ஒலிக்காத இளவேனில்: இரா.காமராசு

Picture 1681 Picture 1682 Picture 1683 Picture 1684 Picture 1685 Picture 1686 Picture 1687 Picture 1688 Picture 1689 Picture 1690In Written format >> .pdf : kamarasu kavithai

நன்றி: இரா.காமராசு; உங்கள் நூலகம்

ஒலிக்காத இளவேனில்: செந்தில்வேல்

Picture 947 Picture 948 Picture 949

நன்றி: புதிய தரிசனம், செந்தில்வேல்

ஒலிக்காத இளவேனில்: எஸ்.சண்முகம்

Picture 950 Picture 951 Picture 952 Picture 953 Picture 954 Picture 956நன்றி: கல்குதிரை, எஸ்.சண்முகம்

ஒலிக்காத இளவேனில்: ஜெ.சாந்தாராம்

Picture 901
Picture 904
Picture 902 Picture 903

நன்றி: தீராநதி, ஜெ.சாந்தாராம்

ஒலிக்காத இளவேனில்: க்ருஷாங்கினி

Picture 963 Picture 964 Picture 965 Picture 966நன்றி: காவ்யா, க்ருசாங்கினி

எழுதப்படாத வலிகள் – ஒலிக்காத இளவேனில்

  • இரா.மோகன்ராஜன்

Picture 902Picture 903

Courtesy: Kalachuvadu, May 2013

Full Article: posted in Keetru.com :

“போர் ஒன்றைச் சிறப்பாகச் செய்து முடிக்கும் என்றால், அது, பேரழிவின் சாம்பலைக் குவித்து வைப்பதைத் தான் சொல்லவேண்டியிருக்கும்.”

பிற்சேர்க்கை 01: ஒலிக்காத இளவேனில் 2006-7

(சில கேள்விகள்… குறிப்புகள்…) பெயரற்றவை: ஒலிக்காத இளவேனில் பற்றி..

0

2003 – ஒரு கோடை காலம்: பெண்களின் கவிதைகளைத் தொகுப்பது பற்றியெழுந்த ஓர் எண்ணம் சாத்தியப்படாமைக்கு, எமக்கு தடைகள் இருந்தன.

குழுக்களைச் சார விரும்பாத தொகுப்பாளர்களாய் (பெண்களாய்) நாம் இருந்ததும்; தனிப்பட்ட எங்களுடைய தொடர்புகள் மற்றும் ஈழத்துடன் தொடர்ச்சியற்ற, அரசியலற்ற-பதிப்பகங்களூடாக புத்தகம் கொணருவதையிட்டு, இடைத் தரகர்கள் ஊடாகப் பதிப்பகங்களை அணுகுவதிலும் எமக்கிருந்த விருப்பின்மைகள் என வேறும் காரணங்களால் தடைப்பட்டபோதும், இத் தாமதமும் கூட பெண்களின் சொற்பமான தொடர்புகள் (ஆண்-வழிப் பதிப்பகங்கள்) நிர்ணயிக்கிற ஒன்றாகவே படுகிறது.

இத் தொகுப்பிடம் நாம் மீள்கிற இந்தக் காலம், 2002 கைச்சாத்திடப்பட்ட யுத்த நிறுத்தம்(?) முடிக்கப்பட்டு, மீளவும் ஈழ-இலங்கை யுத்தம் ஆரம்பித்து விட்டது. 1980 – 90களிலிருந்தும் மாறுபட்டு அதி தீவிரமாய் கொடும் யுத்தம் (அழிவின் இன்னொரு முகம்) திரும்புகிறது. கடந்த காலங்களில் யுத்தத்திடம் அதன் ஆயுதங்களிடம் தம் இளமையை இழந்த 80களின் தலைமுறையும் அவர்களது, அவர்களுக்கு அடுத்த புதிய தளிர்களும் யுத்தத்துள் சிக்குகின்றனர்.

இக் காலப் பகுதிகளில் ஈழ அரசியலுடன் தொடர்புடைய, அல்லது அப் பிரதேச பின்புலத்தை உடைய பெண்களின் எண்ணங்ளே இங்கே இணைந்திருக்கின்றன.

மேலும், இதுவொரு புலம்பெயர்ந்த இலங்கைப் பெண்களை மையப்படுத்திய தொகுப்பே ஆகும். எமது குறுகிய தொடர்புகளுக்கமைய இலங்கையிருந்து பெண்கள் நால்வர் எழுதியிருக்கின்ற போதும், யுத்தம் நடக்கிற பிரதேசம் உட்பட இலங்கையின் ஏனைய பகுதிகளது பெண் குரல்கள் இங்கே உள்ளடக்கப்படவில்லை. அறிமுகத்தில் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது போல, யுத்தத்தின் தொடர்ச்சியான நம் புலம்பெயர் சூழலிலும்  தம் பிள்ளைகளை வன்முறைக்கு தாம் பெயர்ந்த நிலங்களின் அரசியல்களுக்கு பறிகொடுக்கும் அவலத்தையும், விளிம்புகள் எனப்படும் சமூகத்தில் கீழ்நிலைகளாய் இருப்பவர்களை நோக்கிய அவதானங்களை முன்வைத்தலுமே இந் நூலுக்கான எமது பின்னணியாய் இருந்தது. எம்மைத் அச்சுறுத்தும் வன்முறையான ஒரு காலத்தைப் பதிவு செய்ய, பிரேரிக்கப்படுகிற புலம்பெயர் கவிஞர்கள் எனப்படாதவர்களை நாம் தேடிச் செல்லும் பொருட்டு உருவான ஒன்றே இத் தொகுதியாகும்; அதே தேடல், ஈழத்தில் உள்ள வெளித்தெரியாத படைப்பாளிகள் தொடர்பாகவும் வருதல் அவசியமானது என்கிற புரிதலுடனேயே இத் தேடல் தொடங்கியது.

இச் சந்தர்ப்பத்தில், மீளவும், ‘பெண்களின் கவிதைகள்’ என்கிற அடைமொழி எங்களளவில் ஒரு மேலதிக தகவலே/அம்சமே தவிர இக் கவிதைகளை நிர்ணயிப்பதற்கானது கிடையாது என்பதைக் கூறவேண்டும். அத்துடன், இத் தொகுதி வெளிவருகிற பொழுது,’பெண்’ அடையாளமும் ஏனைய விளிம்புகளினை ஒத்தது என்கிறதை விளக்க வேண்டிய கட்டத்தை -பல தொகுப்புகளூடாக, உரையாடல்களுடாக- கடந்து விட்டிருக்கிறோம். எமதல்லாத/எமது கட்டுப்பாட்டுள் அடங்காத காலங்களைப் பார்த்துக் கொண்டே சலனமற்றுக் கடக்கும் வலியின் உறைவே இது.

– 1 –

இவ் இடைப்பட்ட காலத்தில்,’சுவிஸ்’ றஞ்சி,’ஜேர்மனி’ தேவா ஆகியோர் தொகுப்பில் ”மை” தொகுதி (ஊடறு வெளியீடு, 2007), அ.மங்கையின் தொகுப்பில் ‘பெயல் மணக்கும் பொழுது’ (இந்தியா, மாற்று பதிப்பகம், 2007) என்பன இலங்கைப் பெண்களது கவிதைகளுடன் வெளிவந்தன.

1.         (மை) கவிதைகள் குறித்த ‘தர அளவுகோல்களின்றி’ ‘பெண்கள் எழுதியவை’யைத் தொகுத்தல் எனவும்

2.         (பெயல் மணக்கும் பொழுது) ‘ஈழப்பெண்கள் (என்கிற நெகிழ்வு மனநிலையுடன், அவர்கள்) எழுதியவையைத்’ தொகுத்தல் எனவும் வகைப் படுத்தலாம்.

பெண்களது இந்த இரு நூல்கள் வெளிவருவதற்கு முன், தமிழவனின் தொகுப்பில்’ஈழத்தின் புதிய தமிழ் கவிதைகள்’ (காவ்யா: முதற் பதிப்பு 2005) நூல் வெளிவந்திருந்தது. அதில்: புதிய கவிஞர்களில் ஈழத்தின் மூத்த தலைமுறைகளான சண்முகம் சிவலிங்கம், ஜெயபாலன், நுஃமான், சேரன், சிவசேகரம் தவிர அவர்களுக்கு அடுத்த தலைமுறைகளான ஆத்மா, நட்சத்திரன் செவ்வியந்தியன், ஆழியாள் கூட 1990களைச் சேர்ந்தவர்களே (கவனிக்க: இந் நூல் 2005ம் ஆண்டு வெளிவந்தது!). அவர்கள் எழுத வந்து – கவிதை எழுதாமலும் விட்டிருக்கக் கூடிய – ஒரு 15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தமிழவனின் தொகுதியில் இளம் தலைமுறையினராகத் தொகுக்கப்பட்டிருந்தனர்.

இத் தொகுத்தல் என்பது, ஒருவகையில் இலங்கையில் நடந்துகொண்டிருக்கும் யுத்தம் தொடர்பான (அதன் விளைவுகள் சற்றேனும் தெறிக்கிற சமகாலத்தைய இலக்கியங்கள் தொடர்பான) அது அறிமுகமான அவரவர் காலப்பகுதியை மையப்படுத்திய ஒரு தேக்க நிலையையே அறிவித்தது. உலகமெல்லாம் புலம் பெயர்ந்து-பரந்து வாழும் ஈழத் தமிழர்களில்,

–           1980களிற்கு முன்னர் புலம்பெயர்ந்தவர்கள்

–           1980களில் புலம்பெயர்நதவர்கள்

–           1990 – 1995களில் புலம்பெயர்ந்தவர்கள்

–           2000-இல் புலம்பெயர்ந்தவர்கள்

என்கிற அடுக்குகளில் ஒவ்வொருவருக்கிடையே உள்ள மாபெரும் அரசியல், பொருளாதார வேறுபாடுகள் ஒருபுறம் இருக்க, ஒவ்வொரு அடுக்குகளிலும் உள்ள அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் தாம் இலங்கையை விட்டுவந்த அந்தந்தக் காலத்தில் ‘தேங்கியவர்கள்’ எனவும் சொல்லலாம். தாம் விட்டுவந்த அந்தக் காலப் பகுதிக்குரிய அரசியலையே அவர்கள் பேசியபடி இருப்பார்கள். இன்று போரை முகங் கொடுக்கும் இலங்கையுள் வாழும் மக்களை நோக்கி அவர்களது அரசியல் நோக்கு முன் நகராது. அதையொத்த ஒரு செயலே தமிழவனின் தொகுப்பாக்கத்தின் அறமுமாக இருந்தது. ?? கவிஞர்கள் அடங்கிய அத் தொகுயில் பெண்களாய்: ஆழியாள், ஊர்வசி, ஒளவை, சிவரமணி, செல்வி, மேஜர் பாரதி ஆகிய ஆறு பெண்களது கவிதைகள் தொகுக்கப் பட்டிருந்தன.

– 2 –

பெரிதுவக்கப்படும் ஈழப் பெண் குரல்கள் 1980, 1990களிற்குப் பிறகு என்ன ஆயின? ஆப்போதுங் கூட பதினொரு ஈழத்துக் கவிஞர்கள்-இல் இல்லாத பெண்கள், மரணத்துள் வாழ்வோம்-இல் ‘நம்பிக்கை தந்த’ சில பெண்கள், 1980களின் பெண்கள், 1990களின் இரெண்டொரு பெயர்கள்…. மைதிலி, ஆழியாள், பின் ஆகர்ஷியா மற்றும் போராளிக் கவிஞைகள்… அவற்றைத் தவிர? அவற்றின் பிறகு?

பெண்களின் மௌனம் யாரையும் தொந்தரவு செய்ததில்லை (பெண்களையே கூட! இத் தொகுப்பில் எழுதிய பெண்களில் அனேகமானவர்கள் இத் தொகுப்புத் தாமதமான போதிலும் தங்களது கவிதைகளை வேறெங்கும் பிரசுரித்திருக்கவில்லை. அது, பெண்களாய் தமது எழுத்துக் குறித்த அவர்களது அலட்சியத்தையும்,  தன்முனைப்பின்மையையுமே வெளிப்படுத்துகிறது); அவர்கள் கொல்லப்பட்டிருந்தாலோ தற்கொலை செய்திருந்தாலோ தவிர அவர்களது மௌனத்தில் அதிர்வுகள் என்று சமூகத்தில் எதுவும் இருந்ததில்லை. அந்தந்தக் கால பதிவுகளாய் அவர்களது பிரதிகள் காற்றில் எழுதப்பட்டு மறக்கப்பட்டும் விட்டன.

80கள் தொடங்கி, பிறகும் இந்த யுத்த காலங்களில் பாதிக்கப்படுபவராய் – சகல வன்முறைகளதும் இலகு இலக்குகளாக – பெண்களே இருக்கின்ற போதும், இது வரையில், தம் துயரை, எதிர்ப்பை, அறியப்படுகிற நம் ‘கவிஞன்‘களைப் போல ஒரு அரசியலாய்க் கொண்டு சென்ற, ஒரு பெண்ணைத் தானும் இலக்கியத்தில்க் குறிப்பிட/அறிய முடியவில்லை (அல்லது, அந்தக் குரல்களை யாரும் கொண்டு செல்லவில்லை; உரத்துப் பிடிக்கவில்லை எனலாமா?). கடந்த காலங்களில், இலங்கைக்கு வெளியிலும் சரி உள்ளேயும் சரி இதுவே யதார்த்தமானது.

– 3 –

”ஈழம்” மையப்படுத்தப்பட்ட வெளியீடுகளில் பெயர் கூறல்களை ஓர் வன்முறை போலவே நாம் செய்து வருகிறோம். சிவரமணி கூட விரும்பியிருக்க மாட்டார், இந்தக் காலத்தையும் தானே பிரதிபலித்துக் கொண்டிருப்பதை (‘எந்தக் காலமும் இதைவிடச் சிறந்ததல்ல’ என நிகழ்காலத்தைப் பாடியவர் அவர்). காலம் சிவரமணியிம் செல்வியிலும் உறைந்து நிற்றலோ, காலம் தாழ்த்தி அவர்களை அறிந்துகொள்ளும் வாசகர்களுக்காக ஈழ நிலவரமும் அக் காலத்திலேயே நிலைகொள்ளலோ சாத்தியமில்லை.

அவர்கள் அக் காலத்தின் குறியீடுகளாக இயங்க, இன்று(ம்) தமது ஆண்குறிகளோடும் ஆயுதங்களோடும் துவக்குகளோடும் திரியும் ‘தமது’ இன + சகோதர, சிங்கள இன ஆண்கள் குறித்து மீளவும் நெருக்கடியுறும் ஈழ நிலவரம் குறித்தும் பெண்களின் குரல் (வன்னியிலிருந்து, மட்டக்களப்பிலிருந்து, யாழிலிருந்து, தீவுப்பகுதிகளிலிருந்து – எந்த அதிகார அமைப்புகளிற்குள்ளும் அடங்காது) ‘உரத்து’க் கேட்கவில்லை என்பதே கசப்பான நியமாக உள்ளது. இன்றைய’ஈழத்துப் பெண் கவிதை’ என்பது மதிப்புக்குரிய எமது தமிழகத் தோழர்கள் எழுதுவது போல ஓர் கிளர்வூட்டும் படிமம் அல்ல. அது தோற்றுப் போனது கூட அல்ல. அது இன்றைக்கு -ஒரு இயக்கமாக – ஒலிக்கிறதா என்பதே எமது கேள்வியாக இருக்கிறது. அதற்கு இலங்கையில் வெவ்வேறு பகுதிகளில் வசிக்கிற தமிழ்-முஸ்லிம்-பிற-இலக்கிய ஆண்கள் தமக்கெதிரான ஒவ்வொரு குழுக்களைக்ன கைகாட்டித் தப்பிக்க முடியும், தம் பொறுப்பெடுத்தலைத் தவிர்த்து. ஆனால், யார் யாரின் தணிக்கைக்கும், ஒட்ட நறுக்கும் விமரிசனங்களுக்கும் அமைய பெண் குரல் தடுக்கப்படுகிறதோ!

அதனைக் கேட்க, ஓர் இலகுவான சடங்குபோல ‘ஈழம்’ ‘இலக்கியம்’ என்பதைக் குத்தகை எடுத்துள்ள எழுத்தாள ஜாம்பவான்களால் தரப்படுகிற பட்டியலை ஒப்புவித்துக் கொண்டிராமல், இன்றைய நாளின் தன் வலியைப் பாடும் வெளித் தெரியாத குரல்களை தேடிச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

– 4 –

போராளிப் பெண் குரல்கள் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தனவோ, அது போலவே, எமது அரசியல் காட்சிகளின் மாற்றங்களுக்கமைய ஒரு கணத்தில் போராளிகளாய் அற்றுப் போகும் பெண்களது குரலும் முக்கியமானதே… சமாதானக் காலத்தில் மட்டக்களப்பில் வெருகலில் பிளவு நடந்த ஒரு கணத்தில் அவர்கள் போராளிகளற்றுப் போனார்கள். அவர்களது எதிர்காலம் ஒரு கணத்தில் அச்சுறுத்தலுக்குள்ளானது. தேசீயம் தான் அவர்களிடம் முன்பு தந்த சீருடையின் பாதுகாப்பைக் கூட வழங்க மறுத்தது (அப் பிளவிலும், தமக்குள் கொலையாளியாகவும் கொலையுண்டவர்களாயும் எம் இனச் சகோதரர்களே ஆனார்கள்). அவ்வாறே இக் காலப்பகுதியின் கிழக்கு இடப்பெயர்வுகளும் யாழின் இராணுவ கட்டுப்பாட்டுள்ளும், வன்னியின் போர்ச் சூழலலினுள்ளும் சகல அரசியல், பிராந்தியப் பிளவுகளுக்கும் தன் பிள்ளைகளைப் பறிகொடுத்தவர்களாய் இறுதியில் பெண்களே இருந்தார்கள். மாறும் ஒவ்வொரு அரசியல் சூழலிலும், இலங்கை நிலவரங்களுள் பெண்ணாக வாழ்தல் சகல இராணுவங்களையும் பால்-இன அடையாளத்துடன் எதிர்கொள்கின்ற நிகழ்வாகும். ஓரு போராளிப் பெண்ணாய் மலைமகள் போன்ற பெண்களது சிறுகதைகளது பகுதிகள் வெளிப்படுத்தியளவு கூட – தமிழ்த் தேசிய ஆயுதக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இல்லாத – ஏனைய பிரதேசங்களிலிருந்து வெளிப்படுத்தப்பட்டதா? படின், அது கவனிக்கப் பட்டிருக்கின்றதா?

இலங்கையை/ஈழத்தைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் எதிர்கொள்கிற வாழும் சிக்கல்களுக்குள்ளால் மாபெரும் கவிதைகளை எழுதுவது அல்ல எமது எதிர்பார்ப்பு; ‘ஈழப் பெண் குரல்’ என அது றொமான்ரிக் படுத்தப் படுவதுமல்ல. எத்தகைய – ஆண் அரசியல் குடும்ப கடப்பாடுகள் கட்டுப்பாடுகளூடாக அவர்கள் தங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்கள் – அவற்றின் அரசியல் – என்பதே கவனிக்க வேண்டியது. சகஜீவியாய் அவள் தன்னை வெளிப்படுத்த விடாத சமூக அமைப்பு அதற்கான பொறுப்பை எடுக்கவும் அதை மாற்றவதற்கான செயல்களில் இறங்குதலுமே அடுத்த எதிர்பார்ப்பாய் இருக்க முடியும்.

-5-

ஈழத்தை மையப்படுத்தாது, பெரும்பான்மையாய்ப் புலம்பெயர்ந்தவர்களையே கொண்டிருக்கிற இத் தொகுதி  இவற்றை ஓர் அவதானமாகவே முன்வைக்கிறது. நெருக்கடியுறும் சமகாலத்தின் ஓலம் எம் காதுகளை எட்டாதபோது இறந்த காலத்தின் பிரதிகளை உச்சரித்துக் கொண்டிருப்பதே அபத்தமாகத் தோன்றுகிறது; ஐக்கியமற்ற இலங்கைக்குள், தமிழ் பேசும் மக்களை உடைய பல்வேறு பிரதேசங்களை, அவற்றின் மாறுபட்ட மனநிலைகளை அறியாது அதை ‘ஒன்றாக’ பார்க்க முனைவது அதன்மீதான மாபெரும் வன்முறையாகவும் படுகிறது.

அந்த வகையில், ‘இரத்தத்துடன் யுத்தம் நடக்காத’, சிங்கள மக்களை கொண்ட, இலங்கையின் தென்பகுதியில் (கொழும்பு) இருந்தும் ‘நோயில் விழுந்துபோன தன் தேசத்தின் மீட்சிக்காய்’ ஏங்குகின்ற குரலுடன், தன் அடையாளத்தை அழிக்கிற அந் நிலத்திற்கு வெளியிலிருந்து அதன் உருவாக்கத்தை –தரப்பட்டிருக்கிற- அதற்கான நியாயங்களை கேள்வியெழுப்ப வேண்டியும் ஒலிக்கிறது பிறிதொரு குரல். இவ்வாறாய்,

தேசம் என்பது எம்முன் முரணுகள் நிறை கருத்தாக்கமாக எழுந்து நிற்கிறது. இங்கே:

  •          ‘தன்’ தேசத்தின் மீட்சிக்காய் பாடும் ஒரு பெண்ணின் தேசம் எதுவாக இருக்கும்? அது தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நிலமா அல்லது தன் பெற்றவர்கள் பிறந்த -குறிப்பிட்ட- பிரதேசமா?
  •          புலம்பெயர் தமிழராய் நாம் வாழும் அமெரிக்கா எமது நாடாக இருக்க முடியுமா?’கனடா’ என்கிற நாடு பூர்விகர்களுடையது என்கிற வரலாறு மறைக்கப்படுவதை – வந்தேறுகுடிகளாய் இங்கு வந்த நாங்கள் ‘இது எம்மை வாழ வைத்த நாடு, எமக்கு வாழ்வு தந்த நாடு’ எனுகிறபோதான ஒத்திசைவில் – ஏற்றுக் கொள்கிறோம் அல்லவா? அவர்களது நாட்டில், அவர்களை ஒடுக்கியவனுக்கு எம் நன்றியுணர்வை காட்டுவதூடாக எமது குரல் அவர்களது வரலாற்றை அமிழ்த்துகின்றது; அதை அறியாமையெனக் கூடிய சந்தர்ப்பவாதம் ராஜதந்திரமாக எம் அரசியல் பரப்பெங்கிலும் நிறைந்திருக்கிறது.
  •          ‘என் தேசம்’ எது என்ற கேள்வியின் பின்னான அரசியலையும் உள்ளடக்கி, தேசம், தேசீயம் இவை கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிற ஆதிக்க-ஆண்-மனத்துடன் முரண்கொள்வதாகவே/முரணானதாகவே, அவ் ஆதிக்க-ஆண்-மனத்தின் அத்தனை பரிமாணங்களுக்கும் பிளவுகளுக்கும் தன்னுடைய பிள்ளைகளைப் பறிகொடுத்தவர்களது மனநிலை இருக்க முடியும் ?

-6-

‘துவக்குகளோடு’ வந்த வெள்ளைத் தோல் மனிதர்களால் – பூர்விகரிடமிருந்து – கொலைகளாலும் தந்திரங்களாலும் திருடப்பட்ட நிலமிருந்தே இத் தொகுதி வெளிவருகிறது. ஆக்கிரமிப்பாளர்கள், ஒரு பெரு நிலத்தை அவர்களிடமிருந்து திருடி விட்டு, இன்றவர்களை றிசேர்வ் (Reserve) எனப்படும் மலையகத்தின் லயங்களைப் போன்ற குடியிருப்பு(?)களில் அடைத்துள்ளார்கள். இக் குடியிருப்புகள் போரினால்ப் பின்தங்கிய கிராமங்களை விடவும் கீழ்நிலையில் மின்சார, நல் குடிநீர் வசதிகளற்றுக் கிடக்கின்றன. எமக்கான மனித உரிமைகளை உலகுக்கு பேசுபவர்களாக உள்ள அதே கனடியர்களாலேயே, திட்டமிட்டமுறையில் மௌனமாக பூர்விகருடைய வாழ்வு முற்றாய் சீரழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந் நிலமிருந்தே நாம் எம் மீதான வன்முறைகளுக்கு எதிராகப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. அதன் முரண்களோடும், எமக்கான அரசியலை தீர்வுகளை இவர்களிடமிருந்தே தேர/பெற வேண்டியுமிருக்கிறது (உ-மாக: சமாதான காலத்தில் கனடிய, பிரெஞ்சு-ஆங்கில மாகாண சுயாட்சி முறை என்பன அவ்வவாறு பேசவும் பட்டன).

வேறொரு புலத்தில் வேறு அனுபவங்களுள் செல்கிற எம் குரல்களையும் –வெவ்வேறு அரசியல்-சமூக தளங்களில் நின்று– பார்க்க வேண்டும். உலகமெங்கிலும் சிதறியிருக்கிற ஒவ்வொரு ஈழத்தைச் சேர்ந்தவர்களது குரல்களும் – பகைபுலம் ஒன்றென்ற போதும் – அதன் உள்ளியங்கும் வேறுபாடுகளைக் காணலிலும் சமூக ஆர்வலர்கள் எனப்படுகிறவர்கள்தம் கவனம் வேண்டும். அதனூடேயே அவ் வேறுபாடுகளை ஒன்றின்கீழ் அடக்குவது அதன் ஏனைய குரல்களுக்கு எதிரானது என்பதான புரிதல் நிகழலாம்.

தமது கருத்துக்களைப் பிரதிபலிப்பான்களாக (நன்றி: கருணாகரன்) மனிதரை, குழுக்களை, கருத்தாக்கங்களை உருவாக்குவதும் அதற்கு வெளியில் எதையும் தேடிச் செல்லாமலிருப்பதும் என்கிற ஒரு ‘சொகுசு மனநிலை’யை ஒத்து, அறிவுசீவிகளும் தமக்குப் பரிச்சயமான காலத்தை ‘இன்று’ என அறிமுகப்படுத்தும் வன்முறையைச் செய்வதாக இருக்கிறார்கள். அஃதூடே ஈழத்தின் பல்வேறுபட்ட மக்களின் வலியைக் கூட ஒன்றாக்கவும் செய்கிறார்கள்; தேடலற்றவர்களாய், அறிவுக்கு எதிரான அலட்சியத்துடன், தங்களுக்கு எது கிடைக்கிறதோ அதையே எல்லோரது குரலாகவும் பிரகடனம் செய்கிறார்கள்.

இங்கே: நாம் – ‘எமக்குக் கிடைக்கிறவற்றை வைத்துப் பேசிக் கொண்டிராமல்’; அப்பால், மேலும் மேலும் – எமது சமகாலத்தின் நிகழ்வுகளிற்கு நியாயம் செய்யும் – பிரதிகளைத் தேடிச் செல்லவும், அதனூடே, அந் நிலத்தினுள், பல்வேறு திட்டமிட்ட, அல்லது இனங் காணவியலா செயற்பாடுகள் அழுத்தி மறைக்கிற குரல்களை தேடிச் செல்லவும் வேண்டியிருக்கிறது. அதுவே இத் தொகுதியினது தொடர்ச்சியாக இருக்கும்.

தோழமையுடன்

தொகுப்பாளர்கள்

ஆவணி 2007

(ஒலிக்காத இளவேனில் – கவிதைத் தொகுப்பிலிருந்து)

முற்றாத எலுமிச்சைகளின் இனிய மணம் – ஒலிக்காதஇளவேனில்: மதுமிதா

Picture 3026

திணிக்கப்பட்ட காலை
திணிக்கப்பட்ட எழுத்து
திணிக்கப்பட்ட ரசனை
திணிக்கப்பட்ட குறி – ஜெபா

ஒரு இனத்தின் மீது வலியத் திணிக்கப்பட்ட அடக்குமுறைகள், நிகழ்த்தப்பட்ட ஒட்டு மொத்த வன்முறைகள் அனைத்தையும் இந்தக் கவிதை ஒற்றைக்குறியீடாக அதன் கனத்தை சுமையை சுமந்து எடுத்துச் சொல்வதாகவே தோன்றுகிறது.

’ஒலிக்காத இளவேனில்’ பதினெட்டு பெண் கவிஞர்கள் எழுதிய கவிதைகளின் தொகுப்பாக வடலி வெளியீடாக வெளிவந்திருக்கிறது.
தொகுத்த தான்யா, பிரதீபா கனகா – தில்லைநாதன் என்றென்றும் பாராட்டுதலுக்குரியவர்கள்.

ஒவ்வொருவரின் ஒவ்வொரு கவிதையும் கவிதையின் ஒவ்வொரு வரிகளும் ஓராயிரம் கதைகளைச் சொல்லிச் செல்கின்றன. ஒரு சிறிய வாசிப்பனுபவமாக இதை எழுதிச் சென்றுவிட முடியாது. ஒவ்வொரு கவிதையையும் வரி வரியாக ரசிக்கும் அளவுக்கு ஒரு நிகழ்வாக நடத்தப் பட வேண்டிய அனுபவத்தை சில பக்கங்களில் எழுதிவிட முடியாது என இத்தருணத்தில் உணர்கிறேன். எழுதி முடித்த பின்னும் குறிப்பிடப்படாத கவிதைகளின் வரிகள் என்னை குற்ற உணார்வில் ஆழ்த்தும் என்பதை அறிந்தே இருக்கிறேன். முழுமையாகச் சொல்லிவிட முடியாதபடிக்கு ஒன்றைச் சொல்ல வருகையில் இன்னொரு உணர்வினை முன்னும் பின்னுமாய் ஊடு பாவாகப் பின்னி வரிகளில் நூதன உணர்வின் வெளிப்பாட்டினை அள்ளித் தெளித்திருக்கின்றனர்.

கவிதைகளின் கரு தேசத்தின் மீதான நேசம், யுத்தம் மீதான கசப்புணர்வு, பிரிவு, காதல், காமம், ஏக்கம், தனிமை, கனவு, அச்சம் என பல்வகை உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துபவையாக உள்ளன கவிதைகள். ஒரு கட்டுக்குள் இந்தக் கருவை முன்னிறுத்துகின்றன எனச் சொல்லவியலாதபடிக்கு இன்னும் இன்னும் பல்வேறு வெளிகளில் பரந்து விரிந்து வியாபிக்கின்றன.

ஊடறு – விடியல் வெளியீடாக ஈழப் பெண் போராளிகளின் ‘பெயரிடாத நட்சத்திரங்கள்’ கவிதைத் தொகுப்பு வாசிப்புக்குப் பிறகு வெளி வந்த இலங்கைப் பெண் கவிஞர்களின் கவிதைத் தொகுப்பு என்ற அளவில் முக்கியத்துவம் நிறைந்ததாக இருக்கிறது. அந்த பாதிப்பிலிருந்து வெளிவருவதற்கு முன் இந்தத் தொகுப்பு இன்னுமொரு புதிய அலைவரிசையில் பதிவாகி இருக்கிறது.

ஒரு நினைவை ஒரு நிகழ்வை ஒரு மகிழ்வை ஒரு சோகத்தை ஒரு அனுபவத்தை ஒரு கவிதை வெளிப்படுத்தலாம். ஒரு எதிர்பார்ப்பை ஒரு ஏக்கத்தை ஒரு தனிமையை ஒரு விருப்பை ஒரு நிதர்சனத்தை கவிதை வெளிப்படுத்துகையில் அது ஒரு உன்னதக் கலைவெளிப்பாடாக அமைகிறது. இந்தப் புத்தகத்தில் தொகுக்கப்பட்ட கவிதைகள் அத்தகு அனுபவத்தை நம்முன் காட்சிப்படுத்துகின்றன.

நிவேதாவின் கவிதைகள் இத்தகைய தன்மையைக்கொண்டவையாக வெளிப்படுகின்றன.

அறியாப் பருவமதில்
அந்தரங்கங்கள் அத்துமீறப்பட்டு
கதறித் துடித்தபடி
கண்விழித்திருந்த இரவுகளினதும்
இவர்களது அருவருப்பூட்டும் தீண்டல்கள்
கலைத்துப்போன கனவுகளினதும்
நீட்சியில்
கற்பனையின் எல்லைகளை மீறுவதாயிருக்கிறது…
இவர்களுள் ஒருவனோடு காதலில் வீழ்வது!

காதலே இன்பத்தை நல்குவதைவிட வலியும் வேதனையும் நிரம்பியது. இப்படிப்பட்ட ஒருவனோடு காதலில் விழும் வலி என்ன ஒரு ஆக்ரோஷமான வலி.

’எலுமிச்சைகள் பூக்கும் நிலம்
எங்கிருக்கிறதென்று உனக்குத் தெரியுமா?’ என்னும் கதேயின் கவிதை வரிகள் ஐரோப்பிய இலக்கிய உலகில் மிகப் பிரபலமான வரிகள்.

கதே தன்னுடைய ’காதலின் துயரம்’ நூலில் தனது நண்பனுக்கு, கடிதம் வழியாக காதல் நாயகி ’லோதே’ வின் மீதான தனது காதலையும் துயரத்தையும் எழுதிக்கொண்டே இருக்கும் நாயகன் ’வெர்தர்’ தனது காதலையும் அதனால் அவன் ஏற்கும் துயரத்தையும் கடிதம் முழுக்க எழுதிக்கொண்டே இருப்பான். கடைசியில் .தனது காதலியின் கையால் பெறப்பட்ட காதலியின் கணவனின் துப்பாக்கியால் தன்னைச் சுட்டுக்கொல்வதற்குமுன்பு, தனது மறைவுக்குப்பிறகு தன்னை எலுமிச்சை மரங்களின் கீழ் புதைக்கும்படி எழுதிவிட்டுச் செல்வான். ‘தேவாலயத்தின் சுற்றுப்புறத் தோட்டத்தில் பின்பக்க மூலையில் வயல்வெளிகளுக்குப் போகும் பாதையில் இரண்டு எலுமிச்சை மரங்கள் உள்ளன. அங்கேதான் நான் உறங்க விரும்புகிறேன்’ என்று எழுதிவைத்துவிட்டுத் தன்னை மாய்த்துக்கொள்கிறான் வெர்தர். இறந்த பிறகும் எந்த இடத்தில் புதைக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பும் கலைஞனுக்கு இருக்கிறது.

ஒரு நிலமோ ஒரு வீடோ ஒரு மரமோ அதன் வாசமோ என்பது ஒரு நிலம் ஒரு வீடு ஒரு மரம் ஒரு வாசம் மட்டுமல்ல. அது நமது முந்தைய நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையும் வாழ்வில் நாம் அறிந்த வாழ்வின் மீதான விட்டு விடவே முடியாத நேசமும் ஆகும். ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் தனது சொந்தமான வீடு குறித்த ஒரு கனவு இருக்கும். ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியென்பது ஒட்டுமொத்தமாகப் பொதுவில் பார்க்கையில் தனக்கென ஒரு குடும்பம், அதில் தன் குழந்தைகளுக்கென சொத்தும், சொத்தாகத் தனியாக ஒரு வீடும் கட்டி முடிக்கப்படுகையில் முதுமை நெருங்கி இறப்பின் பாதையில் அடியெடுத்து வைத்துவிட நேரும். பாரதி தனக்கொரு காணிநிலமும் தென்னைமரங்களும் பக்கத்தில் பத்தினிப்பெண் வேண்டுமென்றும் பாடி இருப்பர்.

இதோ நிவேதாவின் பாடலைப் பாருங்கள்:

எனக்கென்று ஒருநாள் வரும்
பௌர்ணமி நிலவொளியில்…
தென்னை மரங்களின் சலசலப்பினூடு
முற்றாத எலுமிச்சைகளின்
இனிய மணத்தினை நுகர்ந்தபடி…
திறந்த ஓலைக் கொட்டிலுக்குள்…
சாக்குக் கட்டிலின் மீது
நீட்டி நிமிர்ந்து உறங்குவேன் நான்
நீங்கள் மட்டுமல்ல…
வேறெவருமே
என்னை ஏனென்று கேட்கமுடியாதபடி.

பதுங்குகுழிகளில் வாழ்க்கை முடிந்துவிடாதபடிக்கு அனைவரையும் போல் வாழவேண்டும் என்னும் சுதந்திர வாழ்க்கை, யாரும் ஏனென்று நம்மைக் கேட்கமுடியாதபடி வாழ வேண்டிய வாழ்க்கை இனிமையானது அல்லவா. இனி எப்போது இவ்வாழ்க்கை நம் மக்களுக்கு வாய்க்கும்.

ரேவதி தனது கவிதையில்:

நிச்சயமற்ற வாழ்விற்குப் பழக்கப்பட்டவர்கள்
எதற்காகவும் காத்திருப்பதை விரும்புவதில்லை… என்கிறார்.

வாழ்க்கையே நிச்சயமில்லை எனும்போது இவர்கள் ஏன் எதற்காகவும் காத்திருக்க முடியும். என்ன ஒரு நிச்சயமற்ற வாழ்க்கை. என்ன ஒரு நிதர்சன உண்மை.

யுத்தபூமியும், யுத்தபூமியை தாய்நாடாகக் கொண்டவரும் புலம்பல்களையும் வேதனையையுமே எழுதி வருகின்றனர் என்ற சிலரின் கூற்றினையே முற்றிலும் மறுத்து ஒதுக்கித் தள்ள விளைகிறேன். அவர்களின் இந்தக் கூற்றினையே நான் புலம்பல்களாகக் கருதுகிறேன். அந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்து பார்க்காத அந்த வேதனையை அறியாதவர்கள் கூறும் பிதற்றல் மொழிகளே ஆகும். இவர்களின் எழுத்தையே வாசிக்க முடியாது நாம் வெறும் உள வலியைச் சுமக்கிறவர்கள் ஆகிறோம். எனில் நிச்சயமற்ற வாழ்க்கையின் ரணத்துயர் அளிக்கும் மரண அவஸ்தையின் உச்சத்தில் இருப்பவர் அதனை எவ்விதம் வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க முடியும். அதைப் பதிவுசெய்யும் அவர்களின் அந்த நேர்மைதான் அவர்களின் கவிதைகளுக்கு உயர்வினைத் தருகிறதல்லவா. வேறு எந்த இலக்கண இலக்கிய வகைமுறைமைகளை விட இந்த கவிதைகள் சுமக்கும் கரு உன்னதமான உண்மை உணர்வுகள்.

கணவனை இழந்த மனைவிகள், மகனை இழந்த தாய்கள் என ஒருவரை இழந்து இன்னொருவர் வாழ்வதான நிலையையே அதிகம் காண்கிறோம். வாழ்வின் இணைந்த இனிக்கும் உறவுகளை பிணங்களாகவே பார்க்க நேர்வது என்ன ஒரு கொடுமை. பிறக்க விருக்கும் மழலையிலும் பிணத்தைப் பார்க்க வேண்டிய நிலை. இன்னும் அதிகமாகத் தன்னையே பிணமாகக் காண நேரும் அவலம். அந்த வலியினை கவிதைகளாக உக்கிரமாக பதிவு செய்திருக்கின்றனர்.

கற்பகம் யசோதரவின் ’யுத்தம் என்ன செய்தது’ கவிதையும் சொல்கிறது:

அவள் தலையிலடித்- தடித் -தழுகிறாள்
நம்பிக்கையை
ஐ. நா. திறந்து திறந்து மூடுறது
தெய்வமே, நீ எங்கிருக்கிறாய்
நான் காற்றோடும் மரத்தோடும்
கோடை நிலத்தின் மேலாய்
என்னோடு தோன்றிடும்
நிழல் தோறும் பேசினேனே

பிள்ளைகளின் பிணத்தில் நிலம்
பிள்ளைகளின் கனவில் கொலை
பிள்ளைகளின் விளையாட்டில் சூடு.

ஜெபா எழுதிய ’வெளிகளில் தோற்கும் பிணங்கள்’ கவிதை,

’பிணங்கள்/ பெண் பிணங்கள்’ என முகத்தில் உண்மையை அறைந்து சொல்கிறது. பெண்கள் பெண்களாகப் பார்க்கப்படாமல் உடல்களாகப் பார்க்கப்படுவதே பெரிதும் அவலமான நிலை. அதிலும் பெண் பிணமாகவே பார்க்கப்படுவது…

அனாரும் எனக்குள் வசிக்க முடியாத நான் கவிதையில் எழுதுகிறார்:

எந்த சிதையில் எரிகின்றது
என் உடல் ?

எல்லாவற்றிலும் எல்லோரையும் தானாகப் பார்க்கும் கவிமனம் எத்தனை வலி தாங்கி இது போன்ற கவிதைகளைக் கருக்கொண்டிருக்கும்.

நிவேதாவின் ’புகையெனப் படரும் பிணங்களின் வாசம்’, கவிதையில் என் கனவுகளெங்கும் பிணவாசம்
புகையெனப் படர்ந்தது
இனி, அகாலம் விடியும் வேளையில்
என் படுக்கையின் மீது
நிணக்கூழ் வடியும் கண்களுடன்
பிணமொன்று தவழும் மழலையென..

தான்யாவின் ‘எத்தனை குழந்தைகள்’ கவிதை காலம் காலமாக பெண்ணுக்கு நடக்கும் குழந்தை சுமத்தலின் முற்றிலும் சுடும் வலியின் தொனியினை முன்வைக்கிறது.

ஒவ்வொரு உறவும்
கர்பப்பையை நிரப்பவே
என்பது தரும் தளர்ச்சியான உணர்வை
யாரும் புரிந்து கொண்டதேயில்லை…

சிறிய துவாரங்களுள்
பாம்புகள் நுழையும்/ நுழைகின்றன.

இன்னுமொரு கவிதையில்:

கொடிய கனவுகளைக்கொண்ட
குழந்தை பெற விரும்பாத – ஒருத்தியை
நினைத்தபடி இருக்கப் போவதில்லை… என்கிறார்.

இத்தொகுப்பில் இன்னும் சில கவிதைகளிலும் பாம்பு விசேஷமான பொருளில் கையாளப்பட்டுள்ளது.

வசந்தியின் வரிகளைப் பாருங்கள்:

கேவலம்
கண்டவிடமெல்லாம் ஊர்ந்து திரிகின்ற
அற்பப் பாம்பிற்கு
இத்தனை
அந்தஸ்தா?

ரகஸ்யம் 2 கவிதையில் வசந்தி எழுதுகிறார்:
ஆண்டாண்டு கால
கர்ப்பப்பை ஒடுக்கல்களில்
இறுகிக் கிடக்கும்
ஜனன ரகசியங்கள்
ஆவேச வெடிப்புக்காய்… என.

கருவறையின் இருட் சுடரில்
மற்றுமோர்
‘அவள்’
ஜனிக்கத் தொடங்குகிறள் – என்கிறார் ஆழியாள்.

வீடு என்ற ஒன்று முதல் முதலாகக் கட்டப்பட்ட அந்தக் காலம் தொட்டு இப்போது வரையிலும் பெண்கள் வீட்டுக்குள் பூட்டப்பட்டுக் கிடந்தவர்கள். கிடப்பவர்கள். பாதுகாப்புணர்வு கருதி பகலில் வெளியில் சென்றாலும் இரவுகளில் வீட்டுக்குள் அடைபட்டுக்கிடக்க வேண்டியவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.

பெண்ணுக்குள் பறத்தலின் சுதந்திரம் அறிந்த ஒரு சிறகு விரிக்கும் பறவை எப்போதும் இருந்துகொண்டே தான் இருக்கிறது. பெண்ணுக்குள் வனத்துள் தன்னைப் பிணைக்கும் விலங்கின்றி சுற்றித் திரியும் விலங்கின் ஒரு வேட்கை இருந்துகொண்டே தான் இருக்கிறது. பெண்ணுக்குள் கடலுள் தன்னிச்சையாய் அலைந்து நீந்திச் செல்லும் மீனின் விருப்பு இருந்துகொண்டே தான் இருக்கிறது.

ஆணால் அறிந்துகொள்ளப்படவே இயலாத இந்த வேட்கையினை இதோ ஒரு அடைபட்ட இனத்தின் வரம்புகளை உடைத்தெறிய விரும்பும் இந்திராவின் இந்த அர்த்தமுள்ள வரிகளில் காணலாம்:

எனக்குள் ஒரு ஜிப்சி
எப்போதும் இருந்து கொண்டே இருக்கிறாள்
அவள் –
வரம்புகளை உடைத்தெறிந்து
ஒரு புறாவைப் போல பறந்திட
ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள்.
நாடற்று
நிலமற்று
சுதந்திரமில்லா இந்த வாழ்வுற்றும்
பறந்திடக் காத்திருக்கிறாள்.

அரசியலானாலும் வேறு எந்தத்துறையினைச் சார்ந்ததானாலும் வலியவனின் முன் மெலியவனின் நியாயமான குரல் எழும்புவதேயில்லை. உரிமை வேண்டி உண்மையினை உரத்த குரலெடுத்து கூக்குரலிட்டாலும் அது வலியவனின் முன்பு எடுபடுவதும் இல்லை. இயற்கை நியதியாகவும் உலக நியதியாகவும் ஆகிவிட்டது இது. மேலும் வலியவன் கூறும் பொய்கூட உண்மையென ஆணித்தரமாக ஆக்கப் பாடுபட்டு மேற்கொள்ளப்படும் விந்தையை வரலாறு நெடுகிலும் பார்த்துக்கொண்டுதானிருக்கிறோம்.

’விலகலுக்கான நெருக்கத்தில்’ எனும் நீள் கவிதையை எழுதிய தர்சினியின் இந்த கவிதையைப் பாருங்கள்:
உரத்து உச்சரிக்கத்தான் ஆசை
எனது குரலை
ஆனாலும்
அலையாய் ஆர்ப்பரிக்கும்
ஏனைய குரல்களில்
அது அர்த்தமிழந்து விடுகிறது.

பிரதீபா Weapon of Mass Destruction கவிதையில் சொல்கிறார்:
உலகத்தில் என்னென்னமோ நடக்கும்.
ஒவ்வொரு மூலையிலும் வல்லவர்கள் ஆளுவார்கள்.
முதலாம் உலகங்களில்;
மின்கம்பங்கற்கு மேல்
பறவைகள் சுழல்வதை
“போர் விமானங்கள் போல” எனவும்
தொலைக்காட்சியில் ஒளி சிதற
கிராமமொன்றில் குண்டு விழும்
சற்றலைட் காட்சியை
“இரவில்
நட்சத்திரங்கள் மின்னுவது போல” எனவும்
எழுதிக்கொண்டிருப்பர் கவிஞர்.

இன்னும் நீள்கிறது கவிதை.

கற்பகம் யாசோதரவின் ’வரலாற்று மறதி’ கவிதையும் றெஜியின் தெரியாத விம்பங்கள் நீள்கவிதையும் இரத்தக் கண்ணீர் ஆறுகள்.

துர்க்காவோ தனது சுவடுகளை காலங்களில் பதிந்து செல்ல விரும்புகிறார்.

அவரின் மகள்
இவரின் மனைவி
உங்களின் தாய் என்பதை விட
நான் என்பதாக
விட்டுச் செல்ல விரும்புகிறேன்
எனக்கான என் சுவடுகளை

பெண்மனதின் இன்னொரு மாற்றம் கண்ட பரிமாணமாய் ஒழுக்க மீறல்கள் என பொதுபுத்தியுடன் எழுப்பப்படும் சமூக அக்கறை நிறைந்த கேள்விகளைக் கேள்விக்குறியாக்குகிறது. சமூகத்தில் மனமொத்த ஆண், பெண் இருவர் உடல், மனம், ஆன்மா இணைய உயிராய் இழைந்து இணைதால் என்பது அநீதி, துரோகம் மேலும் பாலியல் மீறிய பிழையாகவே கருதப்படுகிறது. இந்த அநியாய சமூகத்திற்கு அங்கீகாரம் கொடுத்தது யார் என சரண்யாவின் கவிதை வினவுகிறது:

அருகில்: கணவனை விட்டு
வேற்று ஆணுடன் உறவு வைத்திருக்கும்
மனைவியாய் மட்டும் நான்.
தொடரும் உறவுகளில் திளைத்திருக்கும்
உன்னை அங்கீகரிக்கவும்
துணிவும் தன்னம்பிக்கையுமுள்ள
என்னை நிராகரிக்கவும்
இந்த அநியாய சமூகத்திற்கு
அங்கீகாரம் கொடுத்தது யார்?

சரண்யாவின் வேறு கவிதையின் இன்னும் சில வரிகள்:

உடைத்து விட்ட உறவும்
கட்டில்லா காதலும் காமமும்
எதைக் கொண்டு வருமெனப் பார்த்திருக்கிறேன்…

கௌசலாவின் கவிதை சொல்கிறது:

அகலிகை புத்திசாலி.
அறிவுக்கும் உணர்விற்கும்
உறவு என்னவாயிருக்கும்?

இப்படித்தான்
காதல்களும்
வாழ்தல்களும்
செத்தும் பிறந்தும்…
மனிதருக்கு எதற்கு வாழ்க்கை…?

தர்சினியின் ‘விலகலுக்கான நெருக்கத்தில்’ கவிதை முழுவதுமாய் மனம் கனத்துப் போகச் செய்கிறது.

ரேவதியின் கவிதையும் இதை உரத்துப் பேசி ஒரு நேர்மையான புதுப் பார்வையினை முன் எடுத்து வைக்கிறது. ‘சிதிலமடைந்த வாழ்க்கை’ என்கிற தலைப்பே ஒரு குறியீடாக நிகழ்த்திக் காட்டுகிறது.

குறிகளும் யோனிகளும் இன்று இப்படித்தான்
எதற்காகவும் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை
அவை தமது நிமிடத்தினை
வாழ்ந்து விடவே விரும்புகின்றன…

ஒரு பெண்
தன் கணவன் தன்னைச் சந்தோசப்படுத்த முடியாதவன்
என்பதனால் அவனை நிராகரிக்கிறாள்
அந்த நேர்மை எனக்குப் பிடித்துப் போகிறது…

சரண்யாவின் ’உனது அறைக்குள் என்னை அழைக்காதே’ கவிதை முழுக்க முழுக்க ஒரு பெண்ணின் சிதைந்த உணர்வுகளை, அவளுக்கு நிகழ்ந்த நம்பிக்கை துரோகத்தை, இழைக்கப்பட்ட அநீதியை எரிமலைக் குமுறல் வார்த்தைகளால் நிறைக்கிறது.

’ஒருபோதும் எழுதப்படாத கவிதையை’ எழுதிய ’தான்யா’வின் ‘தற்கொலை பற்றி அறிந்திராத ஒருவள்’ தரும் உணர்வலைகள் உணர்வின் உச்சத்தினைக் காணுங்கள்:

அத்துவான வெளியில்
வாழ்க்கையின் நம்பிக்கையைத் தொலைப்பது
இயலாமற் போகிறது
சாகசக்காரியாய், ஆறாய், நீர்வீழ்ச்சியாய்
படகாய் குழந்தைகளாய்
கீழே வாகனங்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன
மேலே
கோபமும் விவேகமும் தாபமும் நிறைந்தவள்
சேர முடியாதபடி
வாழ்க்கை அவளை வசீகரிக்கிறது.

வசீகரிக்கும் வாழ்க்கையை வாழவே அனைவரும் விரும்புகிறோம். ஆனால், அந்த வாழ்க்கையை அப்படியே சுதந்திரமாய் விருப்புடன் வாழ அனுமதிக்கிறதா காலம். அப்படி அனைவராலும் வாழ இயலுகிறதா? அதுவும் போர்பூமியில்.

நம்பிக்கையுடன் காத்திருக்கிறேன் இவர்களுடன் இவர்களின் நம்பிக்கையைப் போலவே ஒரு நாள் அந்தக் காலம் நிச்சயம் வாய்க்கும் என்று. அன்று அந்த நம் பூமியில் கிரிவெஹர பாதையில் நான் நம் தோழிகளுடன் நடந்து செல்வேன் என்னும் நம்பிக்கையுடன் இதை முடிக்கிறேன்.

அன்புடன்
மதுமிதா
1.03.2013

நினைவுகளில் படரும் நிழல்: மு.சத்யா

மு.சத்யாPicture 1533 Picture 1534 Picture 1535 Picture 1536 Picture 1537

தனிமைச் சிறையில் உழலும் பெண்களின் சின்னஞ்சிறு உலகத்துள் நேசம், காதல், உறவு, பிரிவு, பிள்ளை, சுரண்டல், வன்முறை, விரக்தி, பால்யநினைவு, பைத்திய மனநிலை இவற்றை கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால் எஞ்சுவது ஓரிரு வார்த்தைகளே. அவையும் எப்போதாவது ஒரு சில பெண்களிடம் மட்டுமே.

பிற்சேர்க்கையில் இத்தொகுதி தன்னை அறிவித்துக் கொள்வது போல இது யுத்த நிலத்துக்கு வெளியில் வாழும் குறிப்பிட்ட சில இலங்கைப் பெண்களின் தொகுதி. அவர்களின் வலியை, உணர்வுகளை, சந்தித்த குரூரங்களை நேர்மையுடன் பதிவு செய்திருக்கிறது. உண்மையில் யுத்தம் தேசம் தாண்டியும் அதிர்வுகளை மனங்களில் ஏற்படுத்தி பிறழ்வு கொள்ளச் செய்கிறது. யுத்தம் உடல்களைச் சிதைக்கிறது. மனங்களையோ சதைக்கூளமாக்குகிறது. யுத்தத்தில் இறந்தவர்கள் பாக்கியவான்கள். உறவுகளைத் தொலைத்து குரூரத்தின் சாட்சியாய், வாழும் நடைப்பிணங்களாய் சபிக்கப்பட்டவர்களை என்னவென்று சொல்ல?

இத்தொகுப்பின் கவிதைகள் புலம்பெயர்வின் தனிமை, மனப்பிறழ்வின் மனநிலை, இயற்கை மறுப்பு, நினைவின் கொடுமை, யுத்த மறுப்பு ஆகியவற்றை மையங் கொண்டுள்ளன.

பல அழகியல் வரிகளுடனும், கருத்துக்களை வீச்சாய் உயர்த்திப் பிடித்தும், வலியை இறக்கி வைக்கும் முகமாகவும், விரக்தியின் வெளிப்பாடாய், விண்டுபோன வரிகளுடனும், வீச்சான கவிதைகளுடனும் ஒரு பன்முகத்தன்மை கொண்டதாகவே இத்தொகுப்பு அமைந்திருக்கிறது. அரசியல் பேசும் கவிதைகள், அரசியல் பேசும் பெண்களின் விகிதத்தை ஒத்திருக்கிறது.

பிரதீபாவின் கவிதைகள் முழுக்க அரசியல் பேசுகின்றன. அதில் பதாகை போன்ற வரிகளைக் குறிப்பிட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்.

அழகான மலர் போன்ற பெண்ணை

எதுவும் பாதிப்பதில்லை

உண்மை : அழகான மலர்

பெண் இல்லை.

இயற்கை இத்தொகுப்பில் சின்னாபின்னப்பட்டுக் கிடக்கிறது. பனிக்கால மரமென பட்டுப்போய் நிற்கிறது. பறக்கத் துடிக்கும் பட்டாம்பூச்சிகள் சிறகு முறிந்து கிடக்கின்றன. மழை, புகைந்து கருகிய கவிதைகளைப் பொழிகிறது. நிலவைத் தொலைத்து நிற்கிறது இரவு. சிதறிய ஸ்வரங்கள், நீலம் பாரித்த கனவுகள் என எங்கும் மனச் சிதறல்.

தமிழினியின்

ஒற்றைக் குயிலின் அழுகையின் நீட்சியில்

எழுகிறது என் சோகம்

பொழியும் மழையின் ஒவ்வொரு துளியிலும்

வழிகிறது என் கண்ணீர்வரிகளில்

இயற்கையும் சோகத்தின் நீட்சியாய், சாட்சியாய் நிற்கிறது.

இயற்கையை ரசிக்க முடியாத கவிஞன் மரித்துக் கொண்டிருப்பதற்கான குறியீடு.

தொகுப்பினூடாய் செல்கையில் உதிர்ந்த இலைகளாய் விரக்தியும், மனச்சிதைவும், பைத்திய மனநிலையும் நமது காலடித் தடங்களில் நொறுங்குகிறது.

தான்யாவின்.

நீ என்பது உடைவின் குறியீடு

போரின் குறியீடு சமூகத்தின் குறியீடு

நானின் குறியீடு

பிறழ்விலிருந்து எழுதுங்கள் முறிவின் முதற் குறிப்பை

என்ற வரிகள் காத்திரமானவை. இம்மனப்பிறழ்வுதான் தொகுப்பு முழுதும் இழைந்து பின்னும் நூலிழை எனலாம். இவரது கவிதையில் திரும்பத்திரும்ப தெரிந்த எண்களை அழைப்பது, நிர்வாணமாய் ஓடும் அச்சம், கணமுறிவில் சுழலுள் செல்தல் என இருப்பே பிரச்சினையாயிருக்கிறது.

ஒரு கவிஞன் நிச்சயம் இப்படி ஒரு நிலையை எதிர்கொண்டிருப்பான். ஒரு கவிதை உருவாகி சோப்புக்குமிழி போல நினைவில் மிதந்து கொண்டிருக்கும். அன்றாட வாழ்வின் தனிமையமையா இயந்திரமயமாதலில் சோப்புக்குமிழியை பின்தொடர்ந்து எழுத்தில் வடிப்பதற்குள் அது உடைந்து காற்றில் கரைந்து பலநாளாயிருக்கும். என்னவென்றே மறந்து போய் வாழ்வின் ஏக்கங்களில் ஒன்றாய் மனதில் படிந்திருக்கும். ஓர் உண்மையை இங்கே ஒத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். பெண்களின் செக்குமாட்டு சுற்றலில் இது அதிகம்.

வன்முறை என்பது ஒரு நாளில் பெண்ணிற்கு நடப்பது மட்டுமல்ல. மேலதிகமாய் ஒட்டுமொத்த பெண் வாழ்வையும் குடும்ப நியதிகளின் போர்வையின் கீழ் திருடிக் கொள்ளும் கபடம். அதுதான் கௌசலாவின் கவிதையில் படிமமும் குறியீடுமாய், உப்பும் புளியுமாய் குழம்பில் கரைகிறது.

எப்பக்கமும் வெளியேற வழியில்லா முட்டுச் சந்துகள் நிறைந்த புதிர்ப்பாதை சதுரப்பெட்டியான குடும்பத்தில் ஓடி ஓடி அலுத்துப்போய் மங்கிய பார்வையுடன் மலங்க விழித்திருக்கும் எலிகள் தானே பெண்கள்.

புலம்பெயர் குடும்பத்தில் பெண் மெல்ல மெல்ல மனச்சிதைவுக்கு ஆளாகிறாள். கிட்டத்தட்ட பைத்திய மனநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறாள். முடிவில் மரணத்தை நேசிக்கத் துவங்குகிறாள்.

தன் சுவடுகளை விட்டுச் செல்ல விரும்பும் துர்கா காலம் தன் சுவடு இன்றிக் கடப்பதை, புலம்பெயர்வில் அவள் கறை படிந்த இன்னுமொரு குருதித்துளியாய் நிற்பதை, ‘நேசிப்பதற்கும் நேசிக்கவும் வெறித்தபடி மரணம் மட்டும்என தன் இருப்பை வலியோடு பதிவு செய்கிறார்.

அன்றாட வாழ்வில் சுழலும் பெண்ணின் கவிதை இன்னும் எழுதப்படவேயில்லை. அவள் தனது வேலைகளை முடித்து வரவேண்டி அக்கவிதை காத்துக்கொண்டேயிருக்கிறது. அவளோ வேலையை முடித்தபாடில்லை.

பார்வை தெரியும் தூரம் வரை அழித்து அழித்து திரும்ப எழுதிய பின்னும் காலத்தை அழித்து எழுத கைவசம் எதுவுமற்று, ஐந்து தலைப் பாம்பையும் ஆயிரத்தெட்டு விரல்களையும் நினைவில் அழிப்பதெப்படி? கனவில் அழிப்பதெப்படி? நிஜத்தை விட்டுப் பிரியாது அடியொற்றி வரும் நிழல் பூதத்தை கத்திரிப்பது எங்கனம்? பாம்பு ஒரு முறை மட்டும் தீண்டுவதில்லை. வாழ்க்கை முழுதும் தீண்டியபடியிருக்கிறது, நினைவுகளின் மடிப்புகளிலும், கனவுகளின் கலங்கல்களிலும். யுகங்களுக்கு அப்பாலிருக்கும் கடிகார ஒலி குழந்தையின் அழுகையில் ஒடுங்குகிறது. விழுங்கும் ஒவ்வொரு கவளத்திலும் ஒட்டிவரும் துயரை விழுங்க முடியாது போவது தான் மைதிலியின் அவலம்.

சாதாரணப் பெண்களைப் பொறுத்தமட்டில் அங்கு நடந்து கொண்டிருந்தது நம்பிக்கைக்கும், நம்பிக்கையின்மைக்குமான யுத்தமே. காத்திருப்புக்கும் பொய்த்தலுக்குமான மனப் போராட்டம். இருப்புக்கும் இழப்புக்குமான வலி. பொழுது புலர்ந்து நிம்மதியாய் பொங்கி உண்டு பேசிக் களித்து உறங்க முடியாமற் போனதற்கான ஏக்கம்.

தனது முடிவில்லா யுத்தம்கவிதையில் நள்ளிரவில் வாராத உறவுக்காக விழிகளை எறிந்து காத்திருக்கும் பெண்ணின் துயரை முன்வைக்கிறார் ரேவதி.

துக்கமும் இறுக்கமும் குரூரமும் மிதமிஞ்சிப் போகையில் உடல்தான் ஆயுதம். இரண்டுதான் வழி. ஒன்று உடலை அழித்தல். மற்றொன்று உடலை ஆயுதமெனத் தரித்தல். தைரியமாக வாழ விரும்புகிறவர்கள் உடலை ஆயுதமாக்குகிறார்கள். எதை முன்வைத்து கழுத்து நெரிபட ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்களோ அதுவே ஆயுதம். அகமெங்கும் பொழியும் முன்பனிக்கால மந்தாரங்கள்நிவேதாவின் வீச்சான கவிதை. நோயில் வீழ்ந்த தேசமொன்றின் நிர்பந்திக்கப்பட்ட வாழ்தல் குறித்தும் அடையாளமற்ற அந்நியதேச ஒற்றை அட்டை சுதந்திரம் குறித்தும் கனவுகளில் புகையெனப் படரும் பிணங்களின் வாசம் குறித்தும் பதிவு செய்யும் இவர் குவேனியின் நினைவை வரித்தபடி, பாத்தியா சந்தோஷ், இராஜூவின் இனத்துவம் மீறிய காதல் பாடலுடன் தன்னை இனங்காண முயல்கிறார்.

சபிக்கப்பட்ட இறந்தகாலம் ஒருவருக்கு வாய்க்குமெனில் ஓர் அறையினுள் இட்டு பூட்டிவிடுவதோ அல்லது அதன்மேல் ஒரு சமாதி எழுப்பிவிடுவதோ நல்லது. அப்படிப்பட்ட இறந்தகால நினைவும் நிகழ்காலமும் இணைந்து பயணிக்க இயலாது. நிகழ்காலத்தின் கழுத்தை நெரித்து மூச்சுத்திணற வைத்து கொன்றுவிடும் வல்லமை கொண்டது இறந்தகாலம். எனில் இறந்தகாலமே ஆகச் சிறந்த எதிரி. யாரும் துக்கம் கேட்கவோ தெரிந்து கொள்ளவோ வினவாதிருக்கவேண்டும். மற்றுமொன்று, நாமே பழைய நாம்இல்லை என நம்பத்துவங்குவது.

இருட்டறைகளைப் பூட்டி திறப்புகளை வீசிவிடுகிறார் அனார். காற்றில் அலைகின்றன கனவுகள். வறண்டுகிடக்கிறது வெள்ளைநதி.

ஆழியாளின் மற்றுமோர் அவள் ஜனிக்கத்துவங்குகிறாள்என்ற கவித்துவமிக்க வரியையும், ‘ஒவ்வொரு தடவையும் தோற்றே போனோம், என்ற ஜெபாவின் வலி மிகுந்த வரியையும் குறிப்பிடத்தான் வேண்டும்.

தொகுப்பை வாசித்து முடிக்கையில் இக்கரைக்கும் அக்கரைக்கும் நடக்கும் போரில் குருதியாற்றில் தன் பிள்ளைகளின் உடல்கள் மிதப்பதையும், பிணக்குவியல்களில் பிள்ளைகளைத் தேடியும் காட்டில் தொலைந்த ஆசை மகவின் வாசனையை உணர்ந்தும் விசரியாகும் தாயின் மனநிலை நெஞ்சை ஊடறுத்துச் செல்கிறது. அரசியலின் ஆதி அந்தம் அறியாது, அடி முதல் முடி வரை வெறுத்து பைத்தியமாகி அலையும் அப்பெண்களின் யாசகம் எதுவாயிருக்கும்? வரலாற்றின் மறைக்கப்பட்ட பக்கங்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நடைப்பிணங்கள்தான் வன்முறை அழிவுகளின் உச்சம்.

ஓடினேன்முடியவில்லை

……

எமது காயங்களும் சிதைந்த உடல்களும் தெரியா

விம்பங்களாயின

உங்கள் செவிகளில் எம் குரல் கேட்கும் வரை

உரக்கக்கத்துவோம் யுத்தம் வேண்டாம்என்பது தான்

ஒலிக்காத இளவேனிலின் இறுதியான பெண் குரல்.

இறுதிவார்த்தைகள்கவிதையில் வரும்

பிறகும் பிறகும்

என்னை விட்டு வையுங்கள்

என்னிடம் உயிரை விட்டு வையுங்கள்

நான் வாழ வேண்டும்

எவனு/ளுடனோ

இந்த வாழ்வை

இருத்தலின்பெரும் வலிமையுடன்

தயவு செய்து

எனும் வரிகள் யுத்தத்தின் கோரமுகத்திடம் எளிய ஆனால் வலிய இறைஞ்சுதல்.

விழாத பிணத்துக்காய் அழாதே அம்மா

அழுவதுக்கு இனிமேல்

என்னிடம் கண்ணீர் இல்லையக்கா

விஜி ஐ.நா. என்ன செய்கிறது?

புதைகுழியை திறந்து திறந்து மூடுகிறதுஎன்று அரற்றும் பெண்களின் குரல்கள் தொகுப்பை மூடிவைத்த பின்னும் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.

தம்மிடமிருந்து நிலத்தைப் பறித்துக்கொண்ட துர்வரலாற்றின் முன்பு பெண்கள் அகதிகளாகவே நிற்கிறார்கள். இதில் ஆண்கள் இழுத்த கோடுகளுக்குள் அடைபடும் நிலத்திற்கு என்ன பெயரிட்டால் என்ன? அதிகாரத்திற்கு சாய்ந்து சுழலும் உலகில் எந்த சதுர அடியில் நின்று பேசினாலும் பெண்களின் குரல் ஒன்றுபோலவே இருப்பது தற்செயலானது அல்ல. ஒலிக்காத இளவேனிலின் குரலும் அப்படித்தான் இழைகிறது.

(கனடா வாழ் இலங்கைப் பெண்களின் கவிதைத் தொகுப்பு, ‘ஒலிக்காத இளவேனில்வடலி வெளியீடாக வந்துள்ளது. தொகுப்பாளர்கள் தான்யா, பிரதீபா கனகா தில்லைநாதன். தொடர்புக்கு : வடலி, 10-வது குறுக்குத்தெரு ட்ரஸ்டு புரம், கோடம்பாக்கம், சென்னை 600 024.)

மதிப்புரை: ஒலிக்காத இளவேனில் – க.பஞ்சாங்கம்

  • க.பஞ்சாங்கம்

Picture 905

Picture 907 Picture 908 Picture 909 Picture 910 Picture 911 Picture 912

=====================================================

தான்யா, பிரதீபா கனகா தில்லைநாதன் (தொ), ஒலிக்காத இளவேனில் (2009),

வடலி வெளியீடு, சென்னை – 24. தொ.பே.0091 4443540358.

E.mail: sales.vadaly@gmail.com. பக்.172/ ரூபாய் 135 /

 

மதிப்புரை

          எண்பதுகளில் ஈழப்போர் வெடித்த காலந்தொட்டு இன்றுவரை ஈழமண்ணில் இருந்து வரும் எத்துணையோ கவிதைத் தொகுப்புக்களை வாசித்திருக்கிறேன். அவைகள் தரும் வலிகளையும் வேதனைகளையும் மௌனமாக உள்வாங்கி உடலாலும் உள்ளத்தாலும் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறேன். குறிப்பாக ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களின் எழுத்தில் வெளிப்படும் அவலத்தின் அலைகளால் எத்துண்டு சிதறிக் கிடந்திருக்கிறேன். மீண்டும் என்னைக் கூட்டி ஒன்று சேர்த்துக் கொள்வதற்குப் பல நாட்கள் தேவைப்பட்டிருக்கின்றன. இப்பொழுதும் தான்யா, பிரதீபா கனகா தில்லைநாதன் ஆகியோர் தொகுத்துள்ள ஒலிக்காத இளவேனில்என்ற பெண் கவிஞர்களின் கவிதைத் தொகுப்பை வாசிக்கும் போதும் உடைந்துதான் போனேன். எப்படியும் இத்தொகுப்பு குறித்து எழுத வேண்டும் என்று எனக்குள் ஏற்படுத்திக் கொண்ட நிர்ப்பந்தம் காரணமாக நிதானமாய் என்னைச் சேகரித்துக் கொண்டு இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

          இந்தத் தொகுப்பு பல வழியில் வித்தியாசமான தொகுப்பாகப் படுகிறது. அந்த வித்தியாசங்களை இப்படி வரிசைப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

1.       குழுக்களைச் சார விரும்பாத தன்னிலைகளின் கவிதைகள்

2.       விளிம்புநிலை மக்களை முன்வைக்கும் கவிதைகள்

3.       வெளித் தெரியாத புதிய படைப்பாளிகளின் கவிதைகள்.

4.       பெரும்பான்மையாய்ப் புலம்பெயர்ந்த படைப்பாளிகளின் கவிதைகள்.

இந்த வித்தியாசங்கள் இந்தத் தொகுப்பிற்கு மற்ற ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களின் தொகுப்பிலிருந்து வேறுபட்ட பல பரிமாணங்களையும் குணாதிசயங்களையும் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கின்றன என்று எனக்குப் படுகிறது. ஒரே ஒரு எடுத்துக்காட்டுச் சொல்லட்டுமா? பிரதீபாவினுடைய மொழி குறித்த ஒரு கவிதை:-

          …

          சப்பட்டைகள், கறுவல்கள், சோனிகள்

          தொடருகிற உன் துவேசங்கள்

          நான் தாயாக அரவணைக்கிற குழந்தைகளை

          அண்டவிடேன்

          வஞ்சனையை, மனித விரோதத்தை, பகைமையை

          கொண்டு ஆடுகிற மொழி

          அழிந்தால் என்ன?

 

          நியாயமற்று

          வெறித்தனமாக

          ஒரு மரணத்தை நியாயப்படுத்தவோ

          மரணத்திற்குப் பழகியோ போகாதவரை

          அவர்களுடைய எந்த மொழியும்

          எனது மொழியே

 

          அது உன்னுடையதாய் அல்லாதது குறித்து

          என் கவலைகள் இல்லை – (ப.130)

2004-இல் எழுதப்பட்ட இந்தக் கவிதை, பொதுப் புத்தியில் தாய்மொழிப் பற்று என்று பேசப்படும் ஒரு பேச்சின் மேல் உலக மனிதநேயத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கடும் விமர்சனத்திற்குள் அமுக்குகிறது. புலம்பெயர் வாழ்வுச் சூழலில் குழந்தைகள், தாய்மொழியை இழப்பதில் அப்படி ஒரு துக்கம் எழுவதாய் இல்லைஎன்ற வரிகளை எழுதும் போது, வஞ்சனையை, மனித விரோதத்தை, பகைமையைக் கொண்டிராத ஒரு உன்னத மொழிக்கு அவாவி நிற்கும் பேருள்ளத்தைத் தரிசித்து வியந்து போய் நின்றேன். அதே நேரத்தில் புலம் பெயர் வாழ்வு தரும் துக்கமும் வாதையும் வலியும் வேரையே அறுக்கிற சத்தத்தையும் என்னால் கேட்க முடிந்தது.

          மனித சரித்திரத்தில் எதன்பொருட்டும் எந்த ஞாயத்தின் பொருட்டும் யுத்தம்என ஒன்று நிகழ்வதென்பது கொடூரமானதுதான். யுத்தத்தில் முதலில் கொல்லப்படுவது மனிதம்தான். மனித மதிப்பீடுகள்தான். பயங்கரமான இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்த நாற்பதுகளில் இனி இந்தபூமியில் போரின் கூச்சலே கேட்கக் கூடாதுஎன்று உலகம் ஒரே குரலில் ஓங்கி ஒலித்தது. அந்த அளவிற்கு யுத்தத்தின் வலி உணரப்பட்டது. ஆனால் யுத்தம் ஓய்ந்ததா? இரண்டாம் உலகப் போரில் கொல்லப்பட்டவர்களைவிடப் பன்மடங்கு அதிகமாக அதற்குப் பிறகு நடந்த பல்வேறு யுத்தங்களில் மக்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்தத் தொகுப்பிலும் பிரதானமாக யுத்தத்தின் கொடூரம் ஈழப்போர் பின்னணியில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. உலக வரலாறு முழுவதும் எப்பொழுதும் எங்குப் போர் நடந்தாலும், கலவரம் வெடித்தாலும், பஞ்சம் தாண்டவமாடினாலும் சுரண்டல் கொடிகட்டிப் பறந்தாலும் முதலில் வகைவகையான பெரும் பாதிப்புகளுக்குள் தலைகுப்புறத் தள்ளப்படுபவர்கள் பெண்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். கைதாவது, காணாமல் போவது, பிணமாவது, பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாவது, கரு கலைப்பது, தந்தை இல்லாக் கரு சுமப்பது, சீருடைக்காரன் மீது காறி உமிழ்ந்து மரணத்தைத் தழுவுவது, பாலில்லாது அழும் சிசுவைக் கையில் சுமந்து அன்னையாய் அழுவது – இப்படி யுத்தச் சூழலில் பெண்கள் படும் பாடு ஒன்றா இரண்டா? எல்லாவற்றையும் இந்தத் தொகுப்பு கவித்துவமாகப் பேசுகிறது. றெஜியின் தெரியா விம்பங்கள்” – என்ற கவிதை போரின் கொடூரத்தைப் பல்வேறு கோணத்தில் பதிவு செய்து கொண்டே நீளுகிறது.

          “பயங்கரமான இருள் நிறைந்த இரவுகள் எம் வாழ்வானதுஎன்று தொடங்கும் அந்தக் கவிதை,

          போகும் வழியெல்லாம் இரத்த வாடையுடன் பிரேதங்கள்

          இல்லை இல்லை இவர்கள் பிரேதங்கள் இல்லை

          என் அம்மா, என் அப்பா, என் பிள்ளை, என் அக்கா, என்

          அண்ணா, என் நண்பர்கள்

          மனிதர்களை மனிதர்களே அழித்து விட்டார்கள். (ப.152)

என ஒட்டு மொத்த மனித சமூகத்தைக் குற்றஞ் சாட்டுகிறது. மேலும்

          பலம் வாய்ந்த தலைவர்கள் தம் பதவி வெறிக்கு

          வறுமையில் வாழும் முகம் தெரியா

          எம் காக்கிச் சட்டைச் சகோதரனை இரையாக்கிக் கொண்டார்கள்” (ப.153)

என்று எழுதுவதன் மூலம் எந்தப் போராக இருந்தாலும் அங்கே இரையாவது விளிம்புநிலை மக்கள்தான். அதிகாரம் அசையாமல் இருப்புக் கொள்ள விளிம்புநிலை உயிர்களைத்தான் பலியிடுகிறது. எனவே

          “பயங்கரமான உன் பாதங்களாலும் துப்பாக்கிகளாலும்

          எம் குரல் புதைக்கப்பட்டு, அழிக்கப்பட்ட போதிலும்

          உங்கள் பாதங்கள் என் காயத்தின் கசிவை உணரும் வரை

          உரத்துக் கத்துவோம், யுத்தம் வேண்டாம்” (ப.155)

என்று கவிதை முடியும் போது, பின்னணி ஈழயுத்தமாக இருந்தாலும், உலகம் முழுவதிலும் நடக்கும் யுத்தத்திற்கு எதிரான குரலாகக் கவிதை பரிணாமம் பெற்று விடுகிறது.

          இயேசுவைப் போலவே முப்பத்து மூன்று ஆண்டுகள் கூட வாழ முடியாது குண்டுகளால் சிதறிக்கப்படும் வாலிபர்களே அற்ற யுத்த பூமியிலே, வயதான பெரிசுகள், பேரப்பிள்ளைகள் அற்றவர்களாய், ஒரு குழந்தை போலாகிப் பேரர்களுக்குக் கதை சொல்ல வாய்ப்பு கிடைக்காமல் கண்ணீர்; சிந்துகிறார்கள். அது ஏசுவின் இரத்தம் போலிருக்கிறது. இதைத்தான் (யுத்தத்தை நடத்தும் காட்டுமிராண்டிகள்) தோற்கடித்தல் என்பார்களா?” என்று பாலஸ்தீனக் கிழவனை முன்னிறுத்தி எழுதப்பட்ட அந்தக் கவிதை வினாவோடு முடியும் போது, ஒட்டுமொத்த இந்த மனித நாகரிகத்தின் மேலேயே அருவருப்பு ஏற்படுகிறது.

          யுத்தம் என்ன செய்தது? யுத்தம் என்ன தந்தது? ‘அந்தஇராணுவம் ஒருத்தியை வன்புணர்ந்தது என்றால், மற்றொரு இராணுவம் ஒருத்தியின் தகப்பனைக் கண்ணுக்கு முன்னால் கொன்று போட்டது. ஐ.நா என்ன செய்கிறது? புதைகுழியைத் திறந்து திறந்து மூடுகிறது. விளைவு!

          “பிள்ளைகளின் பிணத்தில் நிலம்

          பிள்ளைகளின் கனவில் கொலை

          பிள்ளைகளின் விளையாட்டில் சூடு” (ப.140)

என்று எழுதும் கற்பகம் யசோதர,

          தெய்வமே, நீ எங்கிருக்கிறாய்

          நான் காற்றோடும் மரத்தோடும்

          கோடை நிலத்தின் மேலாய்

          என்னோடு தோன்றிடும் நிழல் தோறும்

          பேசினேனே… (ப.139)

என்று இழந்த வாழ்வின் மகத்துவத்தைப் பேசும் போது யுத்தத்தின் உக்கிரம் மென்மையாய் நமக்குள் பரவிப் பாடாய்ப் படுத்துகிறது. யுத்தத்தை எதன் பொருட்டும் ஞாயத்திற்குள் கொண்டு வர முடியாது என்று இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பு முன்வைக்கும் பார்வை, மிக வேகமாக உடனடியாக வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.

*    யுத்தம் ஒரு பக்கம் என்றால், பெண்ணைப் பொறுத்தவரை ஆணின் அதிகாரம் மற்றொரு பக்கம். ஆண் நலத்திற்காகக் கட்டமைக்கப்பட்ட வாழ்க்கை வெளியில் வாழ்ந்து தீர வேண்டிய நெருக்கடிக்குள் சிக்கிக் கொண்டோம் என்ற விழிப்புணர்வு பெற்றுவிட்ட பெண்ணின் உடலும் உள்ளமும் படும்பாடுகள் இந்தத் தொகுப்பில் மிக நுட்பமாகப் பதிவாகியுள்ளன. உயிர் உற்பத்தியில் பெண்ணை, உடலாலும் உள்ளத்தாலும் கூடுதலாக வலுவானவாளாக உருவாக்கியிருக்கிறது இயற்கை. எனவே பிரமாண்டமான அந்தப் பெண் எனும் சக்தி” – யின் முன்னால் நோஞ்சானாகத்தன்னை உணர்ந்து கூனிக் குறுகிப் போகும் அனுபவத்தைத் தொடர்ந்து ஆண் எதிர் கொள்ள நேர்கிறது. இந்த இயலாமைதான் அவனை அரசியல்வாதியாக தந்திரம், சூழ்ச்சி மிக்கவனாக மாற்றுவதில் செயல்பட்டுள்ளது. இந்தத் தந்திரத்தின் மூலம் மொழியை, அறிவை, பொருளாதாரத்தை, நடமாடும் வெளியை என்று அனைத்தையும் தனது அதிகார நலத்திற்கேற்றவைகளாகக் கட்டமைத்துக் கொள்கிறான். இந்த ஆதிக்க அரசியலைப் புரிந்து கொண்ட பல கவிதைகள் இந்தத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றுள்ளன.

          அசையாப் பெண்மையின்

          ஜனன ரகஸ்யத்தின் அச்சமூட்டலில்

          அசையும் ஆண்மையின்

          நிச்சயமின்மைப் பதட்டங்கள்.

 

          குருதி கண்ட குழப்பத்தில்

          தம்மைச் சிவப்பாக்கி

          அடக்கும்

          ஆளுமை நாடகங்கள் (ப.70)

என்று விரிகிறது வசந்தியின் கவிதை ஒன்று. இதேபோல் முலைகளுக்குப் பேசக் கற்றுக் கொடுத்தநிவேதா-வின் கவிதையும்,

          காம்புகளில் துளிர்த்த

          முதல் துளியின் வாசனை

          பறைசாற்றிப் போகும்

          நான் மகத்தானவள்

          நான் மகத்தானவள் (ப.40)

என்று முழங்குவதோடு கழுத்தை நெரிக்கும் ஆம்பிளைத் தனங்களைப்பற்றியும், ‘கால்களைப் பிணைக்கும் யுத்த சங்கிலியைப் பற்றியும்விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்துகிறது. இதேபோல் பாதை தவறாமல், அச்சுப் பிசகாமல், சுற்றுவதொன்றே பணியாகக் கோள் ஒவ்வொன்றும் சூரியனைச் சுற்றிச் சுழலும் ஒரு அற்புதமான காட்சிப் படிமத்தைக் கட்டமைக்கும் கௌசலா,

          காற்று மண்டலமோ முகில் துகிலோ

          எதுவோ ஒன்றைச் சுற்றிக் கொண்டு

          எரிமலைகளையும் புயல்களையும் கூட

          சூரியனைத் தாக்காத படி

 

          உபகோள்க் குழந்தைகளையும்

          இழுத்துக் கொண்டு

          உருண்டு ஓடி

          தடக்கி வீழ்ந்தெழும்பி சேவகம் செய்தும்

          திருப்தி காணாமல் எரிந்து கொதிக்கும்

          சோம்பேறி;ச் சூரியனை

          எதுகொண்டு சாத்த? (ப.94)

என்று கவிதை மொழியில் கேள்வியைத் தூக்கிப் போடும் போது ஆண்மையச் சமூகத்தில் பெண் பிறவிகள் படும்பாடு உணர்வுக்குள் செலுத்தப்படுகிறது.

          பெண்ணை அவள் சுயத்தை அவள் விழிப்பை மிக எளிதாக வீழ்த்துவதற்கு ஆண் அதிகாரம் கையாளுகிற ஒரு கீழ்த்தரமான தந்திரம், “அவளுக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டது. அவள் ஒரு மாதிரி. ஆவள் ஒரு வேசிமுதலிய சொல்லாடல்கள் ஆகும். இதைப் பதிவு செய்கிறது கௌசலா கவிதை:-

          அடி ஆன்மா நெருப்பு உமிழ்ந்து

          நகக் கண்களும் மயிர்க் கால்களும் கூட

          பொசுங்கி மணக்க

          ஓநாய்;க் கூட்டமொன்று ஊளையிட்டுக்

          கொண்டலைந்தது

          எனக்குப் பைத்தியம் என்று?

          ஆச்சரியம் எனக்கு!

          ஓநாய்க்கு வாழ்க்கை (ப.92)

பிரதீபா கவிதை ஒன்று, இதையே மிக மேன்மையான முறையில் மொழியாடுகிறது.

          “வீதிகளில்

          தோழர்களுடன் செல்கையில்

          உன் இனத்தவன் ஒருவன்

          எங்களில் யாரேனும் ஒருத்தியை

          உன் இனத்து மொழியிலேயே

          வேசைகள் என்று

          எம் பால் உறுப்புக்கள் சொல்லிக் கத்துவான்

          அவர்களை எவ்வின அடையாளமுமின்றி

          ஆண்கள் எனவே

          அழைத்துப் பழகினோம்” (ப.128)

          “அனுபவமின்றி அறுக்கப்பட்ட ஸ்படிகப் பிரதிபலிப்பாய் குலைந்து சிரிக்கின்ற துண்டு துண்டு வாழ்க்கையைக் கொண்டிலங்கும் பெண்கள், “மரபுகளின் நீசத்தனங்களில் நீலம் பாரித்துப் போன கனவுகளைஎல்லாம் தூக்கி எறிந்து விட்டு வாழ்வின் நிகழ்கணங்களை எதிர்கொள்ளும் பாங்கை ரேவதியின் கவிதை சொல்லிச் செல்கிறது.

          நிச்சயமற்ற வாழ்விற்குப் பழக்கப்பட்டவர்கள்

          எதற்காகவும் காத்திருப்பதை விரும்புவதில்லை

 

          குறிகளும் யோனிகளும் இன்று இப்படித்தான்

          எதற்காகவும் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை

          அவை தமது நிமிடத்தினை

          வாழ்ந்து விடவே விரும்புகின்றன… (ப.24)

 

          ஒரு பெண்

          தன் கணவன் தன்னைச் சந்தோசப்படுத்த முடியாதவன்

          என்பதனால் அவனை நிராகரிக்கிறாள்

          அந்த நேர்மை எனக்குப் பிடித்துப் போகிறது… (ப.25)

இவ்வாறு சிதிலமடைந்துள்ளவாழ்வைச் சித்திரிக்கும் இந்தக் கவிதை,

          வாழ்தலிற்கான தேவையை அங்கீகரிக்க போகிறோமா

          இல்லை வெற்றுக் கலாசாரம் பேசி

          எங்களைச் சுற்றி எல்லாவற்றையுமே குப்பைகளாக்கப்

          போகிறோமா (ப.25)

எனக் கேட்கிறது. சரண்யாவின் கவிதை ஒன்றும், மரபை ஓரங்கட்டி விட்டு வெளியேறி விடும் பெண்ணைப் படைத்துக் காட்டுகிறது.

          … அருகில்: கணவனை விட்டு

          வேற்று ஆணுடன் உறவு வைத்திருக்கும்

          மனைவியாய் மட்டும் நான்.

          தொடரும் உறவுகளில் திளைத்திருக்கும்

          உன்னை அங்கீகரிக்கவும்

          துணிவும் நம்பிக்கையுமுள்ள

          என்னை நிராகரிக்கவும்

          இந்த அநியா சமூகத்திற்கு

          அங்கீகாரம் கொடுத்தது யார்? (ப.61)

இந்தக் கேள்வி இன்றுதான் புதிதாய்ப் பிறந்திருக்கிறது.

          பாலியல் வன்முறை இந்த ஆண்மையச் சமூகத்தில் கணந்தோறும் நிகழ்ந்த வண்ணம் இருக்கிறது. இப்படியொரு வன்முறை கொடூரமாக நிகழ்ந்து ஊடகங்களின் பக்கங்களை நிரப்பும் போதெல்லாம் நமது ஆணாதிக்கத் தலைவர்கள் கூறுகிற அறிவுரை ஒன்றுண்டு, “பெண்கள் கவர்ச்சியாக உடை உடுத்துவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்இதுதான் அந்த ஒன்று. ஆணின் வன்முறையின் உச்சம் இது. உடல் மேல் நிகழ்த்தப்பட்ட அந்த வன்முறையைவிடக் கொடுமையானது இந்தக் கூற்று. ஆணின் ஆதிக்க ஆணவம் வெளிப்படும் அசிங்கமான மொழியாடல் இது. இதையெல்லாம் அம்பலப்படுத்திக் காட்டுகிறது. திணிக்கப்பட்ட காலை. திணிக்கப்பட்ட எழுத்து. திணிக்கப்பட்ட ரசனை. திணிக்கப்பட்ட குறிஎன ஆதிக்க அரசியலை மூஞ்சியில் குத்துவது போல முன் வைக்கும் ஜெயா-வின் கவிதை:-

          “ஆண்களுக்காகவே பிறப்பெடுத்தது போல்

          காமக் கண்களுக்கு விருந்தாகி

          கவர்ச்சிகள் காட்ட நிர்ப்பந்திக்கப்படும்

          பெண் பிணங்கள்தானே நாங்கள்” (ப.56)

இவ்வாறு எல்லாவற்றையும் நீ நிர்ணயித்து விட்டு?, எங்களையா குற்றஞ்சாட்டுகிறாய்எனக் கேட்கிறது கவிதை. ஆண்களால் வெல்லப்பட்ட உடம்பு. பொய்களால் கொல்லப்பட்ட மனசுஎனக் கண்ணீரால் எழுதுகிறார் சரண்யா. பாம்பு என்று தெரிந்தும் ஆளுக்கொன்றைப் பிடித்துக் கொள்ளுமாறு நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட வாழ்க்கை, பெண்ணின் வாழ்க்கை என்கிறார் வசந்தி:-

          ‘பாம்பு கொத்தும்

          குதறும்

          துன்புறுத்தும்

          என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டே

          ஆளுக்கொன்று வைத்திருப்பார்கள்’ (ப.71)

 

மேலும் கவிதை,

          “கேவலம்

          கண்டவிடமெல்லாம் ஊர்ந்து திரிகின்ற

          அற்பப் பாம்பிற்கு

          இத்தனை

          அந்தஸ்தா?” (ப.71)

எனக் கேட்டு முடியும் போது, ஆண்களின் அற்பத்தனங்களுள் திணிக்கப்பட்டுள்ள பெண்ணின் அவஸ்தைக் குரலைக் கேட்க முடிகிறது.

          யுத்தத்திற்கும் ஆண்களுக்கும் நடுவே வாழ நேர்ந்த பெண்ணின் அவலங்களை இந்தத் தொகுப்புப் பன்முகப் பரிமாணங்களோடு முன்வைத்துள்ளது. உடலின் மேல் சுமத்தப்பட்ட அதிபுனித வரையறைகளைஎல்லாம் அழித்துச் செல்கின்றன இந்தக் கவிதை அலைகள். துயரில் விளைந்த மனங்களின்நுண்ணுணர்வு, மொழிகளால் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு வாழ்வின் நீள் வலியை உரக்கப் பேசினாலும், அதே வாழ்வு தரும் சுகமான கணங்களையும் இந்தக் கவிதைகள் பதிவு செய்துள்ளதன் மூலம், மனிதர்களை இயக்கும் இருத்தலுக்கான உந்துதலுக்கும் உரமிட்டுள்ளது என்றே கருதுகிறேன்.

          “அந்த இடம்

          ஒரு நிமிடம் சாவதற்கான

          முனை

          மறுநிமிடம் இசைக்கான

          கருவி

          பிறிதொரு பொழுதில் வாழ்வதற்கான

          வெளி

          அத்துவான வெளியில்

          வாழ்க்கையின் நம்பிக்கையைத் தொலைப்பது

          இயலாமற் போகிறது” (ப.119)

என்றும்

          “மலையும் மலர்களும் சூழ்ந்த பிரதேசங்களை

          கைப்பற்றிக் கொள்ள

          எத்தனித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள்

          அமைதியாய் இருக்கிறார்கள்” (ப.121)

என்றும் தான்யா எழுதும் போது, இந்த நாசகாரச் சூழலிலும் வாழ்வதற்கான ஒரு வெளியை அடையாளம் கண்டு கொள்ளக் கூடிய சாத்தியம் இல்லாமல் ஆகிவிட வில்லை என்ற நம்பிக்கை பிறக்கிறது. கலை இலக்கியங்கள், நம்பிக்கையின் ஊற்றுக் கண்கள் என்பது மீண்டுமொரு முறை இத்தொகுப்பு மூலம் உறுதிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

          மிகக் கவனமாக, வாழ்வு, கலை இலக்கியம், உலகச் சூழல் முதலியவை குறித்த நுட்பமான பிரக்ஞையோடு தொகுத்துள்ள தான்யா, பிரதீபா கனகா தில்லைநாதன் ஆகியோரைப் பாராட்டுகிறேன்.

நன்றி.

புதுச்சேரி –8.                                                                                       

பெருகும் அன்புடன்

காசி இல்லம்

9003037904.                                                                                 க.பஞ்சாங்கம் (பஞ்சு)

E.mail.drpanju49@yahoo.co.in