மாயா ஆஞ்ஜலோ கவிதைகள்.

| Maya Angelou Poems translated from English to Tamil

“கூண்டுப் பறவை ஏன் பாடுகின்றது என்பதை அறிவேன்” (I Know Why the Caged Bird Sings) நூலைத் திறந்த tumblr_lvco104omb1qldalco1_500கணம்முதலாய் நான் மாயாவோடு மிக ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டதை உணர்ந்தேன்.  அதன் ஒவ்வொரு பக்கங்களிலும் அவரது வாழ்க்கையானது என் வாழ்வின் கண்ணாடிபோல இருந்தது.  அவரும், அவரது ஆரம்ப வயதுகளில், அமெரிக்கத்  தெற்குப்புறத்தில், அவரது பாட்டியால் வளர்க்கப்பட்டவர்; மிகச் சிறிய வயதில் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளானவர்; அத்துடன், அவரும், என்னைப் போலவே, ..தேவாலயத்துள் முன் இருக்கைகளில் உட்கார்ந்திருக்கும் பெண்மணிகளிடமிருந்து பெரும் உற்சாகக் கூச்சல்களையும் ஆமென்-களையும் கொண்டுவரும் பகுதிகளை உருப்போட்டபடி வளர்ந்தவர்.  இந் நூலின் பக்கங்களில் மாயாவைச் சந்திப்பதானது, முழுதாக என்னையே சந்திப்பது போலிருந்தது.  முதன்முறையாக ஒரு கறுத்த இளம் பெண்ணாய் என் வாழ்வனுபவம் ஒப்புக் கொள்ளப் பட்டிருந்தது.

-மாயா ஆஞ்ஜலோ பற்றி ஓப்றா வின்ஃபிறீ (2000, தொலைக்காட்சி நேர்காணலில்)

1.
ஓர் நல்ல பெண் கூடாமல் உணருதல்

துயரங்கள் தான் நீ முன்னெடுத்திருந்த வாழ்வாக இருக்கலாம்
அல்லது நள்ளிரவு மணித்தியாலங்கள்
வெறுமையான படுக்கையில்.  ஆனால்
எனக்குத் தெரிந்த கட்டவிழ்த்தப்படும் துயர்கள்
சிறுத்தைகள்போல பாய்வதாகலாம்,
எலும்புபோல முறியலாம்

தூக்குமரத்திலுள்ள
முடிவுசெய்யப்படாத கயிறுபோல
என் வம்சாவளியை நான்
வசைபாடச் செய்கிறது

உறுத்தும் நாக்கில்
தடிப்புமிகு கசப்புப் போல
காதலுக்கான தோத்திரம்
பாடப்படாமல் விடப்பட்டதாய்

வடக்கை நோக்கி செல்கிற நதிகளோ
தெற்கில் முடிவதுபோல
செத்தவீட்டு இசை
வீடு திரும்பும் வாய்களிற்போல

எல்லா புதிர்களும் துயரமானவை
அத்துடன் எல்லா துயர்களும் கவலையானவை
அத்துடன் நான்,
நான் பெற்ற சில துயர்களை மட்டுமே
குறிப்பிடுகிறேன்
-0-

2.
என் வாழ்க்கை துயரத்துக்கு மாறிவிட்டது

எனது கோடை போய்விட்டது
அப் பொன்னான நாட்கள் கழிந்தன.
வழக்கமாக
நான் உன்னுடன் விழித்தெழுந்த
நம்பிக்கையூட்டும் விடியல்கள்
சாம்பலாக மாறிவிட்டன,
என் வாழ்க்கை துயரத்துக்கு மாறிவிட்டது.

ஒரு காலத்தைய பசும் புற்தரைகள்
இப்போது பனித்துளிகளால் மின்னுகின்றன.
சிவப்பு றொபின் போய்விட்டது,
கீழே தெற்காய் அவன் பறந்தான்.
இங்கு தனியே விடப்பட்டு,
என் வாழ்க்கை துயரத்துக்கு மாறிவிட்டது.

நான் செய்தி கேட்டேன்:
குளிருங் கூட கடந்து போகும்,
வசந்தம் தான்
ஆக இறுதியில் கோடை வரும் என்பதன்
சமிக்ஞை ஆகிறது.
ஆனால் நான் உன்னைக் காணுமட்டும்
பச்சைப் புல்லிற் கிடந்தபடி,
என் வாழ்க்கை துயரத்துக்கு மாறிவிட்டது.
-0-

3.
சமகால அறிவிப்பு

பெரிய மணிகளை அடியுங்கள்
மாட்டைச் சமையுங்கள்
உன் வெள்ளிப் பதக்கத்தை போட்டுக் கொள்
வீட்டுரிமையாளர் கதவைத் தட்டுகிறார்
எனது வாடகைப் பணம் பொக்கற்றிலுள்ளது

ஒளியை அணை,
மூச்சை அடக்கிக் கொள்,
என் இதயத்தைக் கையில் எடு,
வேலையை இரு கிழமைக்குமுன் இழந்தேன் –
வாடகை நாளும் மீள வந்துவிட்டது
-0-

4.
முதிர்தல் குறித்து

அடுக்கில் தனியே கிடக்கிற சாக்குப்பை போல
அமைதியாய் நான்  அமர்ந்திருக்கையில்
என்னை நீ காணும்போதில்
நீ நினைக்காதே
உன்னுடன் ஓர் அரட்டையடிப்பு எனக்குத் தேவையாயிருக்கென.
நான் என் சுயத்தை செவிமடுத்தபடி உள்ளேன்
பொறு! நிப்பாட்டு! என்மேல் பரிதாபப்படாதே!
பொறு! உன் அனுதாபத்தை நிப்பாட்டு!
உனக்கு விளங்கியிருக்குமென்றால் புரிந்துகொள்
இல்லாட்டியும் அதில்லாமலே நான் சமாளித்துக் கொள்வேன்

என் எலும்புகள் செயலின்மையும் நோவும் அடைகிறபோது
என் பாதங்களாற் படிகளை ஏறமுடியாமற் போகிறபோது
நான் ஒரே ஒரு உதவியைத்தான் கேட்பேன்:
எனக்கொரு ஆடுகதிரையும் நீ கொண்டுவர வேண்டாம்

என்னைத் தடுமாற்றத்துடன் நடக்கக் காணுகையில்
நீ தவறாக கற்பித்துப் பிழையாக எடுத்துக் கொள்ளாதே
ஏனென்றால் களைப்பிட அர்த்தம் சோம்பல் அல்ல
அத்துடன் எல்லா விடைபெறல்களும் ‘முடிந்துபோன’தென்பதல்ல
முன்பிருந்த அதே நபர் தான் நான்-
கொஞ்சம் குறைய முடி, கொஞ்சம் குறைய நாடி,
செரியான குறையச் சுவாசப்பை அதில் பயங்கரக் குறைவாய்க் காற்றும்..
ஆனால் நான் அதிர்ஷ்டசாலி அல்லவா
என்னால் இன்னும் சுவாசிக்க முடிகிறதென்பதில்.
-0-

5.
நான் இன்னும் எழுகிறேன்

திரிக்கப்பட்ட உனது கசப்புமிகு பொய்களால்
வரலாற்றில் என்னை நீ எழுதிக் கொள்ளலாம்
மிகுந்த அழுக்கினுள்ளே என்னை நீ மிதிக்கலாம்
எனினும் தூசிபோல நான் எழுவேன்

என் உடல்வசீகரத்தன்மை உன்னை நிலைகுலையச் செய்கிறதா?
ஏன் நீ துயரத்தால் கட்டப்பட்டுள்ளாய்?
என் வரவேற்பறையில் ஏதோ
எண்ணெய்க் கிணறுகள் தளும்பிக்கொண்டிருப்பதுபோல
நான் நடப்பதால்!

நிலாக்களைப் போலவும் சூரியன்களைப் போலவும்
அலைகளின் நிச்சயத்தன்மையுடன்,
நம்பிக்கைகள் உயரப் பறப்பதே போல,
எழுவேன்

நீ என்னை உடைந்துபோய் பார்க்க வேண்டுமா?
குனிந்த தலையும் தாழ்ந்த கண்களும்?
என் ஆன்மாநிறைந்த அழுகைகளால் பலகீனமாகி,
நீர்த்துளிகளைப்போல
தோள்கள் கீழே விழுந்தபடி..?

என் இறுமாப்பு உன்னை அச்சுறுத்துகிறதா?
என் வீட்டுக் கோடியில்
தங்கச் சுரங்கம் கிண்டப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதுபோல
நான் சிரித்துக்கொண்டிருப்பதை
நீ மிகக் கடினமாய் எடுப்பதில்லையா?

உன்னுடைய சொற்களால் எனை நீ சுடலாம்
உனனுடைய கண்களால் எனை நீ வெட்டலாம்
உன் வெறுப்புமிகுதன்மையால் எனை நீ கொல்லலாம்
எனினுங் கூட, காற்றைப் போல, நான் எழுவேன்

என் பாலுறவுக்கவர்ச்சி உன்னை நிலைகுலையச் செய்கிறதா?
என் தொடைகள் இணைகிற இடத்தில்
வைரங்களைக் கொண்டிருப்பவள்போல
நான் நடனமிடுவது ஒரு ஆச்சரியமாய் வருகிறதா?

வரலாற்றின் இழிவுகளால் ஆன குடிசைகளிற்கு அப்பால்
எழுகிறேன்
வலியால் வேர்கொண்ட கடந்த காலத்தின் மேலிருந்து
எழுகிறேன்
நான் பரந்ததும் பாய்தலுமான கருங் கடல்
ஊற்றெடுத்தும் பொங்கியும் வெள்ளத்தில் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறேன்

எனக்கு பின்னால் திகில்மிகு இரவுகளையும் அச்சத்தையும் விட்டு
எழுகிறேன்
அற்புதத் தெளிவில் புலரும் விடியலுள்
எழுகிறேன்
என் மூதாதையர்கள் தந்த பரிசுகளைச் கொணர்ந்தபடி,
நான்தான் அடிமைகளின் கனவும் நம்பிக்கையும்.
நான் எழுகிறேன்
எழுகிறேன்
எழுகிறேன்.
-0-

6.
நாம் சேருமிடம், ஒரு ஜோடிப் பாடல்

ஒவ்வொரு நகரிலும் கிராமங்களிலும்
ஒவ்வொரு நகர சதுக்கங்களிலும்
சனநெருக்கடி மிகுந்த இடங்களில்
நான் முகங்களைத் தேடினேன்
அக்கறைமிகு ஒருவனை
கண்டடைவேன் என்ற நம்பிக்கையுடன்.

தொலைதூர நட்சத்திரங்களில்
மர்மமான அர்த்தங்களைப் படித்தேன்.
பிறகு நான் சென்றேன் பாடசாலை அறைகளுக்கும்
நீச்சலறைகளுக்கும்
அரை-வெளிச்ச மதுபான பார்களுக்கும்

ஆபத்துக்களை அழைத்தபடி
அந்நியர்களுடன் சென்றபடி,
அவர்களது பெயர்கூட நினைவில்லை எனக்கு.
நான் வேகமாகவும் தென்றல்போலவும் இருந்தேன்-
எப்போதும் காதல் விளையாட்டுக்கள் விளையாடத்
தோதானவளாக

நான் வைன் குடிக்கவும் உண்ணவும்
போனேன் – உயர்ரக(ச்) சாப்பட்டறைகளுக்கு
அதி சுவாரசியமான
ஒரு ஆயிரம் ஜோன்களுடனும் ஜேன் களுடனும்.
புழுதியான நடன மண்டபங்களில்,
மங்கைகளின் அரங்கேற்ற நடனங்களில்
தனிமையான கிராமத்து ஒழுங்கைகளில்.
நான் ‘என்றென்றைக்குமாக’ காதலில் விழுந்தேன்
ஒவ்வொரு வருடமும் இருமுறையோ என்னவோ
அவர்களை இனிமையாக அனுமதித்தேன்
முழுமையாய் அவர்களுடையவளாய் இருந்தேன்.
ஆனால் எப்போதும்; அவர்கள் என்னைப் போகவிட்டார்கள்.
‘இப்போ விடைபெறுவோம் – மேலும் முயலுவதற்குத் தேவை இல்லை
உரிய கவர்ச்சி உனக்கில்லை
மிகவும் உணர்ச்சிவயமானவள், செரியான மிருதுவுங்கூட!
உன் அணைப்பில் நான் உருகுவதில்லை’ என்றபடிக்கு…

பிறகு
வாக்களிக்கப்பட்ட சூர்யோர்தயம் போல
நீ என் வாழ்க்கையுள் உதித்தாய்
உன் கண்களில் உள்ள ஒளியால் என் நாட்களுக்கு பிரகாசமூட்டியபடி.
ஒருபோதும் நான் மிகத் திடமாய் இருந்ததில்லை,
இப்போதே எனக்குரிய இடத்தில் இருக்கிறேன்
-0-

7.
வியித்திரமான பெண்

அழகான பெண்கள் ஆச்சரியப்படுவர்
எங்கே என் இரகசியம் உள்ளதென.
நான் வடிவானவளோ
ஓர் ஃபாஷன் மொடலின் அளவுக்குப் பொருந்த
உருவமைக்கப்பட்டவளோ அல்ல.
ஆனால் நான் சொல்ல ஆரம்பிக்கையில்
அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்
நான் பொய்களைச் சொல்கிறேன் என்று.
நான் சொல்கிறேன்:
அது,
என் கரங்களின் விரிவில் இருக்கிறது, என்
நாரியின் சாணளவில், என்
காலடியின் தாவிச் செல்லலில், என்
உதட்டின் சுருள்வில்.
வியித்திரமான முறையில்
நான் பெண்
வியித்திரமான பெண்,
அது நான்தான்.

உங்களை இறைஞ்சச் செய்யும் குளிர்ச்சியுடன்
நான் அறைக்குள் நுழைகிறேன்
கூடவே ஒரு ஆணிற்கு,
அவர்கள் எழுந்து நிற்பர் அல்லது
முழங்காலில் விழுவார்கள்.
பின் என்னைச் சுற்றி மொய்ப்பார்கள்-
கூடு நிறை தேனீக்கள்.
நான் சொல்கிறேன்:
அது என் கண்களின் நெருப்பிலிருக்கிறது
அத்துடன் என் பற்களின் ஒளிர்வில்
என் இடுப்பின் அசைவில்
கூடவே என் கால்களிலுள்ள மகிழ்ச்சியில்,
நான் பெண்
வியித்திரமான விதமாய்
வியித்திரமான பெண்
அது நான் தான்.

ஆண்களும் தம் பங்குக்கு வியந்துள்ளார்கள்
தாங்கள் என்னில் என்னத்தைக் காண்கிறார்களென
மிகவும் தான் முயலுவார்கள்
ஆனால் என் உள்ளத்துப் புதிர்நிலையை
தொட முடியாது அவர்களால்
அதை நான் காட்ட முயன்றால்
அவர்கள் சொல்வார்கள் – அப்போதும்
தங்களால் காண முடியவில்லையென.
நான் சொல்கிறேன்: அது,
என் வில்லொத்த பின் வளைவில்
இருக்கிறது,
என் புன்னகையின் சூரியனில்
என் முலைகளின் பயணத்தில்
என் செயற்பாணியின் வசீகரத்தில்
இருக்கிறது
வியித்திரமான முறையில்
நான் பெண்
வியித்திரமான பெண்
அது நான்தான்.

இப்போது உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும்
ஏன் என் தலை குனிந்தில்லை என்பது.
நான் கத்தவோ துள்ளவோ
உரத்துக் கதைப்பதோ அவசியமில்லை.
நான் உங்களைக் கடக்கக் காண்கையில்
அது உங்களைப் பெருமைப்படச் செய்யும்.
நான் சொல்கிறேன்: அது,
என் சப்பாத்துக் குதிகளின் கிளிக்கிடலில் இருக்கிறது,
என் தலைமுடியின் வளைதலில்,
அது என் உள்ளங்கை நுனிக்குள் இருக்கிறது
என் கவனிப்பை வேண்டுதலில் இருக்கிறது.
ஏனெனில் நான் ஒரு பெண்
வியித்திரமான முறையில்,
வியித்திரமான பெண்,
அது நான்தான்.
-0-

==================

(1)

Where We Belong, A Duet
In every town and village,
In every city square,
In crowded places
I searched the faces
u;oping to find
Someone to care.
I read mysterious meanings
In the distant stars,
Then I went to schoolrooms
And poolrooms
And half-lighted cocktail bars.
Braving dangers,
Going with strangers,
I don`t even remember their names.
I was quick and breezy
And always easy
Playing romantic games.
I wined and dined a thousand exotic Jims and Johns
In dusty dance halls, at debutante balls,
On lonely country lanes.
I fell in love forever,
Twice every year or so.
I wooed them sweetly, was theirs completely,
But they always let me go.
Saying bye now, no need to try now,
You don`t have the proper charms.
Too sentimental and much too gentle
I don`t tremble in your arms,
Thenyou rose into my life
Like a promised sunrise.
Brightening my days with thelight in your eyes.
I`ve never been so strong,
Now I`m where I belong.

(2)
‘Still I Rise’

You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.
Does my sassiness upset you?
W}y are you beset with gloom?
‘Cause I walk like I’ve got oil wells
Pumping in my living room.
Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.
Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.
Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard
‘Cause I laugh like I’ve got gold mines
Diggin’ in my own back yard.
You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.
Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?
Out of the huts of history’s shame
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

(3)
‘Phenomenal Woman’

Pretty women wonder where my secret lies.
I’m not cute or built to suit a fashion model’s size
But when I start to tell them,
They think I’m telling lies.
I say,
It’s in the reach of my arms
The span of my hips,
The stride of my step,
The curl of my lips.
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.
I walk into a room
Just as cool as you please,
And to a man,
The fellows stand or
Fall down on their knees.
Then they swarm around me,
A hive of honey bees.
I say,
It’s the fire in my eyes,
And the flash of my teeth,
The swing in my waist,
And the joy in my feet.
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.
Men themselves have wondered
W}at they see in me.
They try so much
But they can’t touch
My inner mystery.
W}en I try to show them
They say they still can’t see.
I say,
It’s in the arch of my back,
The sun of my smile,
The ride of my breasts,
The grace of my style.
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.
Now you understand
Just why my head’s not bowed.
I don’t shout or jump about
Or have to talk real loud.
W}en you see me passing
It ought to make you proud.
I say,
It’s in the click of my heels,
The bend of my hair,
the palm of my hand,
The need of my care,
‘Cause I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

(4)
On Aging

W}en you see me sitting quietly,
Like a sack left on the shelf,
Don’t think I need your chattering.
I’m listing to myself.
u;old! Stop! Don’t pity me!
u;old! Stop your sympathy!
Understanding if you got it,
Otherwise I’ll so without it!
W}en my bones are stiff and aching,
and my feet won’t climb the stair,
I will only ask one favor:
Don’t bring me no rocking chair.
W}en you see me walking, stumbling,
Don’t study and get it wrong.
‘Cause tired don’t mean lazy
And every goodbye ain’t gone.
I’m the same person I was back then,
A little less hair, a little less chin,
A lot less lungs and much less wind.
But ain’t I lucky I can still breathe in.

(5)
Contemporary Announcement

Ring the big bells,
cook the cow,
put on your silver locket.
The landlord is knocking at the door
and I’ve got the rent in my pocket.
Douse the lights,
hold your breath,
take my heart in your hand.
I lost my job two weeks ago
and rent day is here again.

Advertisements
Leave a comment

1 Comment

  1. இசை, மந்திரம் மற்றும் விடுதலை | Pahir : Learning & Sharing

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: