பிற்சேர்க்கை 02 யுத்த காலம் 2009 – தேசத்திடம் திரும்புதல்

பிற்சேர்க்கை 02பெயரற்றவை: ஒலிக்காத இளவேனில் பற்றி..

யுத்த காலம் 2009 – தேசத்திடம் திரும்புதல்

புதிய தேசங்கள் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்குத் தந்த விடுதலையும் அனுபவங்களது வெளியும் வேறானாலும் – தமதெல்லா உறவுகளையும் வெளிநாடுகளில் கொண்டிருக்கிற ஆதிக்க பிரதேசவாதிகள் போலன்றி, பல உறவினர்களை அங்கு கொண்டிருக்கிற– புலம்பெயர்ந்து வாழும், குறைந்த அளவிலான ஒடுக்கப்பட்ட, பின்தங்கிய பிரதேசங்களைச் சேர்ந்த மக்கள்   தாம் பிறந்த தேசத்திடம் திரும்ப வேண்டிய சந்தர்ப்பங்களை யுத்த காலம் கொண்டு வருகிறது.

போர்நிறுத்தத்திலிருந்து (நம்பிக்கையிலிருந்து) அக் காலப் பகுதியின் அரசியல் களையெடுப்புகள்  – படுகொலைகளிலிருந்து,  மீண்டும் உத்தியோகபூர்வமாய் இனவழிப்பு யுத்தம். மக்கள் முகாம்களிடம் ஆயுதங்களால்த் துரத்தப்பட்டனர்.

இடையில், மீண்டும் அம்மா – போராளி – சகோதரி – விசரி என்கிற யுத்தகால முகங்களை வரித்தவாறு பெண் இருப்பு.

மீண்டும், மறுக்கமுடியாத உண்மை, இந்த யுத்தமும் உயிரிழப்புகளும் தேசத்திலிருந்து வெளியேறவியலாத, பெரும்பான்மை, அடித்தட்டு மக்களுடையதே என்பதும், இந்த யுத்தம் பலிகொண்டது தொடர்ந்தும் பலிகொள்வது ஏழைத் தாய்மாரின் குழந்தைகளையே என்பதும்…

யுத்தம் தேசத்தின் வறிய மக்கள் மீதானது. எப்போதும் தொலை-புலங்களில் இருந்து ‘பேசுகிறவர்களாய்’ தேசியவாதிகள் இருக்க, அஃதால் இழப்புகளை முகங்கொடுத்தவர்களாய் மனப்பிறழ்வுகளுக்கு உள்ளாகிறவர்களாய் பாதிக்கப்பட்டவர்களாய் சாதாரண மக்களே இருந்தார்கள்; மரணத்திடம் திரும்பிய இந்த யுத்தம் அவர்களது தேர்வாக இருந்ததில்லை.

இனி: இயலாமையையும் குற்றஉணர்ச்சியையும் எழுப்புகிற சொற்களோடு சொல்வதற்கு எதுவுமில்லை. இப்போது: ‘இது யுத்த(ம் நடக்கிற) நிலத்துக்கு ‘வெளியில்’ வாழும் குறிப்பிட்ட சில இலங்கைப் பெண்களின் தொகுதி’ என்பதே சரியாக இருக்கும்.

இதில் எழுதியுள்ள, இலங்கையில் இருந்து எழுதிய கவிஞர்களுள் அனேகமானவர்கள், போருக்கும் போர் நிறுத்தத்துக்குமிடையேயான குறுகிய காலப் பகுதிகளில் கல்வி மற்றும் குடும்ப நிமித்தமாக புலம்பெயர்ந்துள்ளார்கள். ஆக, அதுவும் இதில் எழுதியுள்ள பெண்களிடம் உள்ள ‘தேர்வுகள்’ எனும் அரசியலைப் பேசவே செய்கிறது. தேர்வற்ற பெண்கள் இலங்கைக்கு உள்ளே உள்ளார்கள். அவர்கள் தனியே பெண்களாக அல்ல, சாதீய பொருளாதார அவர்கள் பிறந்த நிலப் பிரதேசத்தின் (போர் காரணமான) பின்தங்கல்நிலைகளால் ஒடுக்கப்பட்டவர்களாய் உள்ளார்கள். அவர்களது பிள்ளைகள் போராடினார்கள். அவர்கள் போராடினார்கள். ஆயுதம் ஏந்தி மட்டுமல்ல, [தமக்காய்/தம்முடன்] ஆயுதம் ஏந்தியவர்களுடனும் அவர்கள் போராடினார்கள்.

இன்று முகாம்களுள் அடங்கியுள்ள எஞ்சியுள்ள சனங்களுக்கு, அவர்கள் கடந்து வந்த, எம் காலத்தில் நடந்தேறப் பெற்ற மனித அழிவு கடக்க முடியாத கனவாக நடந்தேறியிருக்கிறது. அக் கனவில், அந்நிய ஆயுதங்கள் மட்டும் அல்ல, எமது ஆயுதங்களே கூட தம் சொந்த மக்களை கொன்று, கொன்றவனாயும் கொல்லப்படுபவனாயும் ஆகிய பெரும் துரோகத்தை செய்தன. அந்த யதார்த்தத்தைக் கத்தப் போகும், எம் ஆன்மாவைக் துளைக்கும் அவர்கள்தம் அலறல்கள் எங்களை நெருங்குகின்றனவா? எங்களால் அதன் ஓலத்தைக் கேட்க முடிகின்றதா?

இதுவரை, யுத்தம் – இலங்கையின் ஏனைய சிறுபான்மைகளுடன் – பெண்களுக்கு எதைத் தந்தது என்பதற்கு நாங்கள் இலங்கையின் ஒவ்வொரு சமூக கட்டமைப்புகளுள்ளும் நுழைந்து பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. பெண்களது இருப்பை, அரசியலிலும் தன் இடத்தை, கேள்வி கேட்க எத்தனை பெண்கள்? பெண் அரசியல் விமர்சகர்கள்? எழுத்தாளர்கள்? கவிஞர்கள்? முன்னாள்ப் பேச்சுவார்த்தை மேடைகளில் எத்தனை பெண்கள்? ஆயுதங்கள் தவிர்த்து, தேசீயமும், ‘தேச’ அரசியலும் பெண்களுக்கு தந்தது என்ன என்பதையும், வருங் காலம் பெண்களினுடைய கரங்களினூடாக மூளையினூடாக இதயத்தினூடாக கருணையினூடாக எழுதக் காத்திருக்கிறது.

– தொகுப்பாளர்கள் –

அதே திருடப்பட்ட நிலமிருந்து

Advertisements
Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: