப்போன இழப்புகள் ஏற்படுத்துகிற துயரமும், தோல்வி எவ்வாறு வந்தது என்கிற கேள்வியும் பல கவிதைகளைத் துளைக்கின்றன. அவை, போரிட வந்த அசுரர்கள் இன்னதென்று அற்று பல முகங்களுடன், ‘எட்டுத் திக்குகளிலுமிருந்து / நவீன வாகனங்களில் ஜாலம்காட்டி/ பலமாக வலியவர்களாக’ உலகக் கடவுளர்களின் ‘வரம்பெற்று போரிட வந்த’ கதையையும்; ‘உண்மையான’ போராளிகள் களத்தில் இறந்துவிட ஏனையோர் தடுப்புமுகாம்களிலும் தனிப்பட்ட வறிய நிலைகளிலும் மௌனித்துவிட சந்தர்ப்பவாதிகளானோரே சமூக கௌரவங்களுடன் பேசத் தொடங்கும் தன் சமகாலத்தையும் பதிவு செய்கின்றன. ‘விடுதலை கேட்டவர்கள் விமர்சிக்கப்பட்டும் குற்றவாளிகளாகியும் நிற்க; முடமான போராளிகள் முன்னாள் போராளி சான்றிதழ்களுடன் வீடுகளில் முடங்கியும்’ யுத்தமில்லாத யுத்தகாலம் – அவரது மொழியில் – தாய்நிலமற்று தனிக் கலாச்சாரமற்று தொன்மங்களைத் தொலைத்து தோற்றும் போய், ஊர்களுக்குத் திரும்ப முடியாதவர்கள் முகாம்களில் வாழும் காலமாகவும்; சந்தேகத்தில் கைதானவர்கள் சிறைகளில் வாடும் காலமாகவும் ஆகிப் போனது.

பயங்கரங்களும், தனிநாடு கோரப் ‘புலிகளும் பிரபாகரனும் … பயங்கரவாதிகள் என அழைக்கப்பட்டோரும் இல்லையென்றான பின்பும்’ கூட, தமது நிலங்களுக்குத் திரும்ப முடியாமல் சம்பூர் உள்ளிட்ட மக்கள் உள்ளனர். சந்தேகத்தில் கைதானவர்கள் திரும்பிவரவில்லை. ‘காகித முகங்களையும் விடுதலை வேண்டுதல்களையும் / கைகளால் உயர்த்திப் பிடித்தபடியுள்ள, பெண்களதும் முதியவர்களதும் கவலை தோய்ந்த முகங்களாக / அவை திரையிடப்படுகின்றன.’ கிழக்கில் நில ஆக்கிரமிப்பு அப்படியே இருக்கிறது. ஆக்கிரமிப்பாளர்களான,

‘இன்றுள்ளவர்கள் வேலி விரித்திருக்கும்
மிக வசதியான அடைப்புக்குள் தான்
நேற்று இருந்தவர்களின் படுக்கையும்
கழிப்பறையும் கூட
ஆதியாகவும் நிரந்தரமாகவும் அமைந்திருந்தது.’ (ப. 39)

‘இனி எந்த வீதியிலும்
புத்தர் மீண்டும் கவச வண்டிகளில்
சித்தார்த்தனாக வலம்வர முடியும்.’ (ப. 40)

இப்படியான சூழல் தருகிற மனச்சோர்வை; அடையாளங்கள் அழியும் ஆக்கிரமிப்பு ஏற்படுத்துகிற வெற்றிடத்தை; நம்பிக்கைகள் உடைந்த ஒரு காலத்தை நகர்த்திச் செல்ல “தோற்றுக் போகவில்லை” என்கிற உணர்வு முக்கியமாயிருக்கிறது. தோல்வியடைந்தவர்கள் இல்லை என்கிற நம்பிக்கை தேவையாய் இருக்கிறது.

‘தோற்றவர்களில்லை
நாங்கள்
வென்றவர்கள் மத்தியில் இருக்கும்
இன்னும் வெல்லாதவர்கள்.’ (ப. 62-63)

போன்ற கவிதை வரிகள் வழி அதையே உணர முடிகிறது.

3.

கவிதை அல்லது தாம் தேர்ந்தெடுக்கும் படைப்பு வடிவத்தின் அமைப்பு, அதன் சமகாலப் போக்குகள் குறித்த விவாதங்கள் / விமர்சனங்கள் மற்றும் போதிய ஊக்கப்படுத்தல்கள் பரவலாயில்லாத சூழலில், தொடர்ந்து எழுதுவதற்கும் எழுதுபவர்கள் தம்மைப் புதுப்பித்துக் கொண்டு படைப்பையும் புதுப்பித்துக் கொள்ளுதலிற்குமான ஆயுளும் குறைவானதே. அனேகமாக இலங்கைக்குள் எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களுள் தமது நூல்கள் உரிய கவனம் பெறாததாலும், ‘பிரபல பட்டியலாளர்கள்’ அறிந்த ஒரு சில பெயர்கள் மட்டுமே ஈழத்தின் அதிசிறந்த எழுத்தாளர்களாய் முன்வைக்கப்படுவதாலும் காலப்போக்கில் காணாமற் போனவர்களது தொகையே அதிகம்.

போருக்குள் சிக்கிக்கிடந்த, போரே பிரதான பேசுபொருளாய் சபிக்கப்பட்டிருந்த நிலத்தையுடையவர்கள், தம் இளமையின் பெரும் பகுதியை அதனுடனே பகிர்ந்தவர்கள், தமது படைப்புகளின் தராதரத்தை நிர்ணயிக்கிற அதிகாரம் உடையவர்களாய் இருந்ததில்லை. தம் பாடுகளை எழுதுதல் தவிர தம் படைப்பின் குரலை உரிய வாசகர்களிடம் எடுத்துச் செல்லும் சந்தைப்படுத்தல் வசதிகள் கிடைக்கப் பெறாதவர்கள் அவர்கள். அதனால், துரதிர்ஸ்டவசமாக அவர்களதான அனுபவங்களைக் கொண்டிராதவர்களே அவர்களது அனுபவங்களையும் சேர்த்து பிரதிநித்துவப் படுத்திக் கொண்டிருப்பார்கள். அதைத் தாம் பிரதிநித்துவப்படுத்துவதாச் சொன்னாலும், வசதியான சலுகைமிக்க வகுப்பைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர்களால் ஒருபோதும் பிரத்தியேக சலுகையற்றவர்களது உலகத்தை அதன் சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்தலோ முழுமையாய்ப் பிரதிநித்துவம் செய்தலோ சாத்தியமில்லை. இதனாலேயே வதனரூபனின் தொகுதியும் அதிகம் பிரதிநித்துவப்படுத்தப்படாத பிரதேசத்தின் பாடுபொருள்களுடன் தனித்து ஒலிக்கிறது.

ஒத்ததாக, வதனரூபனது தலைமுறையைச் சேர்ந்த சம்பூரைச் சேர்ந்த இன்னொரு கவிஞரான சுஜந்தனின் ‘நிலம் பிரிந்தவனின் கவிதை’ என்கிற தொகுதியொன்றும் 2011 இல் வெளிவந்தது. ஆச்சரியமற்ற வகையில் இந்த இரண்டு கவிஞர்களும் தாம் இழந்து வந்த சம்பூர் எனும் ‘பொன்னிலத்துக்கும்’ அதைப் பிரிந்து இடம்பெயர்கையில் பலியானவர்களுக்கும் தம் நிலத்துக்காய்ப் போராடியவர்களுக்குமே தமது நூலை சமர்ப்பணம் செய்திருக்கிறார்கள். இரண்டு தொகுதிகளுமே ஊரை அதன் மீதான உரிமைகளை இழந்து வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட முகாம் வாழ்வையும் அதைச் சூழ் அரசியலையுமே பேசுகின்றன. அத்துடன் இருவரும் தமது கவிதைகளின் அமைப்புகள் நவீன கவிதை வடிவங்களுள் அடங்கியனவா அல்லவா என்பதை விடுத்து தம் பாடுகளை தமது குரலைப் பதியும் பெரு விருப்பைத் தம்முரைகளில் பதிந்திருக்கின்றனர்; வாசகர்கள் தம் சூழலின் எல்லைகளை கவனங் கொள்ளுமாறு கேட்டுள்ளனர். கவிதையா இல்லையா போன்ற விவாதங்களுக்கு போகக் கூடிய தனிச்சலுகை (privilege) மிகுந்த சூழல் அகதி முகாம் வாழ்விலோ தம்மைச் சூழ நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த பிரச்சினைகளின் கொதிநிலையிலோ இருந்ததில்லை என்பதையே அவர்கள் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள். அவற்றையும் கவனங் கொள்வதுடன், இத்தகைய நூல்கள் குறித்த தொடர் உரையாடல்கள் விமர்சனங்களுடன் மேலும் நூல்கள் வருவதற்கான பொருளாதார ஊக்குவிப்புகளும் நம் மத்தியில் அவசியமானவை.

அந்த வகையில் வெளியீடுகளில் இலங்கையில் வாழும் ஆளுமைமிகு பல படைப்பாளிகளதும் படைப்புகளை முதன்மைப்படுத்தி வெளியிடும் வடலி வெளியீட்டிற்கும் அகிலனுக்கும் நன்றிகள்.வெகு சில எழுத்துப் பிழைகள் தவிர்த்து, நூல் நேர்த்தியாக வந்திருக்கிறது. நிலம் மற்றும் காலம் தொடர்பில் அறிமுகமற்ற வாசகர்களுக்கு கவிதைகள் எழுதப்பட்ட திகதிகளும்,திருக்கோணமலையில் சம்பூரின் நிலப்படமும் சேர்க்கப்பட்டிருப்பின் அதன் புவியியல்சார் முக்கியத்துவங்களை விளங்கிக் கொள்ள அதனுடன் கவிதையை மேலும் புரிந்துகொள்ள உதவியிருக்கும். ஏனெனில் 07.07. 90 என்கிற கவிதையின் தலைப்பாக வரும் திகதியின் பின்புலம் அறிவதில் என் போன்ற வெளிநாடுளில் வசிக்கிற தலைமுறை வாசகர்களுக்குத் தடைகளுண்டு (பிரத்தியேக பின்புலமற்ற, அன்றாடமாய்ப் போன நிகழ்வுகளில், கவிஞருக்கு முக்கியமான ஒரு பயங்கர தினமாய் அது இருக்கவும் கூடும் எனிலும்).

இக் கவிதைகளின் போதாமை அல்லது அடைந்திருக்கக் கூடிய படைப்பின் உச்சங்கள் வதனரூபன் தன்னுரையில் கூறுவதுபோல ஒரு காலத்தின் பிரதிபலிப்புகளே. அவ்வாறு காலத்தோடு வாசிக்கக் கோருவதையும் விஞ்சியிருக்கின்றன சில கவிதைகள். அவற்றில் சிறப்பான கவிஞராகத் தன்னை அடையாளங் காட்டுகிறார் சம்பூர் வதனரூபன்.

“எனது பூர்வீக நிலத்தில் இருந்து ஓர் நள்ளிரவில் விரட்டப்பட்டு, வாழ்வின் வேரறுந்து, தனித்த பொட்டல்வெளிக் கூடாரங்களில் அனல் மூடக் கிடந்த காலங்களிலும், என் மக்களின் அவலங்களைத் தினமும் காணும்போதும் அதற்குக் காரணமானவர்களிடம் இந்நிலைக்காக கெஞ்சவோ, வருந்தி அழவோ, விதியென நொந்து கொள்ளவோ என்னால் இப்போதும் முடிவதில்லை” என்று கூறும் அவரின் அந்த இயல்பே பல கவிதைகளை ஆக்கிரமித்திருக்கிறது. அவர் எதற்கும் கெஞ்சவோ வருந்தி அழவோ இல்லை. அடையாளமற்றிருத்தல் – தொடர்பில் தனியாகவும்கூட்டாகவும்உணரும் உணர்வெழுச்சிகள் சிறு சிறு எதிர்ப்புகளாக இங்கே வெளிப்பட்டிருக்கின்றன.

நீண்ட வரலாற்றை உடையதான கிழக்கிலங்கையின் தொடர் நிலஅபகரிப்பினை அதன் சமகால உதாரணமாய் அந்நிலத்துடன் பிணையப்பட்ட மனிதர்களின் தவிப்புடன் இக் கவிதைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. நிலத்துடனான தனது உரிமை பறிக்கப்படுதலை தம்மால் இயன்றவரைக்கும் எதிர்க்கின்றன. அதனால்த்தான் பெயரின் முன்னால் ஊரின் பெயரைப் போடுகின்றதொரு வழக்கம் இருந்து வருகின்ற போதும் – தன்னிடமிருந்து பறிமுதல் செய்யப்பட்ட – ஒன்றைக் காவும் ஒருவரது தேர்வு, வரைபடத்திலிருந்து நீக்கினும் கூட தனது பெயருக்கு முன்னால் அது ‘இருக்கும்’ என்பதை உறுதி செய்ய விரும்புவதாய்த் தோன்றுகிறது. ஒரு வகையில் தாய் தகப்பனது பெயரை மிஞ்சி இழந்த நிலத்தின் மீதான பிடிமானம் பதியப்படுவதிலிருந்து ஊர் தன்னடையாளத்தின் மையமாகுவதையும் அதனை இழப்பதன் தாக்கத்தையும் உணரலாம்.

வாசித்த பிறகு, படைப்பின் பெரும் கனத்தை, அதன் சலனங்களை, மனதை நிரப்பும் வெறுமை ஏற்படுத்தும் மௌனத்தை தந்து நகரும்’ஆளற்றுத் தனித்த வெளிகள்” ‘இப்படிக்குத் தாய் நிலமின்றிய அண்ணன்” “எனக்குப் பிடித்த வில்லுக்குளமும் வெண்தாமரைப் பூக்களும்” போன்ற கவிதைகளும்;

‘அச்சம் குறையவில்லை..
இன அடக்குமுறையும் தீரவில்லை.
ஆண்டாண்டாய் போர் செய்தோம்.
அழித்தோம். அழிந்தோம்.
விடுதலை என்பதற்கு
விளக்கம் மட்டும் கிடைக்கவில்லை.
சந்தனப்பேழையுள் நீ
விதைக்கப்பட்டதற்காய்
கல்லறைமேடுகள்தான் மீதமாகும் சான்றுகளா?

தாய்நிலம்மீது நீ
வீரங்கொண்டெழுந்தோடி
பாதச் சுவடுகள் பதித்ததன் புண்ணியம்
களப் புதர்களுக்கு மட்டுமே கிடைத்ததா சொல்.’

போன்ற வரிகளும், எமது தலைமுறையில், மிக நீண்டகாலத்துக்குப் பாதிப்புச் செலுத்தக்கூடிய படைப்புக்களைத் தரக்கூடிய ஒரு கவிஞராக சம்பூர் வதனரூபனை அடையாளங் காட்டுகின்றன. அவர் தொடர்ந்தும் எழுதவேண்டும். தொடர் இயக்கமொன்றே எந்நிலையையும் மேம்படுத்த உதவுகின்ற ஒன்றாக இருக்கும். அத்துடன் இத்தகைய படைப்புகளூடாகவே (அவற்றின் இடையறா பரவலாக்கத்தின் ஊடாக) தமக்கான பிரதிநித்துவங்களை குறிப்பிட்ட இடங்களுக்கு உரியவரே கைப்பற்றிக் கொள்ளுதலும் சாத்தியம்.

தம் கைகளில் ஏதோரு அதிகாரமுமற்றவரது சிறு எதிர்ப்புகளின் இடம் தான் என்ன? அது – பலங்கொண்ட இராட்சசனாய் ஆக்கிரமிக்கும் இராணுவ வண்டிகளை நோக்கிக் கல்லெறியும் – சிறுவர்களது இடமெனவே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

__பிரதீபா கனகா-தில்லைநாதன்

Nantri: thaiveedu (Tamil News Monthly) June 2014 issue

 

நீத்தார் பாடல் நூல் வெளியீடு – பேச்சு ஒளிப்பதிவு

தொகுப்பு: கௌசலா

பேச்சாளர்கள்:

குமரன் https://www.youtube.com/watch?v=I0IMFVdGmDs&list=UU9skOgKdc5cC-3khDrLuLFg

மதி கந்தசாமி https://www.youtube.com/watch?v=LOlAjR0oqio

யோகன் கார்த்திகேசு https://www.youtube.com/watch?v=8xrdbDymrz0

 

ஒலிக்காத இளவேனில்: இரா.காமராசு

Picture 1681 Picture 1682 Picture 1683 Picture 1684 Picture 1685 Picture 1686 Picture 1687 Picture 1688 Picture 1689 Picture 1690In Written format >> .pdf : kamarasu kavithai

நன்றி: இரா.காமராசு; உங்கள் நூலகம்

ஒலிக்காத இளவேனில்: செந்தில்வேல்

Picture 947 Picture 948 Picture 949

நன்றி: புதிய தரிசனம், செந்தில்வேல்

ஒலிக்காத இளவேனில்: எஸ்.சண்முகம்

Picture 950 Picture 951 Picture 952 Picture 953 Picture 954 Picture 956நன்றி: கல்குதிரை, எஸ்.சண்முகம்

ஒலிக்காத இளவேனில்: ஜெ.சாந்தாராம்

Picture 901
Picture 904
Picture 902 Picture 903

நன்றி: தீராநதி, ஜெ.சாந்தாராம்

ஒலிக்காத இளவேனில்: க்ருஷாங்கினி

Picture 963 Picture 964 Picture 965 Picture 966நன்றி: காவ்யா, க்ருசாங்கினி

எழுதப்படாத வலிகள் – ஒலிக்காத இளவேனில்

  • இரா.மோகன்ராஜன்

Picture 902Picture 903

Courtesy: Kalachuvadu, May 2013

Full Article: posted in Keetru.com :

“போர் ஒன்றைச் சிறப்பாகச் செய்து முடிக்கும் என்றால், அது, பேரழிவின் சாம்பலைக் குவித்து வைப்பதைத் தான் சொல்லவேண்டியிருக்கும்.”

இசை, மந்திரம் மற்றும் விடுதலை

: மாயா ஆஞ்ஜலா என்கிற கதைசொல்லி :

மாயா ஆஞ்ஜலோவின் கவிதைகளில் பதின்மம் முழுவதுக்குமான தோழமை இருந்தது.  பூர்வீகக் கிராமங்களில் தலை ‘உணாவி’க் கதை சொன்ன தாயன்னைகளின் வாசம் பாதுகாப்பாய், கதகதப்பாய், அதில், ஆழக் கமழ்ந்திருந்தது.  கண்முன்னிருந்த, உலகம் கொண்டாடியவற்றுடன் முரண்பாடுகொள்கிற – அஃதால் அந்நியப்படுகிற மனித மனங்களிற்கான தன்னம்பிக்கையும் ஆறுதலும் அங்கிருந்தன.

இன்று Hallmark வாழ்த்தட்டைகள் தாங்கிவருகின்றன மாயா ஆஞ்ஜலோவின் பிரபல மேற்கோள்களை.  அதிகமாக விற்பனையாகும் (best sellers) பல நூல்களின் ஆசிரியர்; தனது சுயவரலாற்று நூல்களுக்காய்ப் பரவலாய் அறியப்பட்டவர்.  இளைஞர்களின் மனதுக்குவப்பான, 1996 இல் கொல்லப்பட்ட, றாப் பாடகன் ரூபாக் (Tupac) சிறையில் இருந்தபோது வாசித்தவர்களில் முதல், பிரபலமான தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளரான ஓப்றா வின்ஃபிறீ (Oprah Winfrey) வரை இவரைத் தம் வழிகாட்டியாக ஆகர்ஷத்துக்குரியவராகக் கூறியுள்ளார்கள்.  1993 இல் கிளிண்டனின் பதவியேற்பு விழாவில் வாசித்த  கவிதை இவரது உச்ச புகழுக்கு காரணமானது என்றும், மேலும், கவிஞர் றொபேர்ட் ஃபுறோஸ்ற் (1874-1963) இற்குப் பிறகு இப் ‘பெருமை’யைப் பெற்றவர் மாயா ஆஞ்ஜலாவே என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
மாயாவைப் பற்றிப் பேசுகிறபோது, இவை மேலதிகமான செய்திகள் மட்டுமே.  வியாபாரரீதியாக வெற்றி பெற்றவர் என்பதோ, பிரபலமானவர் என்பதோ அவரது படைப்பின் பாதிப்பின் காரணங்களாவதில்லை.  அவர் பற்றி எழக்கூடிய விமர்சனமும் அதுவல்ல.  முற்றாய் முதலாளித்துவம் எடுத்துக்கொண்ட புறச் சூழலில், தங்களை நம்பவும் நம்பிக்கையுடன் உலகை எதிர்கொள்ளவும் சில பிரதிகளின் இருப்பு முக்கியமாகிறது; அத்தகு பிரதிகளின் இடத்தை மாயாவின் படைப்புகளும் எடுத்துக் கொள்கின்றன.  எளிய நடைதான் ஆனால் ‘அப்படித் தெரியவேண்டுமென்பதற்கான நான் கடுமையாய் உழைக்கிறேன்’ என அவரே குறிப்பிட்ட அந்த நடை ஒரு அமைதியான, தன்னை வந்தடைந்த வருத்தத்தைப் போக்கும் உறவைப்போல இயல்பு கொண்டிருக்கிறது.
இவை தவிர்த்துப் பார்த்தால், முரண்பாடுகளிற்கு அப்பாற்படாத எல்லா பிரபலங்களையும் போலவே, சகிக்க இயலாத பல குறைபாட்டம்சங்களை மா.ஆஞ்ஜலோவிடமும் காணலாம்.  அதனால், மேலும், இங்கே, மாயாவைப் பற்றி தொடர எண்ணுகிறபோது படைப்புகளைப் பற்றி மட்டும் பேசுவதே தகும்.  இவரது அமெரிக்க அரசாங்கம் சார் தேசியவாதக் கருத்துக்கள் அரசியல்ரீதியாக பிரச்சினைக்குரிய ”அப்பாவித்தன”மானவை; ஆத்திரத்தை வரவழைப்பவை – அவற்றை இவரிடமிருந்து விலத்திப் பார்த்தலே சரியானது.  அல்லாதுவிடில், பிரமிளை ரசிப்பவர்களுக்கு,
‘ஆபிரிக்காவின்
ஹெபிராயிட்ஸில்
கையிலே ஆயுதம்
எடுத்து வெள்ளைக்
காலனி அரசை
எதிர்த்த கறுப்பன்
விடுதலைப் புலிகளின்
ஆதர்சமான ஆள்
ஆமில்கார் கப்ரால்’
(கவிதை: கவுன்டர் கல்ச்சர் லிமிட்டெட்)
என்று பிரமிள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு நிற்கிற இடங்கள் துருத்துவதுபோல மாயாவும் துருத்துவார்.  இவர் கிளிண்டனின் வேண்டுகோளிற்கிணங்க – வாசித்த – On the pulse of Morning -இற்குப் பிறகான கிளிண்டனின் மொனிக்கா விவகாரம் போன்ற சர்ச்சைகள் பற்றிக் கேட்கப்பட்டபோது, ‘நான் பார்த்தவரையில் மிக நல்ல ஆள், எனக்கு அவனைப் பிடிக்கும். தனது தவறுக்காக மிகவும் சங்கடப்படுபவன்’ என -பொதுத்தளத்தில் பொதுமக்களிற்குச் சற்றும் அவசியப்படாத கிளின்டன் பற்றிய ‘நல்’ அபிப்பிராயங்களைக் குறிப்பிட்டார்.  இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில், விமர்சகர்களால் ‘தேசத்தினதும் கிளிண்டனினதும் நவீன கால அம்மா’ (a modern day mammy for the Clintons, and for the nation) எனக் கடுமையாகக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டார்.  புஷ்ஷைப் பற்றி (ஆரம்பத்தில்) கேட்கப்பட்டபோதுகூட, ”அவரைப்பற்றி இப்போது அவ்வளவிற்கு (கிளிண்டனைத் தெரிந்தளவுக்கு?!) – எனக்குத் தெரியவில்லை.  ஆனால் அவர் எனது ஜனாதிபதி, நான் அவருக்கு வாக்களித்தேனோ இல்லையோ, அவர்தான் அமெரிக்க ஜனாதிபதி. ஆகவே அவர் எனது ஜனாதிபதி.  எனக்கு உயர் நம்பிக்கைகள் இருக்கின்றன” என்றதும், சகிக்க இயலாத தேசியவாதியாக, இவரை அடையாளங் காட்டுகின்றன.
அவை கடந்து மாயாவை நெருங்கினால், மால்க்கம் எக்ஸ் திரைப்படத்தின் (Malcolm X, 1992) இறுதிக்  கட்டத்தில், சுடப்பட்டுக் கொல்லப்படுகிற அவனைப் பற்றிச் சொல்லத் தொடங்குகிற பின்னணிக் குரல், ”உங்களுக்குச் சகோதரன் மால்க்கம் எக்ஸ்சைத் தெரியுமா, அவனை நீங்கள் தொட்டிருக்கிறீர்கள? அவன் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை அறிந்திருக்கிறீர்களா? அவன் தீயவன் எனில் அவன் யாருக்கு, என்ன தீங்கிழைத்திருக்கக் கூடும் என்று கூறுவீரா” என எழுகிறது.  வரலாற்றின் அத்தகு துண்டுகளிலிருந்து – இன்று பெரும் தலைவர்களாகச் சுவர்ப் படங்களாகச் சிரிக்கிற மனிதர்களோடு இணைந்து செயற்பட்ட  மாயாவின் வாழ்க்கைப் பங்களிப்பின் முக்கியத்துவத்தை புரிந்துக் கொள்ளலாம்.

”எழுத்தின் ரகசியம்: வாசித்தல், உரத்து வாசித்தல்.  தனிமையில் உங்கள் அறையிலிருந்து உங்களது மொழி உங்கள் வாயிலும் காதிலும் எப்படி ஒலிக்கிறதென்பதை நீங்கள் கேட்கவேண்டும்.  கேட்டுப் பின் அதை வெளியிடுங்கள், ஏனெனில், பிரத்தியேகமாக, கவிதை, மனிதக் குரலுக்காக எழுதப்பட்ட இசை”

“‘ஸ்தூலமான கவிதையால் வசீகரிக்கப்பட்டிருக்கிற பல கவிஞர்களை நான் அறிவேன்.  அது எப்படியென்றால் அந்தக் கவிஞர்கள் முதலில் – இதயமென்று சொல்லி சொற்களை போடுகிறார்கள்.  பின், அதைச் சூழவும் ஒரு இதய வடிவத்தைப் போடுகிறார்கள், பிறகு அதுதான் கவிதை என்கிறார்கள்!  ம்ஹீம். இல்லை. அது கவிதை இல்லை.  சொற்களை மட்டும் கொண்டு அர்த்தத்தை உருவாக்க முடியவில்லை என்றால், வெறும் சொற்களைக் கடதாசியில் ஒழுங்குபடுத்துவது மட்டும் மந்திரத்தை உருவாக்காது.”

இங்கே, அவர் சொல்வதுபோல அவரது கவிதைகள் அதிகம் உரத்துப் படிக்கத் தோன்றுபவையே.  அப்படிப் படிக்கிறபோது ஒரு பாட்டாக தன்னுணர்தலின் உச்சமாக அவை எழுச்சி பெறுவதை உணரலாம்.  அதோடில்லாமல் வாசிக்கிற ஒரு கவிதை பல கவிதைகளிற்கான திறப்பாக அமையும்.  அல்லது, பதிலாய்ப் பல நூறு கவிதைகள் எழுதுவதற்குப் பதில், அந்தக் கவிதைகளின் உள்ளடக்கத்தை முற்றாய் எம்மைச் சுவீகரிக்க விட்டு, அதை எழுதியவர் உணர்ந்ததை உணர்த்தத் தலைப்படும் – தான் உணர்ந்த வித்தையின் இரகசியத்தை படிப்பவரிடம் ஏற்படுத்த வல்லவர் மாயா.

இவர் கவிதையை செவிக்குரிய அல்லது ஒலி (குரல்) சார்ந்தது என எண்ணுகிறார்.  உள்ளொடுங்கிய, தன்னுள் அனேக தட்டுக்கள் நிறைந்த, பல்வாசிப்புகளை தரக்கூடிய கவிதைகளிற்கெதிரான கருதுபாடு இது.
மாயாவிடமிருந்தோ பிற எழுத்தாளர்களிடமிருந்தோ அறிவுரைகளையோ ‘எது கவிதை’ என்கிற வரையறுப்புகளையோ வேண்டிக்கொண்டு கவிதை படைப்பதில் நம்பிக்கையில்லை.  கல்விக்கூடங்களில் எழுத்துப் பயிற்சி போன்ற பாடங்களை எடுத்து எழுதப் பழகுவதுபோல பாசாங்குத்தன்மையுடையன இவ் அறிவுரைகள், மற்றும் பின்தொடருதல்கள்.

ஜெயகாந்தனுக்கு ஞானபீட விருது கிடைத்தது தொடர்பான தனது மகிழ்ச்சித் தெருவிப்பில் வண்ணநிலவன் ஜெயகாந்தனது கதைகளில் அதிகமாய் உள்ள ‘மனித சம்பாஷணைகள்’ குறித்துச் சிலாகித்து, சமகாலத்துப் படைப்பாளிகளிடம் தொடர்-மனித சம்பாஷணைகளுடன் கதைகள் எழுதச் சொன்னால் அவர்களால் முடியுமா?  என்று ‘சவாலாக’ எழுதியிருந்தார்.  இதை ஒத்ததே மா.ஆ. வின் கவிதை பற்றிய கூற்றும்.  இலக்கியம் காலத்துக் காலம் மக்களின் உளவியலை/உள்நிலையைப் பிரதிபலிப்பதாய் மாறுவதே அதனது இயல்பு ஆகும்.  இதில் செவிக்கான இலக்கியம் போய், அறிவிற்கான தனிவாசிப்பிற்கான ஒன்றாக அது எப்போதோ மாறிவிட்டது.  ஒரு பிரதி ‘உரத்துப் படித்தலிற்கும்’ ‘ஓசை நயத்திற்கும்’ என்பது மரபான, ‘பழையன குறித்த புளகாங்கிதத்தில்’ இருத்தலே ஆகும்.  தனது கவிதைகளில் ஒன்றில், ‘Nostalgia is not my forté’ என்ற மா.ஆஞ்ஜலோவும் இத்தகைய பகர்வுகளில் அதையே செய்கிறார்.  சமகாலத்தை தங்களது [சென்ற] காலத்தைப் பிரதிபலிக்கக் கேட்பதே சர்வாதிக்காரத்தன்மையை உடையது; அர்த்தமற்றது.  ஆனால், ஏதோ ஒரு வகையில் ‘பழைய’ எழுத்தாளர்கள் ‘புதியவர்களிடம்’ அதையே கேட்க ஆரம்பிக்கிறார்கள்; மாறாக, அவர்களிடம் ‘தன்னுள் ஒடுங்கிய’ ‘சம்பாஷணைகள் அற்ற’ ஒரு புனைவொன்றை உருவாக்குமாறு கேட்கப்படின், அது அவர்களால் முடியாது போயின், அதை அவர்கள் குறித்த எதிர்மறையான/திறமையின்மையின் அடையாளமாக ஒரு குறைபாடாகப் பிரகடனப்படுத்திவிட முடியாது.  அந்த வகையில் நம் காலத்தில் வண்ணநிலவனுக்குரிய இடம்போல, ஜெயகாந்தனுக்குரிய இடம்போலயே மாயாவிற்கென்றிருக்கிற இடத்தையும் பார்க்கவேண்டும்.  அவரது படைப்பின் இடம், பத்திரிகைகளின் மரபுக் கவிஞர்கள்போல ‘நிலா பலா கலா’ என அடுக்குமொழியாக அடுக்கப்படின், அதற்குப் பெறுமதி இல்லை.  இணையத்தில் அடுக்குமொழி, எதுகைமோனைகளில் எழுதப்படும் ஏராளமான ஆங்கிலக் கவிதைகள் போலவே அவையும் இருக்கும்.  ஆனால் நாற்றுநடும் பெண்களின் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள்போல, கிராமத்துக் கிழவிகளிடமிருந்து வசையாக ஒப்பாரியாக – செயற்கையான பிரயத்தனங்கள் அற்று இயல்பெனவே வந்து விழும் சொற்கள் போன்றவை இவருடையன, அதிலும் ஒடுக்கப்பட்ட சீற்றம் தன்னுள் அமிழ்ந்த ஒரு இனத்தின் பெண்ணொருத்தியிடமிருந்து வருவது. அதில், சொற்கள், கவிதைக்கான செயற்கையான எத்தனங்கள், தயார்நிலைகள் எதுவுமற்று, விழுவதே பேரழகு.  அவரே கூறியதுபோல சொற்களால்தான் மந்திரத்தை உண்டுபண்ணுகிறார், அது சொற்களைக் கையாளத் தெரிந்ததால்தான் சாத்தியப் படுகிறது.  இதில், நவீன/மரபுக் கவிஞர் என்கிற வரையறையில்லை, யாரால் ‘மந்திரத்தை’ உருவாக்க முடிகிறதென்பதே பிரதானம்.

தன் முன் மக்கள் கூடியிருக்க, அரங்குகளில், மாயா ஆஞ்சலோ தனது க(வி)தைகளை பாடுவார்.  அங்கிள் விலீ (Wille) பற்றிய கவிதையை அவர் பாடப் பார்த்தபோது மலைப்பாகிவிட்டது.  தனது பரம்பரைக்குரிய உயரத்தில், அவரது நிமிர்ந்த உடல் முழுதும், கைகளின் பரப்பெங்கிலும் ஒரு மந்திரவாதியின் அசைவு; வாசகர்கள், மந்திரத்தின் புதிருள் அமிழ்ந்துகொண்டிருக்கும்/கிளர்ச்சியுண்டாகியிருக்கும், குழந்தைகள்.  சொல்லிப் சொல்லிப் பழகிப்போய், அர்த்தமற்றுத் தேய்ந்த இச் சொற்களூடே, தடித்த கன கம்பீரமான அவரது குரல், பார்வையாளர்களைத் தன்னுள் அசைவற்று வைத்திருக்கிறது. ஏனென்றால், ஒவ்வொரு சொல்லுமே உணர்ந்து உணர்ந்து அதற்குரிய தகுதியுடன் சொல்லப்படுகின்றது; முயற்சித்துப் பார்த்தும் அவரைப் போல சொற்களை உச்சரிக்க முடியவில்லை.

இதுவரையிலும் அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளின் ஒலிப்பு இந்த மனுஷி.  அற்புதமான கதைசொல்லி, நடிகை, ஆவணப்பட இயக்குநர் எனப் பல வடிவங்களில், தாம் அழகுணர்ச்சியுடனும், கருணையுடனும் தொடுகிற எத் துறையையும் கையகப்படுத்திற வெகுசில ஆளுமைகளில் ஒருவளாகவே மாயா தன்னை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

மாயாவின் கவிதைகளில், ‘நாம் சேருமிடம் – ஒரு ஜோடிப் பாடல்’ (Where We Belong, A duet), ‘பொய்’ – இவை காதல் உறவுகளைப் பாடின என்றால், பதின்மங்களில் ‘வியித்திரமான பெண்’ (Phenomenal woman) ஒரு தன்னம்பிக்கைப் பிரதி (மாயா ஆஞ்ஜலோவே அந்த அடைமொழியால்தான் அழைக்கப்படுகிறார்).

‘நான் இன்னும் எழுகிறேன்’ (Still I rise)-ஐ பற்பல தடவைகள் உரத்து வாசிக்கையில்,

‘உங்கள் சேட்டில்
ஒட்டியிருந்த தூசியைப்போல்
என்னைத் தட்டிவிடுங்கள்
போய் விடுகிறேன்.

மாணிக்கங்களை இழந்து போகிறேன்
வளநதிகளை விட்டுச் செல்கிறேன்
அது என்வரையில்தான்
உங்களுக்கு நான்,
சனக் கும்பலில் ஒரு நொடிக்குள்
உங்களைக் கடந்துபோய்விட்ட
ஒரு கால் அல்லது ஒரு கை,
ஒரு பிடரி அல்லது முதுகு,
முகமற்ற ஒரு நிழல்’
(ஒரு பிரியாவிடை,
சண்முகம் சிவலிங்கம், நீர்வளையங்கள், 1988)

‘உங்களின் வரையறைகளின்
சாளரத்துக்குப் பின்னால்
நீங்கள் என்னைத் தள்ள முடியாது.
இதுவரை காலமும்,
நிரந்தரமாக்கப்பட்ட சகதிக்குள் கிடந்து
வெளியே எடுத்து வரப்பட்ட
ஒரு சிறிய கல்லைப் போன்று
நான்
என்னைக் கண்டெடுத்துள்ளேன்

உங்கள் எல்லோரினதும்
நாகரிகம் வாய்ந்த கனவுகளின் மீது
ஒரு அழுக்குக் குவியலாய்
பளிச்சிடும் உங்கள் சப்பாத்துகளை
அசுத்தம் செய்கிறேன்

(அவமானப்படுத்தப்பட்டவள்,
சிவரமணி, செல்வி/சிவரமணி கவிதைகள், 1990)

என்பன போன்ற வரிகளை அது ஒத்தொலித்திருக்க உணரலாம்.  மேற்குறிப்பிட்ட பிரதிகள் தவற விட்டிருக்கக்கூடிய நம்பிக்கைகளையெல்லாம் உறிஞ்சி இதில் தன்னை முன்வைத்திருந்தார் மாயா.
இசைபோல வசீகர மந்திரம்போல வாசித்ததுண்டு, ‘நான் இன்னும் எழுகிறேன்‘ கவிதை தருகிற,

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.
உன்னுடைய சொற்களால் எனை நீ சுடலாம்
உனனுடைய கண்களால் எனை நீ வெட்டலாம்
உன் வெறுப்புமிகுதன்மையால் எனை நீ கொல்லலாம்
எனினுங் கூட, காற்றைப் போல, நான் எழுவேன்

என்பதான வரிகளை, அவற்றின் எழுச்சிக்காக.  ஆனால், அத்தனை அவையினரையும் கட்டிப்போடும் விதமாய், இயல்பான பெரிய சிரிப்பில், உரத்துப் பாடுவதில், அவரது சொற்கள் பிறிதொரு வடிவம் கொள்கின்றன; தன்னுடைய வரலாற்றைத் தன்னுடைய மனிதர்களது கதைகளூடாக விடாது சொல்வதாகின்றன.  மாயாவின் படைப்புகளில்த் தன் வரலாறு என்பது, தன்னூடாக தன் இனத்தைப் பற்றிய தன் மனிதர்களைப் பற்றிய பதிவுகளாகவே ஒலிக்கின்றது.
இங்கே ‘நான்’ என்பது நான் அல்ல.  ஆகவே அது ‘என்னுடைய’ புகழைப் பாடுதல் அல்ல.  நாம் என்பது எனது இனத்தைப் பற்றிய வீண் பெருமை அல்ல.  அது அடக்கப்பட்டதற்கெதிரான திமிறல், எதிர்த்தல், சுய-நசிவின்மை, தன்-மிளிர்வு.  எல்லோரதும் தனித்துவத்தையும் ஒத்துக்கொள்வதாலேயே மிக அதிர்வை உண்டாக்குகின்றன.
1928இல் பிறந்து 1930 களில், இனவாதத்திற்குப் பேர்போன, அடிமைமுறையைக் கொண்டிருந்த தெற்குப்புற அமெரிக்காவில் வளர்ந்த ஒரு எழுச்சிகரமான தனிநபர் ஆளுமை இவர்.  உண்மையாக இருப்பவரது முகம்; தன் வரலாற்றை அறிந்த/மதிக்கிற, தன்மீது ஏவப்பட்ட அடக்குமுறைமைகள் தன்னை முற்றாய் அழிப்பதை சற்றுமும் அனுமதிக்காத ஒரு ஆன்மாவின் பயணம்.  எம் ‘கீழைத்தேய’ங்களில் கிராமத்துப் பொம்பிளைகளிடமிருக்கிற கதைசொல்லலைக் கைக்கொண்டவர்.  அத்தகைய எளிமையானதும் ஆழமானதுமான அவரது கவிதைகளில் இரு நீள் கவிதைகள் ஒவ்வொரு பதின்மக்காரிகளிற்கும், அடக்கப்படுபவர்களுக்கும் தாரக மந்திரமாகக் கூடியவை! பல தடவைகள் பல மொழிகளிலும் இம் மாதிரிக் குரல் கேட்டிருந்தாலும், எப்போதும் சலிப்பூட்டாதவை:
(1) வியித்திரமான பெண்
(2) நான் இன்னும் எழுகிறேன்.
பிரத்தியேகமாக இந்த இரு பிரதிகளும், ”இந்த உலகத்தில் நீ என்ன அநியாயமும் செய்யலாம்.  கொலை, கொள்ளை, சுரண்டல், அதிகாரம், துஸ்பிரயோகம், அடக்குமுறை, என்னவும்!  ஆனால் என்னை, எனது ஆன்மாவை, உனக்கெதிரான அதனுடைய ஓயாத எதிர்ப்பை, உன்னால் ஒருபோதும் கொல்ல முடியாது.  அதை நெருங்கவோ துவம்சிக்கவோ முடியாது.  அது எப்போதைக்குமாய் எனக்குள் வேரூன்றி, நீ அடக்க அடக்க ஒடுக்க ஒடுக்கத் துளிர்விட்டுக் கொண்டே இருக்கும்” என்கிற செய்தியைத் தருவனவாகின்றன.  அதனால், இவை முடிவான மொழிபெயர்ப்புகள் அல்ல.  சொற்களால் நடத்தப்படுகின்ற மந்திரத்தை மீளநடத்தச் சொற்கள் மட்டுமல்ல மந்திரமும் தெரியவேண்டும்.  மைக்கல் பிரான்ரி (Michael Franti) என்ற மாற்றிசைப் பாடகன் தருகிற பாடல்கள்போல, என்.டி.ராஜ்குமாரின் கவிதைகள்போல உடம்பு முழுதும் பரவுகிற உணர்வெழுச்சி மீள இடம்பெறவேண்டும்.  ஒரு ஆளுமையைக் கொல்லாமல், சற்றேனும், அவரை ஒலிக்க விட வேண்டும்.  அப்படியொரு முயற்சியே இம் மொழிபெயர்ப்புகள்.  நிகழ்த்தியோள(ன)◌ான மந்திரவாதி காட்சிகளை விட்டுச் செல்ல, ஒரு மந்திரத்தை விளங்கிக்கொண்டதன்படிக்கு விபரித்தல் மொழிபெயர்ப்பாகிறது.  அவள்(ன்) மாயத் துணியை விசுக்குகையில் பறந்து செல்கிற புறாக்கள் போல, இக் கவிதைகளிலிருந்து, ‘நினைவுகள் கிடக்கிற வெகுகாலத்திற்கு முந்தைய அறைகள்’ ‘கணவனின் குரல் தொண்டையில் இறுகும் ஒரு முஷ்டியாக ஆகும்,’  ‘இன்று நாளைக்கான அழிவையும், இடது வலது செய்கிற தவற்றை அறியாததுமான காலத்தில்’, ‘சீராட்டும் கறுப்பிற்குள் ஓடிவரும்’, ‘தன் ஆட்களை நினைத்து உரத்துச் சிரிக்கிற’, ‘முதுமையில் ஆடுநாற்காலியை வேண்ட மறுக்கிற’, ‘கூடாமல் உணர்கிற ஒரு நல்ல பெண்’ (எதிர்கொள்கிற) ‘பொய்கள்’, (அவளது) புகழோ பெண்ணோ இல்லாத அங்கிள் விலீ, இவையை/இவர்களை, மீண்டும் ஒருமுறை விடுவித்து, வேறொரு மொழிப் புலத்திற் பறக்கச் செய்விக்கும் முயற்சி.
மாயாவின் தேசியவாதக் கருத்துக்கள், தனது தேசத்தின் தலைவர்களிடம் தன் நம்பிக்கைகளை ஒப்படைத்தல், இன்றைய ‘மக்களது’ பேராசைதான் சமகாலத்தில் அழிவுகளிற்கான மகிழ்வின்மைக்கான பெருங் காரணமெனச் சொல்கிற தட்டைத்தனம் போன்றன அவரது சிந்தனைப்போக்கு வரம்புக்குட்பட்டது என்பதை உணர்த்துகின்றன.  அவரைக் குறுக்குவதோடு, போதாமையைச் சுட்டுகின்றன.  மாறாக, அவரது கவிதைகளோ, அத்தகைய கட்டுக்கள் ஏதுமற்று விடுதலையைப் பாடுகின்றன.   மொழியை ஆற்றுவோளாக, மாயா, தன் ஆறடி உயரத்தில், அரங்க மையத்தில், நிகரற்ற நிமிர்வுடன், தன் வரலாற்றைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்; அக் குரலிற்கு மட்டுமே செவிசாய்க்கிறது மனம்.

– பிரதீபா தில்லைநாதன்

published in attem-magazine – September 2005