ஒலிக்காத இளவேனில் : உணர்வுகள் ததும்பும் கலசம் (யாழன் ஆதி)

  • யாழன் ஆதி


புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களின் வாழ்வாதாரங்களில் பல மாறுதல்கள் இன்றைய காலகட்டத்தில் ஏற்பட்டிருக்கலாம். பல்வேறு அய்ரோப்பிய நாடுகளுக்கும் அமெரிக்க நாடுகளுக்கும் நார்வேயன் நாடுகளுக்கும் ஆஸ்திரேலிய கண்டத்திற்கும் என அவர்களின் வாழ்வு பல திசைகளில் சுழற்றியடிக்கப்பட்டதாகவே இருக்கிறது. ஆனாலும் அவர்களின் வேராக அவர்களின் தாய்மண் எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கிறது.

முள்ளிவாய்க்கால் இறுதி யுத்தத்திற்குப் பிறகு பல்வேறு வெளிகளில் ஈழப்போராட்டமும் அவர்களின் வாழ்வியலும் விமர்சிக்கப்பட்டும் முள்வேலியில் சிக்கியுள்ள தமிழர்களின் விடுதலைக்கும் தற்போதும் புலம் பெயராமல் நாட்டிலிலேயே இருக்கும் தம்மின மக்களுக்கானப் போராட்டங்களைக் கையிலெடுத்தும் கொண்டிருக்கும் இச்சூழலில்தான் நம் கைககளி வந்திருக்கிறது இந்த ‘ஒலிக்காத இளவேனில் என்னும் கவிதைத் தொகுப்பு.

தமிழ் இலக்கிய சூழலில் கவிதைக்கும் அதன் மூலத்திற்கும் ஆகச்சிறந்த படைப்புகளை அள்ளித்தந்தவர்கள் ஈழமக்கள். பழங்காலத்திலிருந்தே இது சாத்தியமான ஒன்றாக இருக்கிறது. இன்றைக்கு சிதறடிக்கப்பட்டு இருக்கின்ற இச்சூழலிலும் தன் பண்பாட்டு மாற்றங்களையும் இழந்த தேசத்தின் ஒளியில் இயங்கும் விடுதலைக்கான தாகத்தையும் அதே நேரத்தில் தன்னுணர்வின் பிரதான வெளிப்பாட்டையும் அவர்கள் இக்கவிதைகளில் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.

தன்னிலத்தில் நிகழ்ந்த அரசியல் மாற்றங்கள் அவற்றின்னூடாக அவர்களிம் உணர்வுகளைப் பொருத்துகின்ற பாங்கு என்பது மிகவும் அருமையாக கைவந்திருக்கிறது இக்கவிஞர்களுக்கு. கூடுதலாக கவிஞர்கள் பெண்கள் என்பதாலும் புலத்தைவிட்டு அகன்று அவர்கள் வாழும் நாட்டின் பண்பாட்டுத்தளத்தில் தங்களை இருத்திக்கொள்ளல் என்னும் தன்மையும் அதற்கு உகந்ததாக இல்லாத தங்களின் மனச்சாய்வுகளையும் அவர்களால் அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவர முடிந்திருக்கிறது.

வாழ்வின் மீதான தேவைகளின் நாட்டம் ஒரு பெண் மனத்தின் அடியாழத்தில் தேங்கிக்கிடக்கும் தண்ணீரைப்போல இருக்கிறது. அதில் பட்டு நெளியும் நிலவின் பிம்பத்தைப் போலக் கவிதை மெல்ல அசைகிறது.

ரேவதியின் ‘சிதிலமடைந்த வாழ்க்கைகுறிகளும் யோனிகளும் இன்று இப்படித்தான்/எதற்காகவும் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை/அவை தமது நிமிடத்தினை வாழ்ந்திவிடவே விரும்புகின்றன/ எனக் கூறும்போதும் அதைத் தாண்டி தன் தாய்நிலத்தில் எண்ணம் மீறிடும் வேளையில் சந்தோசமும் நம்பிக்கையயும் நிறைந்த/வாழ்வை இழந்து/நெடுங்காலம் ஆகிவிட்டது/யுத்தமும் அதன் வடுக்களும் மட்டுமல்ல/பொருளாதாரத்திற்கான எமது ஓட்டமும்/ எங்கள் வாழ்வை/அதற்கான அர்த்தத்தை அழித்துவிட்டு/இன்னொருதிசையில் எழுதிச்செல்கிறது/என்னும் தவிப்பும் தெறிக்க தெறிக்க வாழ்கை விரட்டும் போது என்ன செய்வது? வாழ்வதற்கான தேவைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் வலி பிறக்கிறது.

விடுதலையின் வேட்கை சுமந்த வடுக்கள் ஏராளம். ஈழத்தமிழர்கள் அவர்கள் நாட்டில் இருந்தாலும் அல்லது புலம் பெயர்ந்து இருந்தாலும் அது அவர்களுக்கு வடுக்களையே தந்திருக்கிறது. தங்கள் வாழ்வின் இன்னொரு பாகத்தினை இழந்து காலம் தந்த சுமைகளை கண்டங்கள் தாண்டினாலும் அவர்கள் சுமந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.அதன் நீட்சியாகவே ‘என்னை ஏனென்று கேட்க முடியாதபடிவிட்டு விடுதலையாவேன் என்னும் மனம் அவர்களுக்கு வாய்த்திருக்கிறது.

பெண் உடல்மொழியால் புனையப்பட்ட ‘புகையெனப் படரும் பிணங்களின் வாசம்என்னும் நிவேதாவின் கவிதை தமிழ் நவீனக் கவிதையின் பெண்மரபின் தொடர்ச்சியானது எனச் சொல்லலாம். விடுதலையற்ற எந்த உயிரும் பிணமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். பிணம் புணர்ந்து பிணம் பிறக்கும் அபத்தம் அடிமைகளின் வாழ்வில் தொடரும் நிழலாகவே இருக்கிறது என்ற வரிகளின் பின்னே அமைந்த படிம வேதியியல் கவிதையின் இயற்பியலைத் தாண்டி வந்து நம்மை தீண்டுகிறது. முலைகளின் வழியே அவர் பேசும் விடுதலைக்கான மொழிகளை அவற்றின் கழுத்துகளை நெறிக்கும் ஆம்பிள்ளைகளைக்கு எதிராக அவர் ஆக்குவது கவிதையின் இன்னொரு கோணம்.

அனாரின் மீசைப் புடையன் பணிய மறுக்கும் பெண் மனம். கிடைக்காதவைகளைப் பற்றிய கவலைகள் ஏதுமற்று தலைநிமிறும் தன் விடிகாலத்தின் முன் ஒரு பறவையின் குரலாகவே பெண் எழுத்தைக் கொள்ள வேண்டும் என்னும் கோட்பாட்டின் வடிவமாக அனாரின் கவிதைகள் இருக்கின்றன. கவித்தைக்காக அனார் தேர்ந்தெடுக்கும் மொழி என்பது மிகவும் அலாதியானதாகக் கவிதையை தன்னுள்ளே அது வைத்திருக்கிறது.

பெண்ணுக்கும் கோயிலுக்குமான ஆழியாளின் படிமம் பெண்ணரசியலைப்பேசும் இன்னொரு வெளியாக விரிவடைகிறது. அவரின்ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று என்னும் கவிதையில் கோயிலாக விரிந்திருக்கும் பெண் இருட்சுடரில் மற்றுமோர் ‘அவள்ஜனிக்க வாலையாட்டி ஈ ஓட்டும் காளையின் படிமம் நந்திகளைத் தாண்டி வணங்கமுடியாதக் கோயில்களாகவே அவள் இருக்க வேண்டிய நிர்பந்த அரசியலை உணர்த்துகிறது.

ஜெபாவின் ‘திணிக்கப்பட்ட குறிஎன்னும் சொல்லாட்சி விரிவான பெண்வெளியைப் புனைகிறது. அதன் நிகழ்தகவுகளைப் பேசும் மீயதார்த்தவாதத்தினை முன் வைக்கும்போது கட்டுடைகிற மையங்களை நோக்கி பெண் விளிம்பு பாயும். இந்த அரசியல் சரடு இந்தத் தொகுப்பின் எந்த பகுப்பிலும் நம்மால் உணரம்முடிகிறது என்பதே இத் தொகுப்பின் வெற்றியாக நாம் கொள்ளலாம்.

வெளிகளில் தோற்கும் பெண்கள் கவிதையும் பெண்ணின் வலியை அவள் எந்த நாட்டில் இருந்தாலும் அது பொதுவானதாக இருக்க ‘ஆனாலும் வாழ்கிறோம் வாழும் வெளியில் பெண்களாக….என்று முடியும் போது நாம் ஏதும் செய்யாமுடியாதவர்களாகவே உணர்கிறோம்.

சரணயாவின் ‘உன்னோடு அருகில் நான்எனத்தொடங்கும் கவிதை இதுவரைப் பாடப்படாத தளத்தில் நின்று நேரிடையாகப் பேசுகிறது. ஆண்களுக்கான சமூக இயங்கியல் எவ்வளவு சுலபமானதாக எண்ணெயிடப்பட்ட இயந்திரத்தைப் போல எல்லாவற்றையும் கடக்கிறது. திருமண உறவினைக்கடந்து கொள்கின்ற காதலில் ஆண் எவ்வளவு இயல்பாகத் தப்பிக்கிறான். பெண் தான் புறக்கணிக்கப்படுகிறாள். துணிவும் தன்னம்பிக்கையுமுள்ள/ என்னை நிராகரிக்கவும்/இந்த அநியாயச் சமூகத்திற்கு அங்கீகாரம் கொடுத்தது யார்என்னும் கேள்வி கனடாவிலிருந்தும் ஒலிக்கிறது.

Advertisements
Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: