புரட்சி நடந்துகொண்டிருந்த போது நீங்கள் எல்லாம் எங்கிருந்தீர்கள்?

பதிவு  01

லண்டன் ஒன்ராறியோவில் மாணவர்களுக்கான பத்திரிகை ஒன்றில் வெளியாகியிருந்தது கவனத்தை ஈர்த்தது. எமது காலத்தில் எதிர்கொள்ள வேண்டிய வரலாற்று கேள்வி சுழன்றடித்து அதிற் தலைப்புச் செய்திகளில் ஒன்றாய் நின்று கொண்டிருந்தது. பார்க்கிறவர்களுக்கு அமெரிக்காவில் வோல்ச்சிறீட் முற்றுகை (Occupy Wall Street) நிகழ்ந்தது தான் நிகழ்ந்தது அங்க என்ன நடந்தாலும் இங்க சுடுகிற  கனடியர்களும் முற்றுகை ரொறன்ரோ (Occupy Toronto) முற்றுகை லண்டன் என ஆரம்பித்து வீட்டார்கள் என்றே தோன்றும். குறிப்பாக லண்டனில் மாணவர்கள் வகுப்பறைகளுக்குப் போகாமல் கூடாரங்கள் அமைத்து, லண்டன் ஒன்ராறியோவிலும் முற்றுகையாளர்களுடன் முற்றுகையாளர்களாய் கலந்து, அங்கேயே காலம் தள்ளுவது குறித்து கவலை தெரிவித்திருந்தது அந்தச் செய்தி. பரீட்சைகளையும் புள்ளிகளையும் கவனங் கொள்ளாவிட்டாலும் கல்வி வியாபாரத்துக்கு வாங்குகிற உதவிக் தொகையை ஆவது மனங் கொள்ள வேண்டுமல்லவா என்பதே பொதுப்புத்தியில் இத்தகைய மாணவரது அரசுக்கு எதிரான ஈடுபாடுகள் தொடர்பாய் பதியப்படுகிறது. அது மட்டுமல்லாமல் எந்தவித நீதி நியாயங்கள் தொடர்பிலும் கதைக்க முடியாதவர்களாய் மாணவர்களும் ‘தாமுண்டு தம் படிப்புண்டு தம் கடனுண்டு’ என மந்தைகள் போலவே பின்தொடருபவர்களாயே இந்த அமைப்பினால் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறார்கள்.  அந்த சூழலுள் அந்த மாணவர்களினது பிரதிநிதியோ தன் காரணங்களைக் கூறி தான் செவிசாய்க்க விரும்புகிற ‘அந்த’க் கேள்வியைப் பின்தொடருவதாய்க் கூறுவிடுகிறார்:
‘புரட்சி நடந்து கொண்டிருக்கிற போது
வேலையற்ற வேலை
படிப்பு முக்கியம்
அவையள் பாத்துக் கொள்ளுவினம் தானே
மற்றவர்கள் செய்யட்டும்
என்றிருக்கிறவர்களிடம் பிறகொரு தலைமுறை கேட்கும். வரலாறு கேட்கும்.
புரட்சியின்  போது நீங்க என்ன செய்திங்க என. அப்ப நாங்க சொல்ல விரும்பிறம் நாங்க இங்க – அந்த இடத்தில அத செய்தவர்களில் ஒரு பகுதியா – இருந்தம் எண்டு.’

பதிவு  02

சமூக இயக்கங்களில் பொறுப்பெடுத்தல் பொறுப்பெடுக்காமை என்கிற மனப்பாங்குகளை யோசிக்கின்ற போது ஒரு உரையாடல் ஞாபகம் வரும். இந்திய நண்பர்கள் இருவருடனான அந்த உரையாடல், ஈழ இலங்கைச் சூழல், வலைப்பதிவர்கள், வலையுலகம் இவ்வாறாய் சென்று கொண்டிருக்க – நில ஆக்கிரமிப்புகள் தொடர்பில் அந்த உரையாடல் திரும்பியது.
சூழலியல் தொடர்பான அக்கறை உள்ள ஒரு நண்பர் கூறினார் – ஒரு 20 வருடங்களுக்குள் இலங்கை போன்ற நாடுகள் நீரில் மூழ்கிப் போய்விடுகிற அபாயமிருக்கிறது என. அவர் கூறியதும், அது நீரில் மூழ்கும் மட்டும் அந்த சிறிய நாட்டுக்குள் இருக்கிற தலைவர்கள் சண்டை பிடித்தவாறே தான் சாவார்கள் என்பதாய் அந்த உரையாடல் செல்ல இருந்தது. அதற்குள் அவரை விட இளையவரான மற்ற நண்பர் முந்திக்கொண்டு  ‘சேச்சே. அப்படி நடக்காது..’ என்று மறுத்தார். அனேகமாக சூழலியல் தொடர்பான சமகால விவாதங்கள் தொடர்பில் தொடர்ச்சியான அறிதலை உடைய மற்ற நண்பரும் ‘எப்படி நடக்காம இருக்கும்.. நீங்க எத வச்சு அப்பிடிச் சொல்றிங்க’ எனக் கேட்டார். மற்ற நண்பரிடம் இதற்கென பதில்கள்–தரவுகள் இல்லை. எனினும்,  அவர் தொடர்ந்தும் அதே உறுதியுடன் நம்பாமையுடன் சொன்னார் ‘ச்சா.. அப்பிடி நடக்காது. அப்பிடி நடக்க விட மாட்டாங்க.. நான் நம்பல்ல.’

மற்றவர் மீண்டும் ‘இப்படியான விசயங்கள் விஞ்ஞானிகள் பல கூறுகளை ஆராய்ந்து தரவுகளினடிப்படையில் ஒரு வாய்ப்பாக எதிர்வு கூறியிருக்கிறவை…’ என்று விட்டு சிறு தலையசைப்புடன் நிறுத்திவிட்டார். ஏனெனில் மற்ற நண்பரது மனநிலையும் அவர் மறுத்த விதமும் கூறுவது என்னவென அவருக்கும் புரிந்திருந்தது.
நகைமுரணாக நண்பரது அந்தக் கூற்றில் இருந்த நம்பாமை இந்த உலகம் அப்படியெல்லாம் அழிந்துவிடாது என்பதான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தது.

— அத்தகைய நம்பிக்கையை அவர் கொண்டிருக்க சூழலியலை முன்னிறுத்திய வேலைத் திட்டங்கள் மற்றும் நபர்களுடனான அவரது தொடர்பு காரணமில்லை.
— அத்தகைய நம்பிக்கையை அவர் வலியுறுத்த – தாம் வாழும் பூமி தொடர்பில் எவ்வித கரிசனையுமின்றி மனிதர்களால் நடத்தப்படும் செயல்களுக்கு மாற்றான எதிர்-செயற்பாடுகளை அவதானித்தும் ஊக்குவித்தும் தொடர்ந்தும் அது தொடர்பில் தன்னை அறிவூட்டிக் கொள்ளலும் காரணமில்லை.

மாறாக, அவர் அப்படி உலகம் மனிதனின் பேராசையினால் அழிந்து போகாதிருக்க எங்கோ மூலையில் அதே மனிதர்களது தொடர் போராட்டங்கள் வழிகோலும் என்கிறதான, நம்பிக்கையோடு தான் அதை மறுத்தார்.

பதிவு  03

கடவுள் இருக்கின்றார் அவர் பார்த்துக்கொள்வார் என்பதுபோல உள்ளார்ந்த இந்த நம்பிக்கையும் செயலூக்கம் அற்றது – எனில் பயனற்றதே. ஆனால் அழிவை இட்டுச் செல்லும் கூறுகளுக்கு எதிராய் நான் துரும்பை எடுத்துப் போடாதிருப்பினும் சக மக்களில் ஒரு பகுதி தொடர்ந்தும் போராடும் வெற்றி பெறும் என்கிற நம்பிக்கை அதிலிருந்தது. தான் அந்த செயல்பாடுகளுக்கு உதவாவிடிலுங்கூட போராடும் மக்கள் அவற்றைத் தடுப்பர் என்கிற நம்பிக்கை இருந்தது; போராடும் மக்கள் குறித்த நம்பிக்கை அதிலிருந்தது. இந்த நம்பிக்கை இன்னொருவகையில் தனது குரல்வளையைப் பிரச்சினை வந்து நெரிக்கும் வரையான நடுத்தர வர்க்க மனிதரின் இயல்பாகவும் இருக்கிறது. அந்த வெற்றியில், தான் குளிர்காய்ந்து கொண்டிருக்கலாம், என்பதான சுயநலத்தின் அடிப்படையிலானது.

அது போலவே, அதிகாரத்தைக் கையில் எடுத்தவர்கள்; அதையே ஆயுதங்களாக்கி வைத்திருந்தவர்கள்; தம் செயல்களால் “எங்கள் அணுகுண்டுகளுக்கும் ஆயுதங்களுக்கும் பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும்” எனுகையில் எல்லாம்,  மார்ச்சிய சிந்தாந்தத்தை நம்புகிற நண்பரொருவர் – நண்பர் பலர் – அடிக்கடி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன் “(மக்களுக்குத் தவறிழைப்பவர்கள்) வரலாற்றுக்குப் பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும்” என்பதாய்.  அவரது தொனியும், மீண்டும், மனச் சாட்சிக்குப் பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும், கடவுளுக்கு பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும் என்பது போலவே ஒலிக்கும்.
தவறிழைத்தவர்கள் எல்லாம் தண்டிக்கப்பட்டனரா. வரலாற்றிலும் சரி சராசரி வாழ்விலும் சரி…  அப்படியானால், கெட்ட குடியே கெடும் பட்ட மரமே படும் என்ற கதையெல்லாம் என்ன?

பதிவு  04

அத்தகைய நம்பிக்கையீனத்தை சற்றேனும் மறுதலிப்பவை மக்களது எழுச்சியும் அது அதிகார பீடங்களை அசைக்கின்ற அரிய நிகழ்வுகளும். அந்த வகையில்: அமெரிக்காவில் தொடரும் பொருளாதார நெருக்கடிகள், வேலையிழப்புகள், வர்க்க வேறுபாடுகள்  – நாட்டின் சனத் தொகையில் குறைந்த விகித பணக்காரர்களது  செல்வாக்கு, வங்கிகளின் ஆதிக்கம் என்பவற்றின் விளைவாகவே கடந்த செம்ரெம்பரிலேயே வோல்ச்சீறீட் முற்றுகை ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தது. சுவாரசியமான வகையில் இவ் முற்றுகை இயக்கத்துக்கான அறைகூவல் கனடிய மாற்று ஊடக இயக்கமான Adbusters  இடமிருந்தே வந்திருந்தது.   Adbusters தங்களை  பூகோளம் தழுவிய வலையமைப்பாக அறிவிக்கிறார்கள். இந்த வலையமைப்பு இத் தகவல் யுகத்தின் ஒரு புதிய சமூக செயற்பாட்டியக்கத்தை வளர்த்தெடுத்துச் செல்ல விரும்புகிற கலைஞர்கள் செயற்பாட்டாளர்கள் எழுத்தாளர்கள்  …மாணவர்கள் கல்வியாளர்கள்  தொழில் முனைவர்களால் ஆனது (new social activist movement of the information age).

தனது வலைப்பதிவு ஒன்றில் அப்படியோர் அமைதி முற்றுகைக்கான அழைப்பை அது கடந்த யூலை மாதம் விடுத்திருந்தது. எகிப்தில் ரஹ்றர் சதுக்கத்தில் நடந்த முற்றுகையையும் எதிர்ப்பையும் முன்மாதிரியாய்க் கொண்டே இதுவும் முன்மொளியப்பட்டிருந்தது. இந்த முற்றுகை குறித்த ஊடகங்களால் ஏற்படுத்தப்பட்ட பிம்பமாக – விமர்சனமாக – அவர்களுக்கென்றொரு ஏலவே தயாரிக்கப்பட்ட  குறிக்கோள் இல்லை என்பதும் சொல்லப்பட்டிருந்தது. அத்துடன் தலைவரென ஒருவர் அடையாளங் காணப்படாமை குறிக்கோளற்ற வெறும் சலசலப்பு என்பது போல பிம்பப் படுத்தப்பட்டிருந்தது. ஆனால் பிரமிட் வடிவிலான அதிகாரப் பகிர்வை மறுக்கிற சமூக இயக்கமாகவே வோல் சிறீட் முற்றுகைக் காரர்கள் தங்களைத் தெளிவாக அடையாளங் காணுகிறார்கள்.  அவர்கள் தமது ருவிட்டர் சமூக வலைத்தளத்தில் கூறுவது போல இது பின்தொடர தனியே மைய்யமென ஒரு தலைவர் அற்ற (தனி ஒருவரது கணித்தலின் தவறுகள்  பெரும் தொகையினை பாதிக்காதவாறு) தலைமைப் பண்புகள் கொண்ட மக்கள் அதிகாரத்தை கொண்ட ஜனநாயகத்துக்கான இயக்கம் (#OCCUPYWALLSTREET is a leaderless people powered movement for democracy that began in America on September 17 with an encampment in the financial district of New York City. Inspired by the Egyptian Tahrir Square uprising and the Spanish acampadas, we vow to end the monied corruption of our democracy).
செப்ரெம்பர் 17 இல் தொடங்கிய இதனை [அரேபிய நாடுகளில் கடந்த பத்து அல்லது நூற்றாண்டு காலமாய் அமெரிக்க உதவியுடன் நடந்த பணக்கார மேட்டுக்குடிகளது ஆட்சீ அடக்குமுறைகளுக்கு எதிரான சமகால மக்கள் எழுச்சிகளைப் போலவே] கடந்த 30 வருடங்களாக தமது நாட்டில் ஐக்கிய அமெரிக்க உழைக்கும் மக்கள் எதிர்கொண்ட வர்க்க  பிரச்சினைகளுக்கு எதிரான முதலாவது பொது எதிர்வினையாற்றல் (first popular reaction)  என்கிறார் அமெரிக்க  அரசியல் விமர்சகர் நோம் சோமஸ்கி (Noam Chomsky).

அரேபிய நாடுகளில் பொலிஸ் வன்முறைகள் பற்றி (தன்னால் வளர்க்கப்பட்ட தலைவர்களை இன்னாள்) சர்வாதிகாரிகள் பற்றி கவலைகொண்ட அமெரிக்க அரசு  ஜனநாயகம், வோல் சிறீட் முற்றுகையாளர்களது காம்ப்-களை அகற்றிய விதமும் 200க்கும் மேற்பட்ட கைதுகளும் அமெரிக்காவின் கொள்கைகளின் (ஏனைய நாடுகளுக்கு மனித உரிமை அறவுரை வழங்கலின்) போலித்தனத்தை அறிந்தவர்களுக்கு ஆச்சரியமல்ல. அத்தகைய அதிகார நடவடிக்கைகளுள்ளும், வங்கிகள் எடுத்துக்கொண்ட மக்களது வீடுகளை ஆக்கிரமித்தல் (Occupy Homes) என்பதாய் பிற வடிவங்களில் வோல் சிறீட் முற்றுகை போராட்டம்  / எழுச்சி தொடருகிறது.

பதிவு  05

புரட்சி நடந்த போது நீங்கள் எங்கிருந்தீர்கள்?
இந்த வார்த்தைகளை நான் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களிற் கேட்டிருக்கிறேன்.
வரலாறு என்கிற மனச்சாட்சி குறித்து எல்லோரும் பயப்படுவதில்லையே. மறுபடி மறுபடி நடந்தேறும் அநீதிகளே அதையே நிரூபிக்கின்றன. அதிகாரத்தை விரும்புபவர்கள் வரலாற்றின் மறதியை நம்பி சவாரி செய்கிறார்கள். மக்களின் மறதியிலேயே, மீண்டும் மீண்டும் வரலாறு சந்தர்ப்பவாதிகளையும் சுயநலமான தலைவர்களையும் உற்பத்தி செய்வதும் சாத்தியமாகிறது. எமதும் எல்லோருடைய வரலாறும் செயல்பாட்டாளர்களையும் அவர்கள் செயற்பாடுகளில் குளிர்காய்பவர்கள் குளிர்காய்ந்தவர்கள் கதைகளையும் கொண்டுதானே நகர்வது…

கல்வி மற்றும் இதர சமூக எதிர்பார்ப்புகளை விட்டுவிட்டு அமைப்புகளுடன் தம்மை இணைத்துக் கொண்ட அந்த பழைய போராளிகள், அவர்கள் சொல்லுவார்கள் – தாங்கள் போராடிய போது, தாமுண்டு தம் படிப்புண்டு என இருந்தவர்கள் பற்றி. பின்னாளில் அவர்களே கற்று – பட்டங்கள் இதர பெற்று –  தமது சமூகப் பெறுமதிகளுடன் வந்து தமக்கு அரசியல் ஆசான்களாகியது பற்றி.

மேலும் அவர்கள் சொல்லுவார்கள்: அங்கொரு தமது நகரத்தில் நூலகம் எரிந்தபோது தாங்கள் அச் செய்தி கேட்டு ஓடிக் கொண்டிருந்தபோது கூட உடனே போய் எட்டிப் பார்க்காமல் யாரோடும் கடலை போட்டுக் கொண்டிருந்தவர்கள் – களவேலைகளில் ஈடுபடாதவர்கள் – பின்னாளில் இவை குறித்து கவிதை எழுதி அறியப்பட்டதாக. பிரமுகர்கள் ஆனதாக.  இரவல் படையில் மட்டுமல்ல மற்றவர்கள் செய்யிற புரட்சியைக் கூட தமதென்று கொண்டு பிழைத்தல் சிலரது இயல்பாயிருக்கிறது. மற்றவரது வேலைகளைத் கேட்டுத் தனதென்று எழுதி… சேர்ட் மடிப்புக் குலையாமல் நடந்து திரிந்தவர்கள் பின்னாளில் மக்களது குரல்கள் ஆனதைப் போல..

அத்தகைய பச்சோந்திகள் சொல்லப் போவதில்லை ‘குண்டு விழ விழ நல்ல பிள்ளையாய் நான் இருந்து படிச்சன்’ எண்டும் ‘கடலை போட்டன்’ எண்டும். நூலகம் எரிந்த போது எங்கிருந்தார்களோ அங்கு தான் அவர்கள் புரட்சி நடக்கிற போதும் இருப்பார்கள். மற்றவர்கள் செய்யட்டும்!

பதிவு 06

ஒரு புதிய அலையை எழுப்பும் வோல் சிறீட் முற்றுகை குறித்து (அதன் அடிப்படை நோக்கங்கள், இலக்குகள் குறித்த தெளிவின்மை குறித்து) பொதுப்புத்தியில் குழப்பங்கள் – விமர்சனங்களாகப் பரப்பப் படுகிற போதும் – சோம்ஸ்கி போன்ற அனுபவமிக்க விமர்சகர்கள் இம் முற்றுகையை ஆதரிப்பதோடு இனி அது அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர வேண்டியதன் அவசியத்தை முன் வைக்கிறார்கள். சோம்ஸ்கி சுற்று வட்டாரங்களில் அரசியல் ஒருங்கிணைப்புகளுக்கான (Neighborhood Organizings) தேவையைப் பரிந்துரைத்திருக்கிறார்.

நிச்சயம் இப் போராட்டம் செல்ல வேண்டிய தொலைவு இன்னுமிருக்கிறது. ஆனால் 1960 – 1970களில் அமெரிக்காவில் அலையென எழும்பிப் பின் அடங்கிய முற்போக்குக் கருத்துக்கள், சிவில் உரிமைகள் இயக்கம், யுத்த எதிர்ப்புக் குரல், கூட்டுஒருமைப்பாடு அல்லது கூட்டுப்பொறுப்புணர்வு (solidarity) — பெருமளவில் இளம் மனங்களை சந்தையில் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிற புதிய புதிய உற்பத்திப் பொருட்களே ஆள்கின்ற — இன்றைக்கும் சாத்தியமாவது சமத்துவமின்மைகளும் பொருளாதார சமமின்மைகளும் அவற்றை எதிர்த்து மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் என்பதையும் அது அதிகாரங்களை அமைதியில் விடாது என்பதையுமே வெளிப்படுத்துகிறது. தினமும் தம் நிறுவனங்களது புதிய சந்தைப் பொருட்களை அறிமுகப்படுத்தி, இளைஞர்களிடம், அவர்கள் அவற்றை வைத்திருப்பதிலேயே அவர்கள் ஒவ்வொருவரதும் கவுரவம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. பொருள்சார் அடிமைகளாக மனிதர்களை வைத்திருத்தலையும் தாண்டி; அக் கருத்துக்களையே பரப்பும் ஊடகங்களையும் தாண்டி, இத்தகையதொரு மக்களின் ஒருங்கிணைவு சாத்தியப்பட்டிருப்பதும், எல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும் சமூக விடயங்கள் தொடர்பில் அக்கறையற்றவர்களாய் உறங்கிய நிலையில் மனிதர்களை வைத்திருக்க முடியாது என்பதையே இது உறுதிப்படுத்துகிறது.

இன்று தொடர்பூடகங்களைத் திறந்தால் யுத்தமும் உயிரிழப்புகளும் பொருளாதார பிரச்சினைகளுமென அவநம்பிக்கைகளே எம்மைச் சூழுகின்றன. அவற்றுடன் ‘நாம் தனித்துப் போனோம்’ என உணருகையில் எதிர்ப்பும், மக்கள் எழுச்சியும் தணிக்கைகளை மீறியும் எம்மை வந்தடைகிறது – இந்த இணைய + தகவல் யுகத்தில்.  இங்கே இந்த முதலாளித்துவ நாடுகளில் மக்களது எழுச்சிக்கான (அதிலும் ஒரு வெகுசன இயக்கத்துக்கான) வாய்ப்பிருப்பது மனித விழுமியங்களை மனங் கொண்ட இயக்கத்துக்கான வாய்ப்பையும் அது குறித்த நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்துவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. நாங்கள் பங்குகொள்கிறோமோ இல்லையோ இவை எம் காலத்தில் இணையத்தில் மாற்று ஊடகங்களில் நேரடி ஒளிபரப்பாக எம் கண் எதிர்க்க நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. வேக வேகமாய் ரொறன்ரோ – லண்டன் எனப் பரவியவாறு – ஒரு தகவல் புரட்சி நடந்துகொண்டிருக்கிறது; அமெரிக்க நகரங்களில் மக்கள் முற்றுகையிட்டிருந்த இடங்களிலிருந்து அவர்களை அதிகாரத்தை பிரயோகித்து  வெளியேற்றிவிட   / அகற்றிவிட முடிந்திருக்கலாம் – ஆனால் கிளரும் (எதிர்ப்பு) சிந்தனையை அத்தனை சுலபத்தில் அகற்றிவிட முடியாது (“you cannot evict an idea”). அதற்கான தீர்வுகள் தரப்படாதபோது அது வளரும் – அதிகாரங்களுக்கு எதிராக.

-|-
உதவியவை:

  • http://www.adbusters.org/
  • “Arab Spring, American Winter.” – நோம் சாம்ஸ்கியின் உரை, மார்கழி 12 2011

Credit: தாய்வீடு யனவரி 2012

Advertisements
Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: