மாயா ஆஞ்ஜலோவுடன் உரையாடல் (நேர்காணல்)

மனித இனம், தனது பலங்குறைந்த அங்கத்தவர்களைப்

புறக்கணிக்கும்போது – ஒரு தற்கொலை இயக்கத்தின்

முதல் வெடிப்பு, அங்கு நிகழ்கிறது. 

[ Conversation with Maya Angelou: Translated from English to Tamil, The Links to the direct interviews are listed below]

மாயா ஆஞ்ஜலோ –

ஓர் ஆபிரிக்க-அமெரிக்கராய், மார்க்கரைட் ஜொன்சன் (Marguerite Johnson) ஆக, 04.04.1928 இல் செயின்ற்.லூயி (St. Louis, Missouri) இல் பிறந்தார்.  ‘தெற்குப்புற இனவாதம்’ எனப் பரவலாக அறியப்படுகிற, இனவாதத்துக்குப் பேர்போன ஆர்கான்சாஸில் (Arkansas) கறுப்பர்களுக்கு-மட்டுமான (segregated) பிரதேசத்தில் தனது பாட்டியுடன் வளர்ந்தார்.
பெரும்தலை கன்டலீஷா ரைஸ் முதல் பிரபல பெண்மணிகளான ஓப்றா வின்ஃபிறீ உட்பட அலைஸ் வோக்கர், பெல் கூக்ஸ் எனப் பல எழுத்தாளர்களும் தெற்குப்புறத்தார்  தான் (Southerners) என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
மாயா ஏழு வயதானபோது செயின் லூயி திரும்புகிறார்.  அங்கு தாயின் நண்பனால்ப் பாலியல் வன்முறைக்குள்ளாக்கப்பட்ட பின் ஏறத்தாழ ஐந்து வருடங்கள் மௌனியாகவே இருந்தார்.  தனது சகோதரன் தவிர யாருடனும் அவர் பேசவில்லை.  இந்த அனுபவமே பின்னாளில் I Know Why the Caged Bird Sings என்கிற சுயவரலாற்று நூலாக உருப்பெற்றது.  பாலியல் வன்முறைக்குப் பிறகான இவரது வாழ்வு நிலையற்றதாய் தாய் வீட்டுக்கும் பாட்டி வீட்டுக்குமாக மாறி மாறி வாழ்ந்தார்; பதினாறாவது வயதில் ‘திருமணமாகாமல்’ இவரது ஒரே மகனுக்குத் தாயானார்.
அதன் பின், இருபதின் ஆரம்பங்களுள்ளேயே சமையற்காரர், சான் பிரான்சிஸ்கோவில்  cable car ஓட்டுனர் ஆகிற முதல் கறுப்பர், மதுக்கடையில்ப் பணிப்பெண், நடனர், ஒரு சமபாலுறவுப் பாலியல் தொழில் மனையினது பெண் நிர்வாகி என பல்வேறு தொழில்களைப் பார்த்திருக்கிறார்.  இருபதின் இறுதிகளில் காபரே நடனக் கலைஞராய் ஆனபோது மாயா ஆஞ்ஜலோ என்கிற பெயரை வரிந்துகொண்டார் (அவர்களது குழந்தைப்பிராயத்திலிருந்து ‘my sister’ என்பதற்குப் பதிலாய் ‘Maya’ என்றழைப்பதையே அவரது சகோதரன் Bailey Jr. விரும்பினார்; ஆஞ்ஜலோ என்பது மாயாவின் 1952 இல் இடம்பெற்ற முதற் திருமணத்தோடு தங்கிய பெயர்).  இந்தக் பல்வகைத் தொழில்களைச் செய்த காலத்தை வைத்தே Gather Together in My Name என்ற தனது இரண்டாவது சுயவரலாற்று நூலை மாயா எழுதினார்.
1960 இல் மார்ட்டின் லூதர் கிங்கின் வேண்டுகோளிற்கிணங்க, SCLC (Southern Christian Leadership Conference) இனது வடக்குப்புற ஒருங்கிணைப்பாளரானார்.  பின், தெற்காபிரிக்க விடுதலைப் போராளி Vusumi Make-ஐ மணந்துகொண்டு, மகனுடன் ஆபிரிக்காவுக்குச் சென்று, 1961 இலிருந்து 1962 வரை கெய்ரோ, எகிப்தில் The Arab Observer என்கிற மத்திய கிழக்கின் ஒரே ஒரு ஆங்கில மொழி வாரப் பத்திரிகையின் இணை ஆசிரியராக இருந்தார். 1964 – 1966 அக்ரா, கானாவில் African Review-இன் கவுரவ ஆசிரியர். 1973 இல் எழுத்தாளரும் காட்டூனிஸ்டுமான Paul Du Feu வை திருமணம் செய்து (1983 விவாகரத்து), 1974 இல் அமெரிக்கா திரும்பினார்.
1981, Wake Forest University-இல் American Studies கற்பிக்க வாழ்நாள் பேராசிரியர் ஸ்தானத்தை ஏற்றுக் கொண்டார்.  1993-இல் கிளிண்டனின் பதவியேற்பு விழாவில் ‘On The Pulse of the Morning’ என்கிற கவிதை பாடல் இவரை மேலும் பிரபலப்படுத்தியது.
பாடகி, நடிகை, நாடகாசிரியை, அரங்க-திரைத் தயாரிப்பாளர், அரங்காளர், கவிஞர், எழுத்தாளர், இசையமைப்பாளர், சிவில் உரிமைகள் செயற்பாட்டாளர், ஆவணப் பட இயக்குநர் எனப் பல அடையாளங்கள் உடைய இந்தப் பெண்மணி அறியப்படுவது இவரது பெருமைக்குரிய தன்னம்பிக்கைக்காகவும். ஓப்றாவுடனான நேர்காணலொன்றில் ‘தன்னடக்கம் பொய்யை ஒத்தது’ என்றார்.  அவரின் கிராமிய, ஒதுக்குப்புற தெற்கில், அவர், பாட்டி வீடும் தாய்வீடுமென அலைந்த சிறுபிராயக் கதைகளை ஆஞ்ஜலோ சொல்லக் கேட்டு —James Baldwin போன்ற நண்பர்கள் உற்சாகப்படுத்தி எழுத ஆரம்பித்த ஆஞ்ஜலோ, சமகாலக் கறுப்பு இலக்கியத்தின் இன்றியமையாத குரல்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்.  இவரது பிறிதொரு சுயவரலாற்று நூலான A Song Flung Up to heaven-இன் பின்புலம் அமெரிக்க சிவில் உரிமைகள் இயக்கத்தின் நடுவே மாயா ஆஞ்சலோ – மால்கம் எக்ஸ்,  மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஆகியோருடன் இணைந்து செயற்பட்ட காலகட்டமாகும்.
ஆங்கிலம் தவிர பிரெஞ்சு, ஸ்பானிஸ், இத்தாலிய, மேற்காபிரிக்க பான்ரி (Fanti) மொழிகள் பேசத் தெரிந்தவர்.  ஹொலிவூட்டின் முதல் கறுப்புப் பெண் இயக்குநருமான இவர் Roots (1977) இல் நடித்ததற்காக Tony award-இற்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டவர்.

இவரது வெளிவந்த படைப்புக்கள்:

(1)    Cabaret For Freedom (1960)
(2)    The Least of These (1966)
(3)    ‘I Know Why the Caged Bird Sings’ (1969)
(4)    ‘Just Give Me a Cool Drink of Water ‘fore I Die’ (1971)
(5)    ‘ Georgia, Georgia’, (1972)
(6)    ‘Gather Together in My Name’,  (1974).
(7)    Ajax (1974)
(8)    ‘Oh Pray My Wings Are Gonna Fit Me Well’, (1975)
(9)    ‘Singin’ and Swingin’ and Gettin’ Merry Like Christmas'(1976)
(10)    ‘And Still I Rise’, (1978)
(11)    ‘The heart of a Woman’, (1981)
(12)    ‘Shaker, W}y Don’t You Sing?’ (1983)
(13)     All God’s Children Need Traveling Shoes (1986)
(14)     Now Sheba Sings the Song (1987)
(15)     ‘I Shall not be Moved’ (1990),
(16)     Wouldn’t Take Nothing for My Journey Now (1993)
(17)     The Complete Collected Poems of Maya Angelou (1994)
(18)    A Brave and Startling Truth (Random u;ouse, 1995)
(19)    Even the Stars Look Lonesome (1998)
(20)    A Song Flung Up to heaven (2002)

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

I.
பெல் கூக்ஸ்: சிலர், பெரும் வாசகப் பரப்பை உடைய கலைப் படைப்புகள் நல்லதல்ல என்பதாக நடந்துகொள்கிறார்கள்.  இது ஒரு மிக எதிர்மறையான விடயமாக இருந்து வருகிறதென நினைக்கிறேன்.  முடிந்தளவு பரந்த வாசகர்களால் அணுகத்தக்க நூல்களையே நான் எழுத விரும்பியது எனக்குத் தெரியும்.
மாயா ஆஞ்ஜலோ: ஆம். மெய்யே.  Romar Bearden, John Viger, Artis Lane போன்றவர்கள் தங்களுடைய ஓவியப் பிரதிகளையும் சிற்பங்களையும் செய்கிறபோது –அதைப்பற்றி நனவாய் எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்களோ இல்லையோ, கலை மக்களை அடைவதையே அவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்.  Elizabeth Catlin தனது படைப்புகள் மக்களைச் சென்றடைவதையே விரும்புகிறார்.  ஆகவே இங்கே யாரும் தூசி பிடித்துப் போய்க் கிடப்பதற்காய் எழுத விரும்பவில்லை, யாருமே!  எல்லாக் கலைஞர்களும், இதோ, இவற்றை உங்களால் உள்வாங்க முடிந்தால், இது உங்களுக்கு உபயோகமாய் இருக்குமானால், எனது படைப்புகள் பயனின்றிப் போகாது என்று கூறவே விரும்புவார்கள்.

Nடி.கூ:  நீங்கள் தொடர்ந்து ஆட்களை வாசிக்குமாறு ஊக்குவிக்கிறீர்கள், அதிலும் தனியே உங்கள் புத்தகங்களை வாசிப்பதை மட்டுமல்ல, பரந்த பல்வகைப்பட்ட, மாபெரும் வெள்ளை ஆண் எழுத்தாளர்களை, ஆணோ பெண்ணோ மாபெரும் ஆபிரிக்க-அமெரிக்க, எழுத்தாளர்களை வாசிக்குமாறு கூறி வருகிறீர்கள்.  நீங்கள் செய்கிற எல்லா விடயத்திலும் -எம் வாழ்வை மாற்றுவதற்கு வாசித்தலின் பலத்தைப் புகழ்தல்- என்பதன் இழுப்பைத்தான் காண்கிறோம் என்று நினைக்கிறேன்.
மாயா: 1930களில் ஆர்கான்ஸாஸில் அந்தக் கொலைத் தண்டனை நாட்களில் ஒரு இளம் பெட்டையாய்  என்னை நினைவிருக்கிறது.  என் கிராமத்தில் ஒருத்தனைத் தூக்கிலிட்டிருந்தார்கள்.  அப்போ மக்கள் அவனோட சதையின் ஒரு பகுதித் துண்டை நினைவுப்பொருளாய் எடுத்து வைத்துக் கொண்டார்கள். ஏனெனில், தூக்கிலிட்டபிறகு அவன் எரிக்கப்பட்டிருந்தான்.  எனது பாட்டி ஒருவகையில் எமது கிராமத்துக்கே தாய்போல – -கிராமத்தில் கறுப்பர்களிற்கான பகுதியின் தாய். அவ இதைக் கேட்ட பிறகு நாங்கள் பிரார்த்தனை செய்தோம். செய்தோம், செய்தோம், செய்தபடியே இருந்தோம்.  அந்த சம்பவத்தைப் பற்றி எப்ப நினைத்தாலும் சொல்லுவா: ”(கும்பிட) முழங்காலில நில்லுங்க.”
அதே நேரம், நான் Charles Dickens படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.  Dickens சகல நேரமும் எல்லா வெள்ளையரையும் வெறுப்பதிலிருந்து என்னை விடுவித்தார்.  அந்த மனிதர்களில் சிலரை எனக்குப் பிடித்தது தெரிந்தது.  நான் Oliver இற்காக வருந்தினேன். Tim இற்காகவும்.  Bronte sisters படித்து அந்த மனிதர்களுக்காக வருந்தினேன்;.  மூர்களிலுள்ள, ஏழை வீடுகளிலுள்ள, அநாதை மாடங்களிலுள்ள, சிறைச்சாலைகளிலுள்ள வெள்ளையர்கள் எனது கிராமத்தவர்களிலும் வேறு இனம் [மட்டும்] என்கிற முடிவுக்கு வந்தேன்.  சகல வெள்ளையர்களையும் வெறுப்பதிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டேன்.

பெ.கூ:  ஒரு வெளியாளாய், தன்னை கண்டுபிடிக்கப் போராடும் தொழிலாளி வர்க்கப் பெட்டையாய், நான் Withering heights படித்தபோது, Heathcliff-ஐ நானாகவே உணர்ந்தேன் தெரியுமா?  ஒரு வகையில் அவன் எனக்கு கறுப்பு இனத்தின் குறியீடாய் இருந்தான்: அவன் ஒரு வெளியாள் (outsider) முக்கிய விடயங்களுக்கு அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை.  ஒதுக்கீட்டுத் தெற்குப்புறத்தில் வாழும் எனது வாழ்க்கை நாடகத்தை நான் Withering heights உலகுக்கு மாற்றிப் பார்த்தேன்; அந்த கதாபாத்திரங்களுடன் இணக்கத்தை உணர்ந்தேன்.
மாயா: நிச்சயமாக.
…வாசித்தல் என்கிற செயல்பாடு எல்லாப் புலன்களுக்கும் வேண்டுகோளையும் கட்டளையையும் இடுகிறது.  முன்பொருசமயம், ‘The Highwayman’ படிப்பித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  Highwayman முற்றத்திற்கு -அதுவும் இரவில்- போகிற இடத்திற்கு வந்துவிட்டேன்.  நிலவோ பெரும் போர்க் கப்பல் போல, தெருவோ நீண்டு சுருங்கி, அத்துடன்…

‘Over the cobble he clattered and clashed in
the dark inn-yard.
u;e tapped with his whip on the shutters, but all
was locked and barred.
u;e whistled a tune to the window, and who
should be waiting there
But Bess, the landlord’s black-eyed daughter,
Bess, the landlord’s daughter,
Plaiting a dark red love knot into her long black hair.’

இப்ப, இந்த குறிப்பிட்ட பகுதியில்த்தான் மாணவர்களைக் கவனிக்க சொல்கிறேன்:
‘…And dark in the dark old inn-yard a stable-wicket creaked
W}ere Tim the ostler listened. u;is face was white and peaked.
u;is eyes were hollows of madness, his hair like mouldy hay,
But he loved the landlord’s daughter, The landlord’s red-lipped daughter
And dumb as a dog he listened…’

வேலியின் கிரீச்சிடல் ஒலியை நீங்கள் வாசித்துக் கேட்கவேண்டும், ஏழைக் குதிரை இலாயத்தான், நாயைப் போன்ற வெறியுடன், சேற்று வைக்கோலைப் போன்ற தலைமுடியுடன்- உங்களால் அவனின் மணத்தை முகரமுடியும்.  ஓ! வாசித்தல் எம் எல்லா உணர்வுகளுக்கும் கட்டளையிடுகிறது, இருக்கக்கூடிய எம் எல்லாத் திறமைகளையும் வேண்டுகிறது.

பெ.கூ:  எனது மாணவிகள் தங்களால் பெண் எழுத்தாளர்களை மட்டுந்தான் படிக்க முடியும் என்பதுபோலோ, கறுப்பு மாணவர்கள் தாங்கள் கறுப்பெழுத்தாளர்களையே படிக்கமுடியும் என்றோ, வெள்ளை மாணவர்கள் தங்களால் வெள்ளை எழுத்தாளர்களுடன் மட்டும்தான் அடையாளப்படுத்த முடியும் என்பதுபோலோ நடந்துகொள்ளும்போது, அது என்னைப் பாதிக்கிறது.  நான் நினைக்கிறேன், எங்களுக்கு நிகழக்கூடிய ஆகிலும் மோசமான விடயம் மற்றவர்களின் துன்பத்தை உணரும் சக்தியையும் பரிவுணர்ச்சியையும் இழத்தலாகும்.
மாயா: நிச்சயமாக. அல்லாவிட்டால் நாம் விலங்குகளாகிவிடுவோம். விலங்குத்தனத்தால் இழுக்கப்படுகிற ஆபத்தில் இறங்கத் துணிகிறோம்.  என்ன விடயத்தைக் கற்பிக்கிறபோதும், என் எல்லா வகுப்புகளிலும் நான் குறிப்பிடுகிற ஒரு வாசகம் இருக்கிறது.  அவ் வாசகத்தை பலகையில் எழுதுவேன் ”நான் ஒரு மனிதஉயிர். மனிதராய் இருக்கிற எதுவும் எனக்கு அந்நியமாய் இருக்க முடியாது” ‘I am a human being. Nothing human can be alien to me.’  பிறகு அதை லத்தீனில் எழுதுவேன்  ”homo sum humani nil a me alienum puto.” பிறகு அதன் மூலத்தை மாணவர்களுக்குக் காட்டுவேன்.
அந்த வாசகம்  Terance என அறியப்பட்ட Publius Terentius Afer-இனுடையது.  அவன் ஒரு ஆபிரிக்கன்.  அத்துடன் ஒரு ரோம அரசுறுப்பினரின் அடிமை.  அந்த உறுப்பினால் விடுவிக்கப்பட்ட அவன் ரோமிலேயே பிரபலமான நாடகாசிரியனானான்.  அவனது ஆறு நாடகங்களும் இந்த வாசகமும் கிறிஸ்துவுக்கு முன் 154 இலிருந்து எமக்கு வந்தவை.  வெள்ளையனாய்ப பிறக்காத, சுதந்திரமானவனாய்ப் பிறக்காத, இந்த மனிதன் சொன்னான் ”நான் ஒரு மனித உயிர்.”
என் வாழ்வு குறுக்கப்படுவதை நான் விரும்பவில்லை.  மற்றவர்களின் தற்போக்கெண்ணங்களிற்கோ அறியாமைக்கோ நான் பணிய மாட்டேன்.  நான் விரிவுரையை முடித்தபோது, அந்த முழு வகுப்பையும் -கறுப்பும் வெள்ளையும்- சிறிதளவு மாறியிருக்கக் காண்கிறேன்.  ஏனெனில், நான் Sonya Sanchez-ஐயோ, Anne Marie Evans, Eugene Redmond-ஐயுங் கூட, கூடவே Amiri Baraka, Shakespeare, Emerson-ஐ, அத்துடன், சிலவேளை Norman Mailer பற்றி சிறிதளவு பேசுவேன், ஏனெனில் அவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிறார், அத்துடன் Joan Didion இந்த மொழியை எழுதுவதற்கு.  மாணவர்கள் எதையோ காணுகிறார்கள். (அந்த) மாற்றம் எவ்வளவு நேரம் தாக்குப் பிடிக்கும் என்பது தெரியாது, ஆனால் நீங்கள் முழுதாக ஒருமுறை மாற்றுகிறபோது, குறைந்தபட்சம் சிறிதளவு பொழுதுக்கேனும், நீங்கள் எல்லாவற்றையும் மாற்றியுள்ளீர்கள்.

மெல்வின் மைக்லியோட்: டொக்ரர் ஆஞ்ஜலோ: ஒரு பெரும் பரப்பிற்கு உங்களின் விழுமியங்களையும் அறப்பாடங்களையும் கொண்டு செல்லும் முறைமையால் நான் தீவிரமாகக் கவரப்பட்டுள்ளேன்.  அதை, இச் சமூகத்திற்கு நீங்கள் செய்யிற, மிக நேர்வகையான பங்களிப்பாக நினைக்கிறேன்.  ஒரு எழுத்தாளராய், நீங்கள், உங்களது அகநோக்கங்களுக்காக எழுதுகிறீர்களா – அதிலிருந்து தமக்கு எடுக்கக் கூடியதை வாசகர்கள் எடுக்க விடுகிறீர்களா அல்லது உங்களுக்கென நனவான, அறிவுறுத்துகிற நோக்கமுள்ளதா?
மாயா: எல்லோரிடமும் நனவான அறிவுறுத்தும் நோக்கமுள்ளது என்றே நினைக்கிறேன்.  நான் நியத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.  விபரிக்க ஆக எளிய முறை இதுவே.  நான் உண்மையைச் சொல்வேன்.  நான் நிகழ்வுகளின் உண்மைவிபரங்களைச் சொல்லேன்; அவையால் உண்மையை மறைக்க முடியும்.  நீங்கள் நிறைய உண்மை ‘விபரங்களை’ச் சொல்ல முடிந்தாலும் உண்மையை ஒருபோதும் நெருங்கமுடியாமலும் போகலாம்.  Margaret Walker சொல்கிறார்: ”இருக்கிற இடங்கள் பற்றி; யார் அங்குள்ள மனிதர்கள் என்று; எந்தக் காலம் அது என்று; எத்தகு நடை முறைகள் அங்கு உள்ளன என்று; என்ன காரணங்கள் என்று – இவை எல்லாவற்றையும் நீங்கள் பேசியபடியே ஒருபோதும் உண்மையை நெருங்காமல் போகமுடியும்” என்று.  ஆகவே உண்மையை நான் காணுகிற விதத்தில் -நான் அதை வாழ்ந்ததுபோலவே-  சொல்ல விரும்புகிறேன்.  எனக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் சொல்லேன்; ஆனால் சொல்கின்றவை உண்மையாக இருக்கும்.

மெல்வின் மைக்லியோட்: …  ஆபிரிக்க அமெரிக்கப் பெண்களது சிறப்புப் பண்புகள் பற்றிய உங்களது ‘They Came To Stay’  படித்தபோது, பிரசித்திபெற்ற கறுப்புப் பெண்கள் எப்படி எமது கலாசாரத்தின் அற உதாரணங்களாயும் வழிகாட்டிகளாயும் உள்ளார்கள் என்பது புலப்பட்டது.  நீங்கள் இருக்கிறீர்கள். இன்று அமெரிக்காவிலுள்ள மிக முக்கியமான ஆன்மீக ஆசிரியராய் (spiritual teacher) நான் நினைக்கிற ஓப்றா வின்ஃபிறீ இருக்கிறார்.  அலைஸ் வோக்கர் (Alice Walker) இருக்கிறார். Bell Hooks-இன் படைப்புகள் ஆழமான அறப் பாத்திரங்கள் வகிக்கின்றன.  பிரச்சினைக்குரிய பாத்திரமான, அறப் போதனையாளர் என்பதற்கு, மிகப் பொருத்தமானவராய் ஆக தயாராகிற தன்மையை உடைய, அதை எடுத்துக்கொள்ளத் தயாராய் உள்ள, ஆபிரிக்க-அமெரிக்க பெண்ணினது நிலை பற்றி என்ன சொல்வீர்கள்?
பெல் கூக்ஶ்: மாயா ஏதும் சொல்வதற்கு முன்னால் ஒன்று சொல்லவா, இந்த பெண்களது பெயர்களை குறிப்பிடுகிறபோது தான் நான் உணர்கிறேன் எங்களெல்லோரதும் பொது ஒற்றுமை நாம் கறுப்பர் என்பது மட்டுமல்ல, நாம் கரடுமுரடான பிரச்சினையான நிலவரங்களிலிருந்து வந்தவர்கள்.  காலத்தின் ஒரு புள்ளியில், சமூகத்தின் வர்க்க இனத் துருவங்களில், நாம் கீழே இருந்திருக்கிறோம்.  அது -நாம் வகுப்புரீதியாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிற- ஒரு இனரீதியான விசயமாக இருக்கிற அதேவேளை, நிலயியல்ரீதியானதாகவும் இருக்கிறது.  ஏனெனில் இந்த பெண்கள், நாங்கள் அனைவருமே தெற்குப்புறத்தார்கள் (southerners).
மாயா:அது உண்மை, மிகவும் உண்மை.  19ம் நூற்றாண்டுத் துயர் பாடல்களொன்றில் (blues song) சிலேடையான வரியொன்று வருகிறது ”நான் மிகவும் கீழ இருந்தேன் ஆனால் எழுதல் என் சிந்தையோடு இருந்தது” ‘I was down so low, gettin’ up stayed on my mind.’ மிக உண்மைதான்.  மேலே (செல்வது) தவிர, போவதற்கு ஓரிடமுமில்லை.
அத்துடன், எங்களுக்குமுன் யாரோ போயிருக்கிறார்கள்.  அந்த பாட்டிகளும், பூட்டிகளும், அந்தப் பாட்டர்களும் மாமன்களும், தகப்பன்களும் எமக்குக் கூறினார்கள்: ”எம்மிடம் இருக்கிற சிறப்பு நீங்களே.” இவை அவ்வளவாய் பெல் கூக்சினது தலைமுறையில் நடக்கவில்லை.  ஆனால் எனது தலைமுறையில் ஒவ்வொருவரும் சொல்லப் பட்டார்கள்: ”நீ எமது இனத்தை பிரதிநித்துவப் படுத்துகிறாய்.”  ஐயோ, அது ஒரு சுமையான நிலை, அதேவேளை அற்புதமான வேலை, அற்புதமான சிறைப்பிடிப்பு.  நீங்கள் வெளியே போய் உங்கள் இனத்தைப் பிரதிநித்துவப்படுத்த வேணும்.  ஆகவே, ஒன்று: இவைபற்றி எமக்கு கொஞ்ச தேர்வுகளே இருந்தன, இரண்டு: உங்களால் முடிந்தளவு அதற்கு முயல ஒரு விருப்பம், தயார்நிலை, தொண்டு விருப்பு இருந்தது.

பெல் கூக்ஶ்: -பௌத்தத்தில், இஸ்லாத்தில்- பல ஆன்மீக ஆசிரியர்கள் உலகம் குறித்த நேரடி அனுபவம் மெய்யறிவிற்கும் ஐயந்தெளிதலுக்குமான முக்கிய வழியெனக் கூறியிருக்கின்றனர்.  அவ் அனுபவத்தின் இடத்திலிருந்து பல கறுப்புப் பெண் எழுத்தாளர்கள் எமது தத்துவத்தை, எமது கோட்பாட்டை, எமது கலைத்துவப் பார்வையை உருவாக்க முனைந்திருக்கிறோம் என நினைக்கிறேன். அப்படிச் செய்கிற யாரும் தனித்துவமாய் பல்மடங்கு மக்கள் குழாமிடம், பெரும் தீர்க்கதரிசனமிகு ஆன்மீக ஆசிரியராய் உரையாற்ற வேண்டிய நிலையிலுள்ளவர்கள் என நினைக்கிறேன்.  மாயா ஆஞ்ஜலோ -அனேகமாய் இவ்வுலகில் அவரது சொந்த அனுவத்திலிருந்து வருகிற- ஒரு கதையை கூறுகிறபோது பார்வையாளர்களிடத்தே உங்களால் அதிர்வின் தாக்கத்தைக் காணமுடியும். அக் கதையுடன் இணையக்கூடிய தன்மை.  கதைசொல்லல்தான் குழுமங்களை (community) உருவாக்குகிறது.
சமகால கறுப்புப் பெண் எழுத்தாளர்கள் தம் வாழ்க்கை பற்றிய -மற்றவர்கள் சொல்லத் தயாரில்லாத- விடயங்களைச் சொல்லுவதற்குத் துணிந்திறங்கியுள்ளார்கள் என நினைக்கிறேன்.  நேற்றிரவு, குறிப்பிட்ட சில பெண்களுடன் உட்கார்ந்து, அவர்களிடம் மாயா 60, 70 வயதுக்குக் கூடினவர்களது பாலியல்பு (sexuality) பற்றி எழுதுவதைக் கூறினேன்.  அபூர்வமாகவே யாரும் அத்தகைய விடயங்களை தொடுவது என எல்லோரும் ஒத்துக் கொண்டார்கள்.  தனது தாயின் அனுபவத்தின் இடத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கும் மாயா பின் தனது அனுபவத்திற்குச் செல்கிறார். பகிர்லுக்குத் தயாரானதன்மை ஒருவரை மாறுபட்ட முறையில் கற்பிக்க அனுமதிக்கிறதென நினைக்கிறேன்.
மாயா: நன்றி.  ‘தீக்கோழிகள் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டிருப்பதுபோல -ஒருவர் கண்களை மூடிக்கொண்டு தன் தலையை மணலுள் புதைப்பதென்பது- பூச்சாண்டியை தூரப் போகச் செய்கிறது’ என்பதான கருத்து கறுப்புப் பெண்களின் தப்பித்தல் முறைகளில் ஒன்று அல்ல.
நாங்கள் ‘காணவும்’, ‘என்ன காணுகிறோம்’ என்பதை ஒத்துக்கொள்ளவும் வேண்டி இருந்தது.  அல்லது நாங்கள் கொல்லப்பட்டிருப்போம், செத்திருப்போம்.

பெல் கூக்ஶ்:  இது ஒரு கடினமான கேள்வியென நினைக்கிறேன், எவ்வாறு மன்னித்தல் தொடர்பான கேள்விகளை  நாங்கள் எடுத்துக் கொள்வது என்பது.  எனக்கு மன்னித்தலும் இரக்கவுணர்ச்சியும் எப்போதும் தொடர்புடையன: தவறு செய்ததற்காக மனிதர்களைப் பொறுப்பெடுக்க வைத்தபடி, அதேசமயம், அவர்களது மாறக்கூடிய இயலுமையை நம்பிற அளவுக்கு, அவர்களது மனிதத்தன்மையுடன் தொடர்பைப் பேணுவது எவ்வாறு?
எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. Mike Tyson/ Desiree Washington வழக்கு நடந்துகொண்டிருந்தபோது, ஆட்கள் இது தொடர்பாக நான் ஒரு பக்கத்தை சாரவேண்டுமென வேண்டினார்கள்.  நான் தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன், ”நான் இந்த இரு மனிதர்களுக்காகவும் வருந்துகிறேன்.  தான் செய்த எந்த செயலுக்கும் இந்த மனிதனை பொறுப்பெடுக்குமாறு வைத்திருக்கவேண்டும். அதே சமயம், நான், வன்முறைக் கருவியாய் அவன் வளர்க்கப்பட்ட கலாசாரத்திற்காகவும் வருந்துகிறேன்” என்று.
தொடர்ச்சியாக எனது வாழ்க்கையில், நுட்பமான மிகப்பெரிய முறையில் இரக்கவுணர்ச்சிக்குப் பதில், ஆட்கள் தீவிரத்துடன் ‘இரண்டிலும் ஒன்று அல்லது’ என ஒரு பக்கத்தைத் தேர விரும்புவது திகிலூட்டுகிறது.
மாயா: நிச்சயமாக.  ‘இரண்டில ஒன்று/அல்லது’ என்கிற வகை முடிவெடுத்தலே வெகு எளிதானது… வெல், இல்லை, உண்மையில் அது எளிதானதல்ல (simplest), அதுதான் வாழ்க்கையுடன் நடந்துகொள்ள இலகுவான (easiest) வழி.  அது அரைவாசி வாழ்க்கையில அதிகாரம் செலுத்திற ஒன்றுதான், பின் என்ன!  நாம் முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒரு பாதி, மங்கலா தொடர்பா எங்களுக்குத் தூரமா இருக்குது.  சரியானதென்று தோணுது ஆகவே நாம் ஆதரிக்கிற பக்கம் மட்டும்தான் ஏதும் பெறுமதியையுடைய பக்கம்.  இது மற்றப் பாதிக்கான நியாயத்தை வழங்காது.
சில வருடங்கள் முன் -மைக் ரைஸன் அவனது மனைவி றொடின் உடன் இருந்த போதிலே- ஓப்றா என்னை அவனுடன் பேசுமாறு கேட்டுக் கொண்டார்.  அவன் என்னை கேட்டுக் கொண்டால் நான் பேசுவேன் எனக் கூறினேன்.  ஆனால் அவன் கட்டாயம் கேட்க வேண்டும் என்றிருந்தேன். அவன் கேட்கவில்லை.  பிறகு ஆண்டுகள் கழிந்து, அவன் சிறையில் இருக்கையில், BEP-இன் Bob Johnson உம் Bruce Lewis  உம்  என்னை அழைத்து சொன்னார்கள் மைக் ரைஸன் சிறைக்கு வந்து தன்னை நான் சந்திக்க முடியுமா எனக் கேட்டதாக.  ஆகவே நான் போனேன், ஆனால் அந்த இளைஞனுக்கு இந்த உலகத்தில் என்னத்தைச் சொல்லப் போகிறேன் என்பது குறித்து ஒரு கருத்தும் எனக்கிருக்கவில்லை.  ஒரே ஒருமுறை தவிர ஒருபோதும் நான் குத்துச்சண்டை பார்க்கப் போனதில்லை. நான் எனது நேரத்தைச் செலவிடுகிற வழிகளில் ஒன்று அல்ல அது.
மிகவும் தயங்கியபடியே போனேன். அப்போ வெளியே வந்த இந்த இளம் பெடியன் நான் எதிர்பார்த்ததிலும் சின்னனாய் இருந்தான்.  அவன் சொன்னான், ”Dr. Angelou, நீங்கள் என்னைப் பார்க்க வந்ததற்காய் உங்களுக்கு நன்றி சொல்ல விரும்பிறேன்.  என்னிடம் கொஞ்சக் கேள்விகள் இருக்கின்றன” என்று.  பெல் கூக்ஶ்! நீ கதிரையை நால்லாய்ப் பிடிச்சிரு!  ஏனெண்டா அவன் சொன்னான், ”எனது முதல் கேள்வி இதுதான்: ”வோல்ரேயரைப் (Voltaire) பற்றி என்ன நினைக்கிறிங்க” (சிரித்தல்) நான் சொன்னேன்: ”அவ்வளவாய் யோசிப்பதில்லை.  அவரைப் பற்றி ஆண்டுக்கணக்கா யோசிக்கவேயில்ல.” அவன், ”ஆனா நான் உண்மையாவே கேக்கிறன், உண்மையில் அவரைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறிங்க” என்றான்.  நான், ”ம். வோல்ரேயர் -ஒரு மக்களின் எழுத்தாளர், மக்களின் கவிஞர், மக்களின் கனவாளர் (dreamer).  அவர் பலமும் வீரமும் மிக்கவர்” என்றேன்.  அவன் கேட்டான்: ”வெல், நீங்கள், இப்போ சொல்லுங்கள். Tolstoi-யினுடையவோ, Voltaire-இனதோ, அல்லது பால்சாக்கினதோ ஐரோப்பியமையவாதத்தை (Euro-centrism),  James Baldwin-இனதும் Richard Wright- இனதும் ஆபிரிக்க மையவாதத்துடன் (Afrocentrism) எப்படி இணைப்பீர்கள்?” (சிரிக்கிறார்) நான் சிரிக்க ஆரம்பித்தேன்.  எனக்குப் பெரிய, அருமையான சிரிப்பு இருக்கிறது.  நான் சிரித்தபடி சொன்னேன், ”இந்த இடம் உனக்கு நல்லது செய்திருக்கிறது, நீ வாசிக்கிறாய்” என்று. நாங்கள் மூன்று மணிநேரங்கள் பேசினோம்.

பெல் கூக்ஶ்:  நான் நினைக்கிறேன் இது மீண்டும் தனிமையான ஒரு இடத்திற்குக் கூட்டிச் செல்கிறது.  நான் எப்போதும் எனது மாணவர்களுக்க சொல்லுவது Malcolm X   தன் spirituality இற்கும், ஒரு சிந்தனைவாதியாய் உணர்தலிற்கும் வாசிக்கத் தனிமை கிடைத்தபோதே வந்தார்.  துரதிர்ஷ்டவசமாக, துன்பியலாக, பலப்பல இளம் கறுப்பு ஆடவர்போல அந்தத் தனிமை சிறையிலேயே கிடைத்து வந்தது.
கோடைகால camp-கள் போல, வளர்ந்தவர்கள் புத்தகங்களுடன் சந்தித்து நட்புப் பேண, வாசித்தலிற்கும் காம்ப்புகள்  இருந்தால் அருமையாக இருக்குமே என அடிக்கடி நினைப்பதுண்டு.  சமீபத்தில் ஓப்றாவின் புத்தக வாசகர் வட்டம் (Oprah’s book club) பிரயோசனமானதா இல்லையா என்று உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, யாரோ ஒருவர் சுட்டிக் காட்டினார், எழுத்தாளர்களாகவும் கல்வியாளர்களாகவும் இருக்கிற நாம், நாம் வாசிப்பது பற்றி யாருடனும் கதைக்கக்கூடிய ஒரு உலகத்தில், வசதியாய் இருக்கிறோம்.  ஆனால் பலருக்கு, தாம் வாசிப்பதை யாருடனும் பகிரமுடியாது என்பதே மிகவும் வலிநிறைந்ததாய் இருப்பதால், வாசித்தல் தடைப்படுகிறது.  அந்த இடத்திலே ஒரு ‘வாசகர் வட்டம்’ அவர்களை வாசிக்கவும் அது பற்றி அவர்கள் யாருடனோ பேசவும் கதவைத் திறக்கிறது.  அப்போது அவர்களுக்குத் தெரிகிறது புத்தகம் உரையாடலின் சுகத்திற்கு வழிநடத்துகிறது, தனிமையில் வாசித்தல் என்கிற செயல், ஐக்கியத்திற்கும் குழுமத்திற்குமான பாதையின் ஒரு பகுதி என்பது அவர்களுக்குப் புரிகிறது.
மாயா:  நிச்சயமாக.   சில வருடங்களிற்குமுன் ஞாபகம் இருக்கிறது, Jacqueline Susann என்றொரு எழுத்தாளர் Valley of the Dolls என்றும், அவ் வகை மாதிரியான விசயங்களையும் எழுதினார்.  அப்படியான புத்தகங்களை வாசிக்கிறவர்களை பலரும் தாழ்வாய் பேசுவதை கண்டேன்.  ஆனால் இன்னொரு புறத்தில்…

பெல் கூக்ஶ்:  இந்தப் புத்தகங்கள் உரையாடலை வழங்கின
மாயா:  மிகச் சரி, அத்துடன் அவை பிற புத்தகங்களிடம் வழிநடத்தின.  ஆம், மெய்யாக.  அது மிக முக்கியமானது.  அப்புறம், நீங்கள் ஒரு வளரக்கூடிய விதையை மட்டும் புதைக்கவில்லை, ஆனால் வாசித்தல் என்கிற செயல் தன்னளவில் போதைதரக் கூடியது.

பெல் கூக்ஶ்:  வாழ்வின் இந்தப் படியில், உங்கள் மகிழ்ச்சியை எங்கு கண்டடைகிறீர்கள்?  என் மகிழ்ச்சியோடும் இன்பத்தோடும் நான் போராடுவதுண்டு மாயா.  அனேகமாய் நான் கற்பிப்பதும் மற்றவர்களுக்குத் தருவதும் இலகுவானதாகக் காணுகிறேன், ஆனால் எனதான இன்பத்தையும் மகிழ்வையும் உடைய இடம் தொடர்பாகப் போராடுகிறேன்.
மாயா:  வெல், தருவதையும் கற்பித்தலையும் நானும் மகிழ்ச்சியாகத்தான் காணுகிறேன்.  சிலவேளை வகுப்பறையிலிருந்து அளவற்ற மகிழ்வுடன் வெளியேறுகிறேன்.  நான் நேசிக்கிற, என்னை நேசிக்கிற நண்பர்கள் உள்ளார்கள்.  தமது சிரிப்பால், நகைச்சுவைகளால், சிலவேளை தமது வலிகளால் என்னை தூக்கி நிறுத்துகிறார்கள்.  அந்த மாதிரி எல்லா விடயங்களும் என்னைத் தூக்கி நிறுத்துகின்றன.

பெல் கூக்ஶ்:  உங்களது சிரிப்புப் பற்றி உங்களிடம் கேட்கவேண்டுமென்று இருந்தேன்.  ஏனெனில் உங்களுடன் செலவிட்ட மாலைகளை நினைவுகூரும்போதெல்லாம் மனதிற் பதிந்திருக்கிற ஒரு விசயம், அங்கு எவ்வளவு சிரிப்பு இருந்ததென்பது, எவ்வளவு நகைச்சுவைகள் இருந்தன என்பன…
மாயா:  ஆம்.  அதுதான் சமநிலையின் மையம்.  … சிரிக்காத மனிதர்களுள் எப்போதும் சங்கடத்தை உணர்கிறேன்.  அப்படிக் காண்கிறபோது, நான் நினைக்கிறேன், ‘கடவுளே, உன்னால் சிரிக்கவே முடியாதபடி, உனது எந்தப் பகுதி இறுக்கமாக காயப்பட்டிருக்கிறது’ என்று. அந்த இறுக்கம் தளர்கிறபோது என்னாகும்?  என்ன நடக்கும்?  ஆகவே, சிரித்தல்.

 II.
எங்கட குழுக்களொண்டில இருக்கிற பிள்ளை ஒன்று சிறியவளாய் இருக்கும்போது தகப்பனால் பாலியல் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியிருக்கிறாள்.  இதை அவள் யாருக்கும் சொன்னது கிடையாது, தாய்க்குக் கூட.  இப்போது தகப்பன் அவளைத் தாக்குவதில்லை.  அவள், ‘அவர் மிகவும் சிறிய மனிதராகவும் தனக்கு நடந்தது ஒரு சிறிய விடயமாக இருக்கிறபோதும் தான் இன்னும் அவருக்குப் பயப்பிடுவதாக’ச் சொல்கிறாள்…
மாயா:  இல்லை.  அவை இரண்டு தவறுகள்.  ‘சிறிய பாலியல் தாக்குதல்’ என்று ஒன்று இல்லை- அத்தோடு எந்த காட்டுமிராண்டியும் ஒருபோதும் சிறியவனில்லை.  ஆணோ பெண்ணோ யாரையோ துன்புறுத்துபவர்கள் நாலடி உயரத்திலும் இருக்கலாம்.  ஆனால் அதனால் அந்த பாலியல் வன்முறையாளர் சிறியவர் இல்லை. எந்த பாலியல் வன்முறையும் சிறிய விசயம் அல்ல – சரியாக ஆன்மாவைத் தாக்குவது அது.  என்னால் அவளிடம் ”நான் உன்னுடன் சேர்ந்து உணர்கிறேன்” என்பதைத் தான் கூற முடியும்.  ஏனெனில் ஒருவர் ஒருமுறை பாலியல் தாக்குதலுக்குள்ளானபின் மீளவும் தூய்மையாய் உணர்தல் கடினம்.  மிகவும் கடினம்.  அவ் வன்முறைக்குள்ளானபின் கிட்டத்தட்ட ஏழாண்டுகள் பேசுவதை நிறுத்தியிருந்தேன்.  ஆகவே அவளிடம் சொல்லுங்கள்: ”நான் உன்னுடன் சேர்ந்து [உனது வலியை] உணர்கிறேன்.”  அத்தோடு அவளை உடனடியாக உளவியல்ஆலோசனை (counseling) பெறுவதற்கு ஊக்கப்படுத்துவேன்.

நீங்கள் கடந்துவந்த -சிறுமியாக பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளானதுட்பட- சகல தீய விடயங்களுக்குப் பிறகும், தொடர்ந்தும், உங்களைப் பற்றிய நல்லெண்ணங்களை கொண்டிருக்கவும் உங்களை நேசிக்கவும் எப்படி முடிந்தது?
மாயா:  இன்றைவரை தொடர்ந்து என்னை நேசிக்கிறேனா என்பது தெரியாது.  ஆனால் பல வருடங்களுக்கு முன் நான் என்னை மன்னிப்பதைக் கற்றுக் கொண்டேன்.  ஒருவனோ ஒருத்தியோ தங்களை மன்னிப்பது இங்கே மிக முக்கியமானது ஏனெனில் வாழ்க்கையில் நீங்கள் தவறிழைப்பது தவிர்க்க முடியாதது.  ஆனால் நீங்களொரு தவறைச் செய்து, அதை உணர்ந்துகொள்கிறபோது, மன்னிப்புடன் உங்களுக்குச் சொல்லிக் கொள்ளுங்கள் ”எனக்கு சரியாகத் தெரிந்திருந்தால் இதை நான் செய்திருக்க மாட்டேன்” அவ்வளவுதான்… …
எமது தவறையே பிடித்துவைத்துக் கொண்டிருந்தோமென்றால் எமது சிறப்புகளை எம்மால் காணமுடியாது. தவறுகள்தான் எம் முகங்களிடையேயும் கண்ணாடியிலும் தென்படும். எங்களால் என்னவெல்லாம் இயலும் என்பதை அங்கு காண முடியாது.  மற்றவர்களிடத்தே மன்னிப்பை நீங்கள் வேண்டிக் கொள்ளலாம் ஆனால் உண்மையான ஒரு மன்னிப்பு ஒருவருக்குத் தன்னிடமிருந்து வருவதுதான்.  இன்றைய இளம் ஆண்களும் பெண்களும் தாங்கள் தங்களைப் பார்க்கிற விதத்தால் பிடிக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.  இங்கே, ஒன்றைக் கவனியுங்கள், ஒரு பெரும் சமூகம் (larger society) அவர்களைக் கவர்ச்சியற்றவர்களாக, அச்சுறுத்தல்களாக, மிகவும் கறுப்பென்றோ மிகவும் வெள்ளையென்றோ அல்லது மிகவும் ஏழையென்றோ பயங்கரப் பருமன் என்றோ, பாலியல் உணர்ச்சி மிகுந்தவர்கள் (too sexual) என்றோ அல்லது பாலியல் உணர்ச்சியே அற்றவர் (asexual) என்றோ கூறுகையில், அது கடுமையானது தான்.  ஆனால் உங்களால் அவற்றைத் தாண்டி வரலாம்.  தாண்டிவரக் கடினமான விடயம் நீங்கள் உங்களைப்பற்றி நினைக்கிற விதம் தான்.  அது உங்களால் முடியவில்லை எனில் உங்களால் வளர முடியாது.  எதையும் கற்றுக் கொள்ள முடியாது.  சர்வநிச்சயமாக நாங்கள் ஒருபோதும் எதையும் (யாருக்கும்) கற்பிக்க முடியாது.

வாழ்வில் உங்களைப் பலரும் தவறாக மதிப்பிடக்கூடிய அளவு செயல்களைச் செய்துள்ளீர்கள்.  கஞ்சா புகைத்துள்ளீர்கள்.  போதைப்பொருள் உட்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.  பெண் ஒருபாலுறவு பாலியல் தொழிலாளிகள் மனைத் தலைவியாய் இருந்திருக்கிறீர்கள்.  ஒரு பதின்பருவத் தாயாய், மேசை நடனக்காரியாய் நீங்கள் நேர்வழிகளையோ ஒழுக்கங்களையோ பின்தொடரவில்லை.  இந்த அனுபவங்கள் -எல்லாம்- உங்களுக்கு செழுமையானதொரு வாழ்வைத் தந்ததா?
ஆம்.  ஆனால் இதை யாருக்கும் பரிந்துரைக்க மாட்டேன்.  அதாவது, என்ன சொல்கிறேனென்றால், இந்த மாதிரி அனுபவங்களில் வீழ வேண்டி வந்தது என்றால் நீங்கள் செய்ய வேண்டியது உங்களை மன்னிப்பதே.  நீங்கள் மிகவும் சாக்கடைக்குள் இருந்தீர்களென்றால், நீங்கள் இருக்கிற இடத்தை கண்டுகொண்டு, அதை ஒத்துக்கொள்ளுங்கள்.  அதை ஒத்துக்கொண்ட உடனேயே நீங்கள் ‘சந்தோசமான, முழுமையான’ மகளோ மகனோ போல இருக்க முடியும்.  எழுங்கள்.  எழுந்து வீடு செல்லுங்கள் – வீடு எங்கிருந்தாலும்.  எழுந்து பாதுகாப்பான ஒரு இடத்திற்குப் செல்லுங்கள், உங்கள் ஆன்மத்தை யாரும் உதைக்கவோ துன்புறுத்தவோ முடியாத இடத்திற்கு, உங்கள் உடல் துஸ்பிரயோகமோ துன்புறுத்தலோ செய்யப்படாத இடத்திற்கு.  ஆனால் நீங்கள் இருக்கிற இடத்தைக் கண்டுகொண்டு அதை ஒத்துகொண்டாலே ஒழிய மற்றும்படி உங்களால் எழ முடியாது.  எனது அனுபவங்களைப் பற்றி நான் ஏன் எழுதினேனெனில் நிறைய ஆட்கள் இளம் ஆட்களிடம் ”நான் ஒருபோதும் ஒரு தவறும் செய்ததில்லை.  யாரு நானா?  ஒருகாலமுமில்லை.  என்ர மடியில கனமில்ல. இன்னும் சொல்லப் போனால் என்னிடம் மடியே இல்லை” என்று சொல்லுவதாக எண்ணினேன்.  அவர்கள் அதுபோல பொய் சொல்லவும், பின் இளம் பிள்ளைகள் சில பிரச்சினைகளில் மாட்டுப்படுகிறபோது அவர்கள் நினைக்கிறார்கள் ‘அட நான் மிக மோசமான பேர்வழியாய்  இருக்கவேண்டும்.  எனது அம்மாவோ அப்பாவோ ஒருபோதும் ஒரு தவறு செய்ததில்லை’ என்று.  அவர்கள் தம்மை மன்னிக்க இயலாமல் வாழ்வைத் தொடருவார்கள்.  ஆகவேதான் ‘எனது பெயரில் ஒன்றுசேருங்கள்’ (Gather together in my name) நூலை எழுதினேன்.  அர்த்தம்: வளர்ந்த எல்லா மனிதரும் எல்லா வயது வந்தவர்களும், எல்லாப் பெற்றோரும், பாட்டா பாட்டிகளும், ஆசிரியர்களும், மதபோதகர்களும், யூதகுருக்களும், பாதிரியார்களும் (தம் பிள்ளைகளிற்கு பொய் புகல்கிற) அந்த எல்லோரும் எனது பெயரில் ஒன்று சேர முடியும் – நான் அவர்களுக்கு உண்மையைக் கூறுவேன்.  நீங்கள் எங்கிருந்தாலும் (தவறை) ஒத்துக்கொண்டு மாற்றத்தை செய்யத் தயாராக வேண்டும்.  அதனாற்தான் அப் புத்தகத்தை எழுதினேன்.  நான் எழுதிய நூல்களுள் வலி மிகுந்தது அதுதான்.

உங்களால் இந்த உலகிற்கான நம்பிக்கையைக் காண முடிகிறதா?
ஆம் நிச்சயமாக.

உலகம் உடைந்துவிழுவதை மட்டுமே பார்க்கிற இளைஞர்களுக்கு என்ன சொல்வீர்கள்?
அது பயங்கரமாய்த் தெரிகிறது.  இனவாதம் பால்வாதம் (sexism) வயதுசார் பாரசட்சம் (ageism) என எல்லா வகையான முட்டாள்த்தனங்களும் உள்ளன.  ஆனால் கெட்ட செய்தி ஒரு செய்தியல்ல.  ஒரு இனமாக கூடாத செய்திகளை -அடிமைமுறை, உயிர்த் தியாகம், யூதப் படுகொலை அப்படிப்பட்ட அழிவுகளை- பல காலமாக நாம் கண்டே வந்திருக்கிறோம்.  ஹோன்களின் தலைவன் அற்றிலா (Attila the hun) செய்ததையோ அல்லது தேவாலயம் தனக்கெதிரானவர்களை ஒடுக்க ஏற்படுத்திய சமய நீதிமன்றம், தலை முதல் மர்மங்கள்வரை மனிதர்களை வெட்டிய-அழித்த காலப்பகுதியின் குரூரங்களையோ எங்களால் கற்பனை செய்ய முடியாது.  பெண்கள், ஆண்களைப் போலவே, கம்பத்தில் கட்டப்பட்டு எரிக்கப்பட்டார்கள்; கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டார்கள் – எம்மால் அவற்றைக் கற்பனைச் செய்ய முடியாது.  இன்று நாங்கள் சொல்கிறோம் ”ஆ, எவ்வளவு பயங்கரம்!!” உண்மை என்னவென்றால் நாம் நீண்டகாலமாக கெட்ட செய்திகளைக் கண்டே வந்திருக்கிறோம்.  இருப்பினும் வியப்புக்குரிய வகையில் நாம் பிழைத்திருக்கிறோம்.  அத்துடன் காட்டுமிராண்டிகளும், ஆதிக்கவாதிகளும் அடாவடிக்காரர்களும் ஒருபுறம் இருந்தாலும், அதேசமயம், அற்புதமான கனவுகளைக் கண்ட ஆண்களையும் பெண்களையும் கொண்டிருந்திருக்கிறோம்.   Galileo போன்றவர்கள் Aesop, Paul Laurence Dunbar, W.E.B. DuBois போன்றவர்கள். Sholem Asch, Shalom Aleichem போன்றோர் – மாபெரும் கனவுகளைக் கொண்டவர்கள்.  Mother Jones ஆகட்டும் Harriet Tubman ஆகட்டும் Margaret Sanger ஆகட்டும் தனித்து நின்ற -இடையில் நின்று ”இந்த உலகைக் காப்பாற்ற முயலுவதற்காய்ப் பிறந்துள்ளேன்” என்று கூறிய- பெண்களைக் கொண்டிருந்திருக்கிறோம்.  நாங்கள் யார் என்று நீங்கள் சிந்திக்க வேண்டும்.  ……
இளம் பெண்கள் ஆண்கள் அனைவரும் அறிய வேண்டியது இதுதான்: மாம்சம் உண்ணுகிறவர்களான நாங்கள், எமது சகோதர, சகோதரிகளை உண்ணக்கூடாதென எப்படியோ முடிவுசெய்துள்ளோம். அவர்கள் மிகச் சுவையானவர்களாக இருக்கலாமென்றாலுங்கூட அவர்களுக்கென்றான சில உரிமைகளை இசைந்து, -முடிந்தால்- அவர்களை நேசிக்கவும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்ளவும் முயல்கிறோம்.  சுற்றுமுற்றும் பார்த்துவிட்டு, ”என்ர கடவுளே, ஐயோ. இது என் தவறே, இது மிகப் பயங்கரமானது” என்று இளைஞர்கள் கூறுவதை நான் விரும்பவில்லை.  இது சரியில்லைத்தான், அதேநேரம் மோசமென்றுமில்லை.  இதை மேலும் சிறப்பானதாக்குவதும் எம் ஒவ்வொருவரையும் பொறுத்ததே.  நாமே எமது எதிர்காலத்துக்குத் தகுந்தவர்களாகிறோம்.

சின்னப் பெண்களுக்கான உங்களது அறிவுரை என்ன?
முடியுமானவரை, எப்போதும், சிரித்தபடியிருப்பது.  தனக்கும் சக மனிதர்களுக்கும் ஒருவரால் செய்யக்கூடிய மிக இனிமையான விடயம் அதுதான்.  சிரித்த முகத்தை மனிதர்கள் காணும்போது, அவர்கள் அதில் பொறாமையுற்றாலுங்கூட, அவர்களது சுமை இலேசாகிவிடும். ஆனால் முதலில் அதை உங்களுக்காக செய்யுங்கள்.  சிரியுங்கள் கூடவே தைரியமாய் யாதோருவரை நேசிக்கவும் முயலுங்கள், ஆனால் அதையும் முதலில் உங்களை நேசிப்பதிலிருந்தே ஆரம்பியுங்கள்.

நேசிப்பது கடினமாய் உள்ளது.
கடினம்.  ஏனெனில் அதைச் செய்வதால் தாங்கள் எதையோ இழக்க வேண்டி வரும் என ஆட்கள் நினைக்கிறார்கள்.  உண்மையில் யாரையோ நேசிக்க முயலும்போது எல்லாவற்றையும் பெறுபவர்களாகத்தான் ஆகுவார்கள்.  ஆனால் ஒன்று! முதலில் உங்களை நேசிக்கவேண்டும்.  உங்களால் முடிகிறபோது உங்களை பாதுகாத்துக்கொள்ளவேணடும். உங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளவேண்டும் அப்போதுதான் உங்களை யாரும் குறைக்கவோ ஒதுக்கித் தள்ளவோ மிதிக்கவோ இயலாது போகும்.  நீங்கள் இடைமறித்து சொல்லுவீர்கள்: ‘ஓர் நிமிசம் அன்பரே, நான் எல்லாவற்றுக்கும் தகுதியுடையவள்.’  அதை நீங்கள் உணர்ந்துகொண்டால், எல்லோருமே எல்லாச் சிறப்பிற்கும் தகுதியுடையவர்கள் என்பதை உணர்வீர்கள். எல்லாரும்.  … ஆனால் ஒன்று, நேசிப்பதை உங்களிலிருந்து ஆரம்பியுங்கள்.

III.
ஆன்மீகஇயல்புநிலை (spirituality) அமெரிக்கமுறை வாழ்க்கைக்கு எப்படிப் பொருந்துகிறது?
இரத்தமும் சதையும் எலும்புகளும்தான் – அவையேதான் நாம் என்று, தவறான முடிவிற்கு எப்படியோ நாம் வந்திருக்கிறோம்.  அதனாற்தான் எமது விழுமியங்களைப் பொருள் சார்ந்த விடயங்களை நோக்கியே செலுத்துகிறோம்.  நாம், எழுத்தாளர் Beah Richards சொன்னதுபோல ‘பொருட்களுக்குப் புலம்பெயர்ந்துவிட்டோம்’ (‘exiled to things’).  எம்மிடம் இரண்டு கார்களுக்குப் பதில் மூன்று கார்கள் கொண்டிருந்தோமானால், நாம் கொஞ்சம், கூடக் காலம் வாழ்வோம்.  இன்னும் நான்கு பட்டங்கள் கிடைக்குமானால்; இன்னொருத்தனைவிட நிறைய பணம் இருக்குமானால் – நாம் அதிக நாள் வாழுவோம்.  மிகக் கவலைக்குரிய நிலையிது.
இதை விட வேறும் விடயங்கள் இருக்கின்றன. ஆன்மீகஉயிர்ப்பு (spirit) அல்லது ஆன்மா.  இந்த அம்சம் நற்பண்புகளையும் கவனத்தையும் நம் சிந்தனையையும் கூடவே கருணை, அடையாளம் என்பவையும் ஊக்குவிக்குமென நினைக்கிறேன்.

spirituality ஐ உள்வாங்கிக்கொள்ளுதலானது,’Why do black children hope? Who will bring them peas and lambchops and one more morning?’  என்று, உங்களுடைய ஒரு கவிதையில் நீங்கள் கேட்பதுபோல, மனக்கசப்பின்றிக் கேட்கும் தன்னம்பிக்கைவாதியாய் இருக்க உங்களை அனுமதிக்கின்றதா?
அந்தக் கறுப்புக் குழந்தைகள் தான் வீரமிக்கவர்கள்; அவர்களறியாமலே எம் எல்லோரதும் பிரதிநிதிகளாக இருக்கிறார்கள்.  ஐக்கிய அமெரிக்காவில், கறுப்புப் பிள்ளைகள், ஏழை வெள்ளைப் பிள்ளைகள், ஸ்பானியப் பிள்ளைகள், ஆசியப் பிள்ளைகள் எல்லாருமே, எல்லாமே அவர்களுக்கு எதிரானதான நிலமையில் இருக்கிறபோதும்- ஆடியும் மோதியும் (விரலை சொடக்குகிறார்) கத்தியபடியும் எப்படியோ பள்ளிக்கூடமும் போய் வருகிறார்கள்.  அத்துடன் யாரையோ நேசிக்க மட்டுமல்ல, பதிலுக்குக் காதலை ஏற்கவும், கூடவே தம்மையும் நேசிக்கவும் தயங்காதிருக்கிறார்கள் – அதுதான் மிக அற்புதமானது.  அவர்களது அத் தன்னம்பிக்கை எனக்கு நம்பிக்கை தருகிறது.

இளையோர்நிறை தன்னம்பிக்கையின் ஆன்மீகஉயிர்ப்பு, வீதி வன்முறைகளிலிருந்து (Street Violence) இன்றைய குழந்தைகள் தப்பித்தெழ உதவும் என நினைக்கிறீர்களா?
ஆம்.  சாய்வுக்கு மேலாலும் புறக்கணிப்பிலிருந்தும் எழுவார்கள்.

அர்த்தம்?
மனித இனம் தனது பலங்குறைந்த அங்கத்தவர்களைப் புறக்கணிக்கும்போதும், ஒரு குடும்பம் தனது குடும்பத்தில் பலங்குறைந்ததொருவரைப் புறக்கணிக்கிறபோதும் – ஒரு தற்கொலை இயக்கத்தின் முதல் வெடிப்பு அங்கு நிகழ்கிறது.  தேசத்தைச் சூழவும் நகரங்களில் இந்தப் புறக்கணிப்பை நான் காண்கிறேன். வேர்ஜினியாவில், மேற்கு வேர்ஜினியாவில், ஹென்ரக்கியில் ஏழை வெள்ளைக் குழந்தைகளில் – இந்த விடயத்தில் பெரும் நகரங்களிலும்தான்- புறக்கணிப்பைக் காண்கிறேன்.  Reservations என அழைக்கப்படுகிற ஒதுக்கீட்டு முகாம்களில் (concentration camps) பூர்வீக அமெரிக்கக் குழந்தைகள் மீதான புறக்கணிப்பைப் பார்க்கிறேன்.
வலியவர்கள் கூறுகிறார்கள் ”உங்கள் சொந்தக்காலின் நின்று முன்னேறுங்கள்” என்று. ஆனால் வெட்டவெளியாக்கப்பட்ட, ஒதுக்கப்பட்ட (reservations) இடங்களிலோ நிலக்கரிக்காய் மண் பிளக்கப்படுகிற குன்றுகளிலோ அல்லது கொலம்பியாவிலிருந்தும் ஈராக்கிலிருந்தும் வரும் போதைப்பொருட்களின் மையமாக இருக்கும் நெருக்கமிகு, ஏழை ஆட்கள் வாழுகிற குறுக்குப் சந்துகளிலோலோ வாழ்பவர்களால் தம் சொந்தக் காலில் முன்னேறமுடியுமென உண்மையில் அவர்கள் நம்பவில்லை.  அவர்கள் உண்மையில் சொல்லுவது ”முடிந்தால் செய்யுங்கள்; அல்லாவிட்டால் மறந்திருங்கள்” என்பதே.  தனித்து/பிரித்து வைக்கும் செயல்களில் அழிவுமிகுந்தது இதுவே.  ஏனெனில் இது மிக நுணுக்கமானது (subtle).

இன்று ஒரு 16 வயது ஆளாக நீங்கள் இருந்தால் உளைச்சல்மிகுந்ததாய்த் தெரியக்கூடிய இவ்வுலகத்தில் உங்கள் இடத்தை கண்டடைய என்ன செய்வீர்கள்?
வாசிப்பேன்.  அதுதான் நான் செய்ததும்.  எப்பொழுதும் எல்லோரையும் வாசித்தபடியே இருப்பேன். Dickens வாசிப்பேன். Kenzaburo Oe-ஐ அவரது வலிமிகு உள்அவதானத்திற்காக.  James Baldwin-ஐ அவரது தகுதிவாய்க்கப்பெறா காதலுக்காகவும் அழகான எழுத்துக்காகவும்.

இளம் ஆட்களிடம் வாசிப்புப் பழக்கம் இல்லையெனில் அவர்கள் Baldwin-ஐ வாசிக்கப் போவதில்லை.  அவ்வளவுதான்.
மாயா:  வெல்… இது கிட்டத்தட்ட அறிவுரை போலப் படலாம் – ஒவ்வோர்வரும் ஒவ்வோர்வருக்கு கற்பிக்கப் பழக்கும் முறையில் நாங்கள் சரியாவோம்.  அல்லது ஒவ்வொருவரும் 10 பேருக்கு!  படிப்பறிவின்மையை (illiteracy) நீக்குதல் என்பது எமது வரலாற்றில் அடிமை ஒழிப்பு போன்ற தீவிரமான பிரச்சினையாகும்.

பள்ளியில் பிரார்த்தனை (prayer) குறித்ததான சர்ச்சைகளிலும் விட, பள்ளிகளில் படிப்பறிவின் (literacy) முக்கியத்துவம், குறைந்த கவனத்தையே பெறுகிறது.  பாடசாலை பாடத்திட்டத்தில் பிரார்த்தனைக்கான நிமிடங்களும் ஒரு பகுதியாய் இருக்கலாமா?
என்றுதான் நினைக்கிறேன்.  பிரார்த்தனை செய்ய விரும்பாதவர்கள் செய்யவேண்டியதில்லை, செய்ய வேண்டாம், ஆனால் சில நிமிடங்களை ஒன்றில் குவிப்பது நல்ல விடயம்.  அந்த ‘பெயரற்ற’ ஒன்றிலும் மனதை நிலைப்படுத்துவதை விரும்பாதவர்கள் roller skates பற்றியோ அல்லது சிலவேளை தமது வீட்டுப்பாடத்தைப் பற்றியோ தாம் எடுக்கிற பாடங்களைப் பற்றியோ யோசிக்கலாம் (சிரிக்கிறார்).

கடவுளை எப்படி spirituality உடன் இணைக்கிறீர்கள்?  கடவுள் ஏன் உங்கள் வாழ்க்கைக்கு மிக முக்கியமானவராய் இருக்கிறார்?
… என்னை ஈர்ப்பது நாம் கடவுளை அணுகுகிற வெவ்வேறான முறைகளே.  கடவுளை வடிவமைப்பது, வர்ணமடிப்பது, சிற்பமாக்குவது – என்பன.  இது என்னை வியப்பிலாழ்த்துகிறது.  ஒருமுறை ”தீமையை முகங் கொடுத்தல்” (‘Facing Evil’) என்றொரு கருத்தரங்குக்காய் ரெக்சாஸ் போனேன்.  ஒரு புள்ளியில், ரெக்சாஸைச் சோந்த ஒரு ஆள் எழுந்து, சொன்னார்: ”நான் உண்மைக்கும் தீமையை கண்டிருக்கிறேன், அதன் இழுப்பை உணர்ந்திருக்கிறேன்.  நான் ஜேர்மனிக்குப் போயிருந்தேன்; (ஹிட்லரின் யூத) ஒதுக்கீட்டு முகாம்களுக்குள் போயிருந்தேன்” என்று.
நான் எழுந்து சொன்னேன்: ”எல்லா நாடுகளிலிருந்தும் நாங்கள் வந்து, இந்த அர்த்தங்கெட்ட மடக் கதையைத்தான் கதைக்கப் போகிறோம் என்கிறாயா?  நீ ஜேர்மனிக்குப் போக வேண்டி இருந்ததா?  நீ, இந்த ரெக்சாஷில், மெக்ஸிக்க-அமெரிக்கனுக்கு வாக்குரிமையை மறுத்தவன், அவர்கள் உனக்கருகாமையில் வாழ்வதையே விரும்பாதவன், உன்னிடம் உனதேயான அடிமை (Slavery) வரலாற்றை வேறு வைத்திருக்கிறாய்- நீ (தீமையை எதிர்கொள்ள) ஜேர்மனிக்குப் போக வேண்டி இருந்ததா?  நான் இதைக் கேட்க விரும்பவில்லை.”

மதரீதியான செயல்பாடாகவும், மாகாணம் அங்கீகரித்த நிறுவனமாகவும், திருமணத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?
(நீண்ட மௌனம்) வெல். நான் என்ன சொல்ல முடியும் – அதை விரும்புகிறவர்களுக்கு அது சரி (சிரிக்கிறார்).  என்ன சொல்கிறேனென்றால், நான் திருமணமானவள் ஆனால், என்னிடமும் இன்னொரு நபரிடமும் யாரோ ஒரு அந்நியர் ”நீங்கள் கணவன்-மனைவியாய்க் கூடுவது இனிமேல் தவறில்லை” எனக் கூறமுடிகிற கருத்தாக்கம் குறித்து எப்போதும் சினம் கொண்டிருந்திருக்கிறேன்.  பல தடவைகள் என் விருப்புக்கு மாறாகவே திருமணம் செய்தேன் – ஆண் அதை விரும்பியதால்.  ஆனால் மரியாதையுடனும் காதலுடனும் சிரிப்புடனும் இரு மரியாதைக்குரிய மனிதர்கள் – அது சாத்தியப்படும் வரையில் – ஒன்றாக இருக்க முடியும்.  ஒன்றாக சிரித்தலோ ஞாயிறு தினசரியைப் படிப்பதோ உலகின் நடப்புகளைப் பற்றி வாக்குவாதப்படுவதோ சாத்தியம்.
ஒருமுறை ஒரு ஆணைத் திருமணம் செய்துகொண்டது அவன் கூறிய விடயத்துக்காக [அதாற் கவரப்பட்டு].
நாங்கள் இங்கிலாந்தில் இருந்தோம்.  ”(பெண்கள்) மிகச் சிறிய கீழாடையும் மார்பு தெரிகிற சட்டையும் போட்டிருந்து ‘வேகமான’வர்களாகவும் தென்பட்டால் அவர்கள் பாலியல்வன்புணர்வுக்குள்ளாவது எதிர்பார்க்கக்கூடியதே” என்று யாரோ சொன்னார்கள்.  அப்ப, இந்த ஒருத்தன் -எனக்குச் சாடையாத் தெரிந்தவன்- இவ்வாறு சொன்னான்: ”ஒரு பெண் கீழாடை ஒன்றும் போடாமல் கால்களை அகல விரித்து இருந்தாலும் அவளைத் தாக்கிற உரிமை ஒரு ஆணுக்கும் இல்லை.  ‘என்னால மறுக்க முடியேல்ல ஏனெண்டா அப்பிடி ஒரு ‘தூண்டுற’ வகையில அவள் இருந்தாள்’ என்று ஒரு ஆண் சொல்லும்போது நான் அறிய விரும்புவது – அவளது நான்கு சகோதரர்களும் base ball மட்டைகளோட நின்றிருந்தால் அப்போதும் அவர்களால் ‘மறுத்திருக்க’ முடியாதிருந்திருக்குமா என்பதே.”  [சிரிக்கிறார்]

அவர் அப்படி கூறிய பிற்பாடு அவரை மணந்தீர்களா?
ஆமாம்.  -அவன் பற்றிய- உடனடியான எனது எண்ணம் ”உனது பெயர் என்னெண்டு சொன்னாய்?” [சிரிக்கிறார்]

IV.
இன்று அமெரிக்கர்கள் எதிர்கொள்கிற மிக முக்கிய சவால் எது?  அது பதின்மர்களை எப்படிப் பாதிக்கிறது?
அனேகமாய், பேராசை (greed).  இந்தப் பேராசையினால் அறிவிலித்தனமும், குரூரமும், இழிதன்மையும் எம்  சமூகத்தில சிறப்புடன், மிகச் சிறப்புடன், உயிருடன் இருக்கின்றன.
நூற்றுக் கணக்கான கோடி டொலர்கள் அறக்கட்டளை வைத்திருக்கிற பல்கலைக்கழகங்கள் ஒரு மாணவரிடம் 25 அல்லது 30 ஆயிரம் டொலர்களை அவர் ஒரு வருடம் அங்கு பயில அறவிடுவதையிட்டு சங்கடப்படுகிறேன்.  என்னை அது சங்கடப்படுத்துகிறது.  அந்தப் பேராசை, அது வரிசையாய் தீயொழுக்கங்களையும் இழிதன்மைகளையும் உருவாக்கி வெளியே பரப்புகிறது, இது மாணவர்களை இரண்டு வேலைகள் செய்ய நிர்ப்பந்திக்கிறது.
மக்கள் கொஞ்சம் பொய் சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது.  மக்கள் கொஞ்சம் திருட வேண்டி இருக்கிறது.  உங்களுக்குப் புரிகிறதா?  ஆகவே நாங்கள் சீர்கேட்டுக்கு உள்ளானோம்.  இது ஜோர்ஜ் போர்னாட்ஷா கூறிய ஒன்றை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது, நான் அவருடன் உடன்படாதபோதும்.  அவரை ஆகிலும் கடுமையானவராய் நினைத்தேன்.  அவர் கூறியது: ”இடையில் ஒருபோதும் நாகரிக இயல்புகளுடன் கடக்காமலே ஐக்கிய அமெரிக்காதான் காட்டுமிராண்டிக் காலத்திலருந்து சீர்கேட்டிற்குப்போன ஒரே தேசம்” (‘The U.S. is the only country that went from barbarism to decadent without once passing through civility’).  வெல், நாங்கள் சில வருட நாகரீக இயல்புகளைக் கொண்டிருந்தோம்தான், ஆனால் அது போதாது.  நான் அப்படிச் சொல்கிறபோது நாகரீகமடைந்தநிலையைச் (civilization) சொல்லவில்லை; நான் நாகரீக இயல்புகளைச் (civility) சொல்கிறேன்.  நான் எனது சகோதரனின் தயவிலிருப்பவர் அல்ல, நான்தான் எனது சகோதரன் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளுதல்.  அதுதான் ‘நாகரீக இயல்பு’— மாறாக, குரூரத்தன்மையையும் காட்டுமிராண்டித்தன்மையையும் தொடர்ந்து மீட்டுக்கொண்டிருப்பதல்ல.

1960களில் டொக்ரர் கிங் உங்களை SCLC-இற்கு ஒருங்கிணைப்பாளர் ஆகுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.  சிவில் உரிமைகள் இயக்கத்துள் இழுக்கப்படுதல் எப்படி இருந்தது?
வெல், அப்போது நான் இளையவள்.  நான் டொக்ரர் கிங்கால் ஆகர்சிக்கப்பட்டேன்.  இயக்கத்தில் ஈடுபடுவது எனக்கு மகிழ்ச்சியை தருவதாயிருந்தது.  நான் இளையவளாயும் பெரும் ஆர்வமுடையவளாயும் இருந்தேன்.  இந்த மாதிரி விடயங்கள் ஒவ்வொரு இளைஞருக்கும் நடக்க வேண்டும்.  தாங்கள் அக்கறைப்படவும் ஆர்வங் கொள்ளவும் ஏதாவதொன்றை அவர்கள் கண்டடைய வேண்டும்.

டொக்ரர் கிங்கைப் பற்றி அதிகம் நினைவிருப்பது என்ன?
இப்போதுதான் அவரைப்பற்றி ஒரு புத்தகம் எழுதி முடித்துள்ளேன்.  தான் கூறிய எல்லாவற்றையும் அவர் நம்பினார்.  அத்துடன் அவருக்கு அருமையான நகைச்சுவையுணர்வு இருந்தது.

இன்றைய காலத்தில் சக்திவாய்ந்த சிவில் உரிமைத் தலைவர்களாக நீங்கள் யாரைக் கருதுகிறீர்கள்?
இன்றைக்கிருக்கிற சில சிந்தனையாளர்கள் ஊர்வலங்களை நடாத்தாதபோதும் அவர்கள் சிவில் உரிமைகள் தலைவர்கள்தான்.  குறிப்பாக Cornel West குறித்து கவரப்பட்டுள்ளேன்.  அபாரமான எழுத்தாளர், திறமிக்க சிந்தனையாற்றல் கொண்ட இளைஞர்.
For Common Things: Irony, Trust and Commitment in America Today என்கிற நூலில் அவன் சிந்திக்கிற முறைமையால்… Jedediah Purdy இன்னொரு திறமிக்க இளைஞன்.
உங்களுக்குத் தெரியுமா, அது அதற்கு உரிய காலம் வந்துவிட்ட ஒரு சிந்தனையைப் போல சக்திமிக்கது ஒன்றுமேயில்லை!
சிவில் உரிமைகளுக்காக இன்றைய இளம் தலைவர்கள் என்ன செய்வார்களென்பது எனக்குத் தெரியாது.  Jedediah Purdy போலோ Cornel West போலோ அவர்கள் புத்தகங்கள் எழுதக் கூடும்.  சிலவேளை இசைஞர்களாக இருக்கக் கூடும்.  எனக்குத் தெரியாது! ஆனால் நீங்கள் எல்லோரும் எங்களுக்கு எதைக் கொண்டரப் போகிறீர்கள் என்பதைப் பார்க்கவும் கேட்கவும் நான் தயாராகி விட்டேன்.  முதிர்ந்தவராய் இருந்து, ”இவை உங்களுடையது.  என்னால் நிறையவும் செய்ய முடியாது போனதுக்காய் மன்னியுங்கள். ஆனால் இனி இது உங்கள் முறை!” என்று கூற முடிவது அருமையான விடயம்.

உயர்பாடசாலைக் கல்வி முடிக்குமுன்னம் (14-17 வயதுகள்) ஒவ்வொரு பதின்பருவரும் படித்திருக்கவேண்டிய நூல்கள் சில கூறுங்களேன்?
ஆ…! இப்போதையதில் Jedediah Purdy இன் For Common Things: Irony, Trust and Commitment in America Today.  எனது கட்டிலுக்கருகில் என்ன இருக்கிறதென யோசிக்க முயல்கிறேன்!  எனது I Know W}y The Caged Bird Sings-ஐ பதின்பருவர்கள் வாசித்திருப்பதனை எதிர்பார்க்கிறேன், பதினான்கு நூல்கள் மூளைக்குள் வரிசையாய் நிற்கின்றன.
சமகால அமெரிக்கர்களில் யாரும்?  கோர்க்கி (Maxim Gorky) படித்திருக்க நினைப்பேன்.
மூன்றுதான் சொல்ல முடிகிறது…

இன்னும் வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம்.  இது ஒரு கடினமான கேள்வியாய் இருக்குமென எதிர்பார்க்கவில்லை?!
இது வளமானவர்களின் சங்கடம்.  சரி, தாஸ்தாவ்ஸ்கி (Dostoyevskல) படியுங்கள்.  Crime and Punishment படியுங்கள்.
Corbel Abé, Jack Ajack …
James Baldwinஇன் The Fire Next Time
The Little Prince(குட்டி இளவரசன்) முக்கியமானது, அதிலும் பிரெஞ்சில் படிப்பது!
Cornel West-இன் Race Matters படிக்கலாம்.  Antonio Frase படிப்பதையும் பார்க்க விரும்புகிறேன்.
Jessica Mitford-இன் இங்கு Daughters and Rebels என அழைக்கப்படுகிற Hons and Rebels வாசியுங்கள்.
ஆ!! இந்த மாதிரி கேள்வியை தயவுசெய்து இனிமேல் கேட்காதீர்கள்! உங்கள் அடுத்த கேள்வி என்ன?!

உயர்பாடசாலையில் படிக்கையில் நீங்கள் செய்த வேடிக்கையான அல்லது அசட்டுத்தனமான காரியம் என்ன?
நான், கலிபோர்னியாவிலிருந்து ஆர்கான்ஸாவிலுள்ள ஒரு சிறு கிராமத்துக்கு எனது மூன்றாவது வயதில் பாட்டியுடன் வளர அனுப்பப்பட்டேன்.  பதின்மூன்று வயதுவரையில் – சான் பிரான்ஸிஸ்க்கோவுக்குத் திரும்பும்வரை- அனேகமாக அங்குதானிருந்தேன்.  பதின்மூன்று வயதில் எனது உயரம்: 5’10”.  பதினைந்தாவது வயதில் நான் ஆறடி உயரமாயும், மெல்லியவளாயும், தெற்குப்புறத்தைச் சோந்தவளாயும் இருந்தேன்; இஃதால் எனக்கு ஒரு உளவியல் பிரச்சினை இருந்தது.  நான் கதைக்க தொடங்குமட்டும் ஒரு சிகிச்சையாளரிடம் போனேன், பின்னரும், நான் அவ்வளவாய்க் கதைக்கவில்லை.
இவற்றினாற் கட்டாயம் நான் ஒரு ‘இது’வாக, அஃறிணையாகத் தான் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.  அதனால் அந்த மகளிர் பள்ளியில் மாணவர்கள் அனைவரும் என்னோடு பேச முயன்றனர்.  நான் ஒருபோதும் வெள்ளையர்களுக்கு அருகாமையில் இருந்ததில்லை; நான் ஒருபோதும் ஸ்பானிஷ் கதைப்பவர்களுக்கருகாமையில் இருந்ததில்லை; நான் ஒருபோதும் மிகமிக வேகமாகப் பேசுகிற கறுப்பர்களுக்கருகாமையில் இருந்ததில்லை.
தெற்கில், நான் மிக மெதுவாக கதைப்பதோடு, பெரிதாக ஒன்றும் கதைத்ததுமில்லை!  ஆகவே அவர்கள் என்னைப் பார்த்து சிரித்தார்கள்.  அவர்கள் அப்படிச் சிரிக்கிறபோது, ”பள்ளிக்கூடம் முடிஞ்சாப்பிறகு பூங்காவில் பின்னேரம் சந்திப்பம்” என்பேன், பின்னர் அவர்களை அங்கு சந்திக்கையில், யாருக்காவது அடிப்பேன், பிறகு அவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து என்னைத் தாக்குவார்கள்.  குறைந்தது ஒரு கிழமைக்கு ஒருக்கால் கிழிந்த, அழுக்கான உடுப்புகளுடன் வீட்டுக்குப் போவேன்.  பாட்டியோ ”கடவுள்மேல் ஆணையா, உனக்கென்ன நடந்தது” என்பா.  எனது ஆசானான, என்னிலும் இரு ஆண்டுகள் பெரிய சகோதரன், -எனது குடும்பத்தினால், உருவாக்க முனைந்ததில் சற்றேனும் நெருங்க முடிந்த ஒரு உண்மையான கெட்டிக்காரன்- சொன்னான்: ”நீ அப்பிடி செய்ய வேண்டியதில்ல.”  ”இல்ல நான் செய்யோணும். அவர்கள் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கிறார்கள்.”  அவன் கேட்டான், ”நீ வந்து ‘பிறகு வெளிய சந்திப்பம்’ என்று சொல்லாட்டி என்ன நடக்கும்?”  சிரித்தபடி சொன்னேன், ”நான் அவர்களால் தாக்கப்பட மாட்டேன்.”  நான் அதை முயன்றபோது, தாக்குதலுக்குள்ளாவது நின்றது, அத்துடன் நண்பர்களும் கிடைத்தார்கள்.  சண்டை பிடிக்க வேண்டாம் என கேட்கலாம் என்பது ஒருக்காலும் எனக்குத் தோன்றியதில்லை.  ஆகவே அதுதான் அசட்டுத்தனமானது.
நான் இப்போதும் முகம் சிவப்பதுண்டு.  கறுப்பர்களும், வெள்ளையர்போல, முகம் சிவப்பதுண்டு தெரியுமா?
நிறம் காரணமாக ஆக்களுக்குத் தெரியாது.  உங்களது முகமும் காதினடிகளும் சூடாகும்.  இப்போதும் -இவ்வளவு ஆண்டுகளுக்குப் பிற்பாடும்- நான் அவ்வளவு அசடாய் இருந்திருக்கிறேனென்பது முகம் சிவக்கச் செய்கிறது.

இனவாதம் மற்றும் சிவில் உரிமைகள் தொடர்பாக பலர், நாம் முன்னேற்றத்திற்கான பாரிய மாற்றங்களை செய்திருக்கிறோம், என நம்புகிறார்கள்.  பிறர் இவ்வாறான பல மாற்றங்கள் மேலோட்டமாகத்தான் உள்ளதென்றும், அடி ஆழத்தில் இனவாதம் இன்னும் காணப்படுகிறது என்றும் எண்ணுகிறார்கள்…
அது உண்மையில்லை.  பாரிய மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன.  அதை யாதொருவரும் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டும்.  நாங்கள் ஒத்துக் கொண்டு சொல்ல வேண்டும்.  அல்லாதுவிடில், உங்களைப் போன்ற இளம் பெண்களும் ஆண்களும் …Martin Luther King, Malcolm X, Medgar Evers, Fanny Lehane, Fannie Lou Hamer, Rosa Parks போன்றோரது வாழ்வையும் மரணத்தையும் கேள்வி கேட்பீர்கள்: ”ஒரு மாற்றமும் இல்லை என்கிறீர்களா?!” என்று.  மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன என்பதை ஒத்துக் கொள்ள வேண்டும்.  ஒரே ஒரு விசயத்திற்காக Ruth Simmons என்கிற ஒரு கறுப்புப் பெண் ஐவி-லீக் (Ivy League) பல்கலைக்கழக வேந்தராகமுதல்வராகி இருக்கிறார்.  கறுப்பு ஆண்கள் வோல் ஸ்றீற்றிலும் அரசாங்கத்திலும் உயர் அதிகாரங்களில், பதவிகளில் உள்ளார்கள்.
அவை வெளிப்படையான மாற்றங்கள்.  உள்ளாறவும் மாற்றங்கள் உண்டே.  கடந்த 20 வருடங்களில், முதன்முறையாக பல கறுப்பினத்தவரும் வெள்ளையரும் நட்பு பூணுகிறார்கள்.  தொலைக்காட்சியில் காணுகிற ஒரு மனிதர் குழாமில் மூன்று நான்கு கறுப்பர்களையும் சில ஆசியர்களையும் கண்டு நீங்கள் அதிர்ச்சியடைய மாட்டீர்கள்.  இதுவே, 20 வருடங்களுக்குமுன், உங்களை அதிர்ச்சியூட்டியிருக்கும்.  நீங்கள் அப்போதாயின் கத்தியிருப்பீர்கள் ”ஓடி வந்து பார்! ஓ! தவற விட்டு விட்டாய்.”  ஓ! மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன தான். உள்ளும் புறமும். போதுமானதாய்த்தான் இல்லை.  எதுவுமே எப்போதும் திருப்தியூட்டாது, பாருங்கள்.
—————–

[இந்த உரையாடல்களில், (I) http://www.shambhalasun.com/Archives/Features/1998/Jan98/Angelou.htm
 - ஜனவரி 1998 Shambhala Sun, அதன் ஆசிரியர்  Melvin McLeod, Bell hooks ஆகியோரால் எடுக்கப்பட்டது 
(II) http://www.teentalkingcircles.org/8_interviews/mayaAngelou.htm லிண்டா என்பவரால் எடுக்கப்பட்டது.  
இதன் சில பகுதிகள் 'In Context' இதழ் இல. 43 இல் பிரசுரமானவை
(III) http://www.motherjones.com/arts/qa/1995/05/kelley.html
 - மே 1995 மதர் ஜோன்ஸ் இணையத் தளத்தில் Ken Kelley-ஆல் எடுக்கப்பட்டது
(IV) http://www.teenink.com/Past/2001/September/Interviews/MayaAngelou.html
 - செப். 2001 இல் Teenink இணைய இதழுக்காக மாணவர்களால் எடுக்கப்பட்டது]

==============================

மொழி’பெயர்ப்பு(!)’ : பிரதீபா

ரொறன்ரோவில் வெளிவந்த சஞ்சிகை :அற்றம்:, இதழ் 02-இல் பிரசுரமாகியது, 2005

Advertisements
Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: