பயிருக்கு இறைத்த நீர்…

(சிறுவர்களிடம் சமூக நீதிகளை எடுத்துச் செல்லுதல்)

 

01
வாசிப்பு பரவலாக ஏனைய துறைகளில் குறைந்த பிற்பாடு, கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம் நான் தேர்ந்தெடுத்தவையில் பல் வகைப்பட்ட சிறுவர் நூல்களும் அடங்கும். ஒருவகையில் ஏலவே தீர்மானிக்கப்பட்ட வளர்ந்தவர்களது கருத்தியல்களும் உள்ளுறங்கும் கபடங்களும் தந்த களைப்பும் அவற்றை நாட எனது காரணமாய் அமைந்திருந்தன. வளர்ந்தவர்களிடமிருந்து விலகிச் சென்று அந் நூல்களை வாசிக்கின்ற போது என்னையறியாமல் அவற்றின் கருப்பொருட்களை ஆராய ஆரம்பித்த மனம் அவற்றின் போதாமைகளை உணர ஆரம்பித்தது. சிறுவர்களுக்கென பெரியவர்களால் தீர்மானிக்கப்பட்ட அறிவுரைகள்-நீதிகள்-பொதுஅறிவுக் கேள்விகள் போன்றனவால் அடங்கிய அந்த நூல்களுள் வெளிப்படுத்தப்படும் மறைமுக சமூக எதிர்பார்ப்புகள் மரபான முகத்தையே கொண்டிருந்தன.

அருமையான ஒரு கதைசொல்லியான ஒரு தொடக்கநிலைப் பள்ளியினது கல்வியாளர், தான் சிறுவர்களுக்கு சொல்கிற ஒன்றென பின்வருகின்ற ரீதியில் ஒரு கதையைச் சொன்னார்:
‘கோழியொன்று மிகவும் கவலைப்பட்டது. அது இட்ட எந்த முட்டையும் குஞ்சு பொரிக்கவில்லை….
ஆவலுடன் அது இருந்து அடைகாத்த எல்லாமே கூழ் முட்டைகள்!
அது கவலைப்பட்டவாறு திரிந்தது தன் ஒரு முட்டையாவது குஞ்சு பொரிக்காதா என…’

அவர் இந்தக் கதையை மிக அற்புதமாக, தொடர்ந்தும் சிறுவர்கள் ஆவலுடன் கேட்டிருக்க, பல வர்ணங்களில் முட்டைகளை வகுப்பறை மூலைகளுள் அங்கும் இங்கும் ஒளித்து வைத்து, எந்த முட்டையாவது பொரித்திருக்கிறதா எனும் கோழியின் ஏக்கத்தை தன் பிள்ளைகளிடமும் பரப்பி அவர்களுடன் இணைந்து அவற்றைத் தேடி, பிறகு அந்தக் கோழியின் முட்டைகளில் ஒன்று பொரிக்க மட்டும் கதையை விரித்துச் சென்று, கதையை முடித்தார். அருமையாகப் பாடியும் ஆடியும் நடித்துக் காட்டியும் அவரது வெளிப்பாட்டின் நேர்த்தியும் மொழியைக் கையாண்ட விதமும் சிறுவர்களது வெளிப்பாட்டு முறைகளிலும் மொழியைக் கற்றலிலும் நிச்சயமாய்ப் பாதிப்பைச் செலுத்தும் – இதை ஒத்த ஏராளம் கதைகளைப் போலவே.
ஆனால் இத்தகு கதைகள் எந்த மரபான விடயங்களையும் கேள்வி கேட்பதில்லை. ஒரு கோழி என்றால் அதன் தலையாய கடமை அது முட்டைகளை இட வேண்டும் என்பதே. அடைகாத்து உரிய காலத்திற் குஞ்சும் பொரிக்க வேண்டும். இல்லாவிடில் கோழி கவலையாய்த் திரிய வேண்டும். மரபினை மீறிய எதுவும் துயரத்துக்குரியதென்பது அல்லவா இது தருகிற ஆழமான பாடம்? இச் சிந்தனையானது பின்னாளில் `வித்தியாசப்படும்` வளர்ந்த சிறுவர்களை எப்படிப் பாதிக்கக் கூடும்?

02
இன்று சிறுவர்களுக்கான அனேக திரைப்படங்களை, கதைப் புத்தகங்களைத் தயாரிக்கிற நிறுவனமான டிஶ்னி [Walt Disney] நிறுவனம் மிகக் கவனமாக தனது தயாரிப்புக்கள் அனைத்திலும் தன் பார்வையாளர்களைச் சிந்திக்கச் செய்யும் அரசியல் எதையும் கலக்காமலிருக்கப் பார்த்துக் கொள்கிறது. அவை ‘குழந்தைகளின் உலகத்தை அழகான கனவுகளுடன் விட்டுவிடவேண்டும். எம் பெரிய உலக அரசியல்களும் கருத்துத் திணிப்புகளும் அங்கே கூடாது’ என்கிற வாதத்தை முன்வைக்கிற பலருக்கும் தோதானதாய் இருக்கிறது.  ஆனால் நேரடி அரசியல் நீக்கப்பட்டவை அனைத்திலும் தாராளமாய் மலிந்துள்ளன மறைமுக அரசியல்கள். அவை ஒன்றும் அழகானவை அல்ல.  வெண்பனியைப் போல ‘வெள்ளை’நிறமான அழகிகளான கதாநாயகிகள் (ஶ்நோவைற், சிண்டறலா) (கறுப்பர்களுக்கு இடமில்லை. யஶ்மின் (அலாடின்) தான் டிஶ்னியின் குறிப்பிடத் தகுந்த வெள்ளையல்லாத கதாநாயகி). அவர்கள் எந்த கஶ்டம் வந்தாலும் அதை எதிர்த்துப் போரிடாமல் ‘பொறுமை’ காத்து, அந்தப் பொறுமைக்குப் பரிசாக இளவரசர்களால் மணமுடிக்கப்படுபவர்களாக வலம்வருவார்கள் (தமிழ்-ஆங்கிலத்  தொலைக்காட்சி நாடகங்களில் பெரியவர்களது உலகம் இவ்வாறு தானே இருக்கிறது?). தீய மனிதர்கள் கறுப்பாகவும், நல்ல மனிதர்கள் வெள்ளையாகவும்… அதே அழகு குறித்த ஆண்ட பரம்பரை வரைவிலக்கணங்கள், சிறு பெண் பிள்ளைகளது சிந்தனையை ஓர் இளவரசனுக்காய் காத்திருப்பதோடு சுருக்குதல் என அதன் கதைகள் நகரும். ஒருமுறை கனடிய நடிகை சாரா (Sarah Polley) கூறியிருந்தார். தான் சிறுமியாகக் குழந்தை நட்சத்திரமாக இருந்தபோது ஒரு ஊடகவியலாளர் சந்திப்பில் தான் சமாதான குறியீட்டினைக் கொண்ட கழுத்துச் சங்கிலி அணிந்திருந்ததாகவும், அந்த மாநாடு முடிந்ததும் டிஶ்னி நிர்வாகம் தாம் எந்த அரசியல் செய்தியையும் விரும்புவதில்லை என அதை அணிந்ததுக்காகத் தன்னைக் கண்டித்ததைப் பற்றியும் ஒரு பேட்டியில் குறிப்பிட்டிருந்தார். சமாதானத்துக்கான குறியீட்டை சங்கிலியாய் அணிவது தவறு; பதிலாக ராஜ குமாரன்கள் வந்து காப்பாற்றுவார் என்கிற கனவுகள் மிக நன்று!!

இங்கே குறிப்பிட விரும்புவது மரபான கதைகளைப் பிள்ளைகள் படிக்கவே கூடாது என்பதல்ல. பழைய புராணங்களும்  ஆயிரம் கிளைகள் கொண்ட புராதனக் கதைகளும் சகல இனக்குழுமங்களதும் செழுமையான வாசிப்புக் கொடைகளே (அவற்றை வாசித்த பிறகே அவற்றின் மீதான விமர்சனங்களை விவாதங்களை முன்னெடுக்கலாம்). ஆனால் அவற்றுடன் இணைந்து யதார்த்தத்தையும் சமகாலத்தின் நடப்புக்களையும் கூறும் நூல்களும் அவர்களுக்குத் தரப்பட வேண்டும். அப்போது தான் அவர்களால் இந்த உலகினை அதன் முழுமையுடன் உள்வாங்க முடியும். அத்தகைய கதைகளை இங்கே சொல்லப்படுகிற மரபான கதைகளுக்கு மாற்றான கதைகள் எனக் கூறலாம். உதாரணமாக, தூங்கும் அழகி [Sleeping Beauty] என்கிற பிரபலமான டிஶ்னிக் கதைக்கு மாற்றாய் அதைப் பகடி செய்து தூங்கும் அசிங்கி [Sleeping Ugly] என்றொரு கதை வெளியானது [1981]. அதுபோல முயற்சிகள் பொதுவெளியின் வரையறுப்பை மீறி வேறும் சாத்தியங்களை முன்வைத்தன; முன்வைக்கின்றன.

வளர்ந்தவர்கள் ஆகிவிட்ட மூளைகள் உருவாக்கும் அதே பழைய நீதி புகட்டும் கதைகள் அல்ல; மாறாக, அந்த பூஞ் சிட்டுக்களை தம் சமூகத்தில் அக்கறை கொண்டவர்களாக உருவாக்க வல்ல கதைகளை; ஒரு பிள்ளையிடம் வல்லனவே வாழுகிற இவ்வுலகில்,அது தனிமைப்பட்டுவிடக் கூடாத வல்லமையையும் வலிமையையும் தருகிற அதே நேரம் உலகம் சார்ந்த பிரக்ஞையை ஊட்டும் அறிவையும் தருகிற கதைகளை நாம் தேட வேண்டியிருக்கிறது.

பிள்ளைகளால் உள்ளெடுக்கப்படுகின்ற இந்த அறிவு பிற சாத்தியங்களை பிற உலகங்களை ஏற்றுக் கொள்ளச் கற்றுத் தரும் அறிவு; அறிவை தனக்குட் பதுக்கி மற்றவர்களை நக்கலடிக்கவும் தன்னை பெரியவளாய் எடுத்துக் கொள்ளவும், மற்றவர்களது அறியாமையைப் பார்த்து சிரிக்கவும் தரப்படுவதல்ல. மாறாக தனது அறிவைப் பகிர்வதுடன் மற்றவர்களது அறியாமையை அவர்கள் வரும் பின்புலங்கள் ஊடாக அறிகின்றவளாகவும், அதை புரிந்துகொள்பவளாகவும், ஆனால் அந்த அறியாமையால் அவர்கள் மற்றவர்களை அடக்குவதையோ மற்றவர்கள் மீதான வன்முறைகளை ஏவுவதையோ ஒருபோதும் சகித்துக்கொள்ளாத தன்மையை வளர்க்கும் அறிவு.  பொருட்களை சேர்ப்பதற்காகவும் மற்றவருடன் போட்டியிடுவதற்காகவும் அன்றி, சமூகத்துக்குத் தேவையான ஒன்றை உருவாக்கி வளர்க்கத் தெரிந்த அறிவு.

வேகமான இந்த fastfood பண்பாட்டை சுவீகரித்துக் கொள்ளும் தலைமுறையுள்; ஒரு மரச்செடியை நட்டுவிட்டு, நாளும் நீர் வார்த்து, ஒருநாள் அதன் குளிர்ச்சியில் பூ விரிதலில் மயங்கிப் போகக் காத்திருக்கும் பொறுமையை; ஒரு மியூசியம் போல தனது மூளையைப் பயன்படுத்தாமல் அதனுள் சேரும் அறிவை பகிரும் கலையைக் கற்றுக் கொடுக்க; இந்த கல்வியமைப்போ பொருளீட்டுதலிலேயே மூழ்கியிருக்கும் மனிதர் படைக்கும் பெரும்பான்மை நுகர் நூல்களோ முயல்வதில்லை. அவை ஒருவருக்கொருவர் ஆரோக்கியமற்ற போட்டியையும் வேகத்தையுமே கற்றுத் தருகின்றன. பெரியவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட வேகப் பந்தயத்தில் சிறுவர்கள் தம் சிறுவத்தை இழந்து ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் – தம் சக மாணவர்களுக்கு முன் தாம் உயரங்களைத் தொட்டு விட.

சண்முகம் சிவலிங்கத்தின் கவிதை சொல்லும்

‘…எச்சிறிய புல்லும்
அதன் இயல்பினிலே முழுமை
இடுகாட்டில் முளைக்கின்ற கழனியும் ஓர் அருமை’

(நீர் வளையங்கள் தொகுதி).

ஆனால் இங்கே பிள்ளைகள் ஒவ்வொருவரதும் அவரவர் இயல்புகளின் தனித்துவங்கள் கொண்டாடப்படுகின்றதா?

0000

சிறுவர் பாலியல் துஶ்பிரயோகங்களும்; அதை வெளியில் கூற முடியாமல் தங்களிலேயே தவறிருக்கிறது என்பதாய் சுயவதைகளுடன் தாம் செய்யாதவற்றுக்கான தண்டனைகளைத் தமக்கு வழங்கியவாறு தமது நாளாந்த வாழ்வில் கல்வியிலோ உறவுகளிலோ பிரச்சினைப்படுபவர்களாய் தாழ்வுச்சிக்கல்கள் கொண்டவராய்  தத்தளிப்பதையும் காண்கையில் இதுவரை சொல்லப்பட்ட *கற்பனை*க் கெடுதிகளிலிருந்து (evils) அல்ல, நியமான அன்றாட வாழ்வின் கெடுதிகளிலிருந்து எவ்வாறு அவர்கள் தம்மைத் தற்காத்துக் கொள்ள உதவுவது என்கிற கேள்வி எழுகிறது. எந்த வன்முறையாளர்களையும் போலவே, பாலியல் துஶ்பிரயோகத்தைச் செய்பவர்களுக்கும் உருவத்திலும் வயதிலும் சிறியவர்களான சிறுவர்கள் மிக எளிதான இலக்குகளே. உடல்ரீதியாகப் பலமற்றவர்கள் என்பதுடன் அவர்களால் உடனடியாக எதிர்வினையாற்ற முடியாது என்பதால் அதுவரை அவர்கள் மீதான வன்முறையைத் தொடர முடியும். பலவேளைகளில் இத் தொடர் வன்முறைகள் தம் மீதான வன்முறைகளை எதிர்ப்பதற்கான முதிர்ச்சியை பக்குவத்தை பலத்தை அவர்களிடமிருந்து அறவே அழித்து விடுவதே நிகழ்கிறது.
ஆகவே தான் சிறுவர்களைப் பொறுத்தவரை வேறெந்தப் பாடங்களை விடவும் பிரதானமானதாய் இருக்க வேண்டியன வெளி ஆபத்துக்கள் குறித்த விழிப்புணர்வூட்டலும் அவை குறித்து வெறும் அச்சமூட்டலாயில்லாத, அவ் ஆபத்துக்களிலிருந்து அவர்கள் தம்மைத் தற்காத்துக் கொள்வதற்கான தகைமைகளும்.

இன்றெம் சிறுவர்கள் வளரும் சூழலும் கல்வியும் எவ்வளவு தூரம் அவர்களிடம் தோதான தற்காப்பு வலிமையை ஏற்படுத்துகின்றன? தேவதைக் கதைகள் சொல்லும் கெடுதிகளிலிருந்து அல்ல, மாறிவரும் சூழல்களின் நெருக்கடிகளின் வன்முறைகளிலிருந்து எம் பிள்ளைகளைக் காப்பாற்ற நாம் மீண்டும் (வீட்டிலும் வெளியிலும் – எதை கற்பிக்கிறோம், எதை முதன்மைப் படுத்துகிறோம் என்பதான) எம் கற்பித்தல் முறைகளையே சரிபார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

03
கனடிய சூழலில், வருடா வருடம்  தம் சக மாணவர்கள் தருகிற நெருக்கடிகளை முகங்கொடுக்க முடியாது சிறுவர்கள்  தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள். bullying ஏற்படுத்தும் தனிமை மற்றும் தன்னம்பிக்கையின்மை, மனஉளைச்சல் என்பன பிரதான காரணங்கள். இவர்கள் எதற்காக சக மாணவர்களால் நெருக்குதலுக்குள்ளாகிறார்கள் ?

ஒவ்வொருவரதும் வித்தியாசங்கள் என்பவை அவரவர் தனித்துவங்கள் என்பதையோ சமூக ஏற்றதாழ்வுகள் நிர்ணயிக்கிற ஒருவரது புறத்தோற்ற அலங்காரங்கள் என்பன பற்றிக் கற்றுத் தராத சமூகத்தில் வித்தியாசப்படாத  பலசாலிகளும் அவர்களுள் வித்தியாசப்பட்டு நிற்கிற நோஞ்சான்களும் தோன்றுகிறார்கள். பலசாலிகளால் நோஞ்சான்கள் தாக்கப்படுகிறார்கள்.

ஒரு மாணவன் அல்லது மாணவியை சக மாணவர்கள் வாய்ச் சொல்லாலும் உடல் தாக்குதல்களாலும் நெருக்குதலுக்கு உள்ளாக்குவதற்கான காரணங்களாக அவர்களது பொருளாதார பின்புலம் (வறுமை காரணமாக போடுகின்ற ஆடைகளது பெறுமதி மற்றும் அவ் ஆடைகளில் இருக்கக் கூடிய மணங்கள்); தோற்றம் [சொல்லப்பட்ட அழகு வரைவிலக்கணத்துள் வராதவர்கள் (வெள்ளையர்களுள் பொன்னிற முடிதான் அழகு. ஏனைய முடி நிறங்களுள் குறிப்பாக செந்நிறத் தலைமுடியை உடையவர்கள் கேலிப்பொருட்களாக பார்க்கப்படுவர். இதனாற் சிவத்தத் தலைகள்–red heads என கேலி செய்யப்படுவர்) மற்றும் உடற் பலங் குறைந்தவர்களாய் இருத்தல்; சிறியவர்களாய் இருத்தல்]; பாலியற் தேர்வு (சமபாலுறவாளர்கள்)  என்பன இருக்கின்றன. பலமற்றவர்களைத் தமது தாக்குதல்ப் பொருளாகத் தெர்வதில் பலசாலிகள் கவனமாகவே இருக்கிறார்கள். யாரும் பெரும்பான்மை மாணவர்களதும் ஆசிரியர்களதும் ஆதரவுடன் நடமாடுகிற பலமானவர்களைப் போய்த் தாக்குவதில்லை.  பலங் குறைந்தவரைத் தாக்குவதுதான் பலமானவர்களது பலம்!

நாம் வாழும் பூமியில் சமநிலையைப் பேணுதலின் நிமித்தம் நாம் சகமனிதரை மதித்தே ஆக வேண்டும் என்கிற அடிப்படை அறத்தினை வேறெந்த பாடங்களை விடவும் முக்கியமானதாக வலுவானதாக எம் குழந்தைகளுக்கு நாம் கற்பிக்கிறோமா? இன்னொரு சகஜீவிக்கு கை உயர்த்தும் அதிகாரம் எம்மில் எவருக்கும் இல்லை என்பதை எம் குழந்தைகளுக்கு நாம் — வீடுகளும் கல்விக் கூடங்களும் — கற்பிக்கின்
றோமா? Bully-களை பள்ளிகளும் வீடுகளுமே உருவாக்குகின்றன. வன்முறை சரியென வீட்டிலும் வெளியிலும் அடாவடியாய் நடந்து கொள்கிற ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் ஆசிரியர்களும் வன்முறைக்குத் துணை போகிறார்கள். தம் பிள்ளைகளை, தம் மாணவர்களை வன்முறையாளர்களாக உருமாற்றுகிறார்கள்.

கனடா போன்ற ஒரு சொல்லப்படுகிற முன்னேறிய நாட்டில் சக மாணவர்களது துன்புறுத்தலால் ஒரு பிள்ளை தற்கொலை செய்து கொள்வது வரை நிகழ்கிறது. இதைக் கற்பனை செய்வதே பலருக்கும் கடினமாயிருக்கலாம். எனிலும் ஒவ்வொரு சூழலிலும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் வன்முறை இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது – சிறியயதாயும் பெரியதாயும் வாழ்வின் ஒரு கூறென.

04.
சுதந்திரமான முடிவுகளை எடுக்கக்கூடியவரான வளர்ந்தவர்களே பாலியல் சுரண்டல்களுக்கும் பலவித உடல்-உள வன்முறைகளுக்கும் உள்ளாகிறபோது – எந்த, தக்கன வாழும் தகமைகளும் வளர்ந்திராத, வெறும் தேவதைக் கதைகளை வாசித்து வளரும் குழந்தைகளைப் பற்றிய எண்ணம் தொந்தரவு தருகிறது. தகாதென அழியுமே?

பவுத்த பிக்குகள்; கிறிஶ்தவ, கத்தோலிக்க பாதிரிகள்; யூத மதகுருக்கள்; ஐயர்கள்; சாமியார்கள்-  விதிவிலக்கின்றி அனைவரும் பாலியல் துஶ்பிரயோகங்கள் சுரண்டல்கள் தொடர்பான வழக்குகளில் அறியப்படுபவர்களே.  இது கூறுவது என்னவெனில் ‘சிறுவர்கள் – சிறியவர்கள் – பலமற்றவர்கள்’ மீதான எந்தக் குற்றங்களுக்கும் எவரும் பயப்பட்டதில்லை.

சிறுவர்கள், அவர்கள் எந்த நீதி மன்றத்தில்ப் போய் நியாயம் கேட்பார்கள்? அவர்களுடைய பவித்திரமான உலகம் காணாது போகும் ஒரு அத்துமீறலை துஶ்பிரயோகத்தை அவமதிப்பை எவ்வாறு அவர்கள் அடையாளங் காணுவார்கள் – அவர்தம் பூவுலகம் சிதறிப் போகாதபடி அவர்களுக்கு எதிர்ப்பை கற்றுத் தருவது எவ்வாறு?

மேலும், சோமாலியா உள்ளிட்ட தேசங்கள் பலதிலும் தினமும் இறந்துகொண்டிருக்கும் அவர்களை ஒத்த சிறுவர்களது நிதர்சனம்  தெரியாமல் அவர்களை வளர்க்க வேண்டிய தேவை என்ன? அது யாருக்கு உதவும்? அத்துடன், சமாதானத்துக்கான குறியீடுகளையே ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்களிடமிருந்து, சமாதானத்தினதும் வன்முறையற்ற உலகினதும் ஒப்பீடுகளற்ற பெறுமதியை சிறுவர்கள் எப்படி கற்பார்கள்?

05
சமூக சமநிலைக்கு, சமூக நீதிகளுக்கு எதிரான தனது கருத்துக்களை தனது சந்தைகளை குழந்தைகளிடம் திணிக்கும் திறந்த விற்பனை கூடமாகவே நாம் வாழும் உலகம் உள்ளது. தொடக்கநிலை தனியார் பள்ளிக் கூடங்கள் பல அப்பியாசக் கொப்பிகளைக் கைவிட்டு ஐபாட் (iPad)  போன்ற பெருநிறுவனங்களது உற்பத்திப் பொருட்களுக்கு மாறிவிட்டன.

பரிசுகளே அன்பினை தீர்மானிப்பவையாக  தம் பிள்ளைகளுடன் நேரம் செலவளிக்க முடியாத பெற்றோர் தம் குற்றஉணர்ச்சியைப் போக்கும் நிமித்தம் பரிசுகளை வாங்கிக் குவிக்க வேண்டியுள்ளது (அதனூடாகச் சிறிதளவு அன்பை ஏனும் திருப்பிப் பெற).

இன்றெமது கதைகள் எல்லாம் எமது பட்டறிவின் நியாயங்களே. பெற்றோர் தம் இளம் வயதில் தாம் செய்த தவறுகளை பின்னாளிலேயே உணர்ந்து தமது பிள்ளைகளும் அதைச் செய்யக் கூடாதெனப் பதைபதைக்கின்றனர். தம் கைப் பிடிக்குள் வைத்திருக்க நீதிக் கதைகள் தயாராகின்றன. பிள்ளைகள் தவறு செய்வதை தமது அனுபவங்களைக் கூறிப் பயப்படுத்தித் தடுத்திட முயலுகின்றனர். ஆனால் வட்டமென சுழலும் வாழ்வு எதையும் தடுப்பதில்லை. பெற்றோர் தடக்கி விழுந்த போலவேயான இடங்களிற்  பிள்ளைகளும் போய் விழுகின்றனர் . தவறுகளை விட்டே அவர்களும் தவறறிகிறார்கள். துரதிர்ஶ்டவசமாக பெற்றோர் சென்ற அதே தெருக்களும் அதே பள்ளி நிறுவனங்களும் அதே பின்தொடரவேண்டிய குடும்ப-அரசாங்க-மத ஒழுங்குக் கட்டமைப்புகளும் அதன் நியதிகளுமே சற்றே மிகச் சற்றே மாறிய நாகரிகக் களங்களுடன் பிள்ளைகளுக்காகவும் தயாராய் உள்ளன. இதில் எதையும் மீறிச் செல்ல நம்மிடையே ஆயிரம் புத்தர்களா பிறந்தார்கள்?

குழந்தைகளின் உலகம் மாசுமருவற்ற உலகமாக என்றுமே விட்டுவைக்கப்பட்டு இல்லை. அது பெரியவர்களது உலகினால் அத்துமீறப்பட்டு, தன் சூழலின் கசடுகளுடனேயே இருக்கிறது. ஆகவே அவர்களிடன் தீய உலகின் கூறுகளையும் எடுத்துச் செல்வது ஒன்றும் அவர்களது உலகை இதுவரை இல்லாத குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகின்ற ஒன்றாக அமைந்துவிட  முடியாது.

06
கனடிய பல் பண்பாட்டுச் சூழலில் (ஆங்கிலத்தில்) எழுதப்பட வேண்டிய சிறுவர் கதைகளூடாக எமது பண்பாட்டு வேறுபாடுகளை பெரும்பான்மை சமூகத்துடன் பகிர்ந்து கொள்வதற்கும்; அதனூடாகப் புரிதல்களை ஆரம்ப கட்டங்களிலையே ஏற்படுத்துவதற்கான தேவையும் இருக்கிறது.  புரிதல் இன்மைகளே ஆசிரியர்களிடமிருந்தும் சக மாணவர்களிடமிருந்தும் அறியாமைகளுக்கு (அவற்றில் நியாயம் இல்லை என்றாலும்) அதன்பாலான புறக்கணிப்புகளுக்கு வழிகோலுகின்றன.

இன்றைய காலத்தில் பெரியவர்கள் உள்ளடங்கலாக சிறுவர்கள் அனைவரும் தங்களை அறிவூட்டிக் கொள்ள வேண்டிப் பலதரப்பட்ட விடயங்கள் எதிர் உள்ளன. வளர்ந்தவர்கள் அவற்றின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்வதோடு, அவற்றை சிறுவர் இலக்கியங்களும் உள்ளெடுத்துக் கொள்ளுதலே இன்னொரு படிநிலைக்கு உதவும். சிறுவர் இலக்கியங்களிலும் பாடத் திட்டங்களிலும் இவற்றை உள்ளடக்கி எழுதப்படுகிற போது தான் தன்னிலிருந்து வித்தியாசமாய் இருக்கிற சக மாணவரை ஒதுக்குகிற துன்புறுத்துகிற மனங்களில் படிப்படியாய் மாற்றம் வ(ள)ரும். அதுவரை இவை ஒரு முடிவற்ற பட்டியலே.

தமிழ் / ஆங்கில சிறுவர் இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் கவனிக்கவேண்டிய பொருளடக்கம்:

1. குறிப்பிட்ட விகிதமான சிறுவர்களுக்கு இருக்கும் ஆட்டிசம் (Autism); டிஶ்லெக்சியா (dyslexia) போன்றன தொடர்பான புரிதலை சிறுவர்களிடம் ஏற்படுத்துகின்ற படைப்புகள்; அதே நேரம், டிஶ்லெக்சியா போன்றன இருக்கிற சிறுவர்களுக்கான வாசிப்புக்கான வடிவங்களிலும் படைப்புக்கள் வேண்டும். டிஶ்லெக்சியா இருக்கிற சிறுவன் அதை புரிந்திராத – அவனை ஒரு குறைபாடாய்ப் பாக்கிற –  பள்ளிச் சூழல் மட்டும் குடும்பச் சூழலில் எதிர்கொள்கிற உளவியல்ச் சிக்கல்களை Taare Zameen Par (பூமியிலுள்ள நட்சத்திரங்கள், 2007) என்கிற ஹிந்தித் திரைப்படம் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருந்தது. உண்மையில் ஒவ்வொரு சிறுவர்களும் ஒவ்வொரு விதமாய்க் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். ஒரு வகுப்பறை எல்லோரையும் ஒரே மாதிரிக் கற்றுக் கொள்ளச் சொல்கிறது. அது அனைவரது இயலுமைகளையும் கவனத்திலெடுக்காத கல்வித் திட்டத்தின் தவறே அன்றி மாணவர்களது அல்ல. ஆட்டிசம், டிஶ்லக்சியா இருக்கிற பிள்ளைகள் கற்றுக் கொள்ள வேறு வடிவிலான கற்பித்தல் முறைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும். அவர்களது வழமைக்கு மாறான தன்மையை சிறு சிக்கல் அல்லது தடை (barrier) என்று வேண்டுமானால் குறிப்பிடலாமே ஒழிய அது குறைபாடு அல்ல. தடைகளை அகற்றுதலைச் சிந்திப்பதே பொறுப்பான கல்வியாளர்களது வேலை. தள்ளி வைப்பதல்ல.

2. வெவ்வேறு வர்க்கங்களை, மாறுபட்ட குடும்ப அலகுகளை உள்ளடக்கும் படைப்புகள். உதாரணமாக: வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழிருப்பவர்களது பிள்ளைகள், தாய் அல்லது தகப்பன் ஒருவரது கவனத்தின்கீழ் அல்லது வளர்ப்புப் பெற்றோர், மாற்றாந் தாய் / தகப்பனுக்குள் வாழும் பிள்ளைகள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளை உள்ளடக்கியவை.
3. சமத்துவம்; சமூகஅக்கறை:
பெரும்பாலான எமது குடும்பங்கள் பிள்ளைகள் போடுகிற ஆடைகள் உள்ளிட்ட வெளித் தோற்றத்திலேயே அதிக கவனம் செலுத்துகின்றன.  அவற்றிலுள்ள அக்கறை அகநிலையின் தோற்றம் குறித்து இருந்ததில்லை. ஆனால் அகநிலையின் விகாரங்களே சக மனிதர்கள் மீதான வன்முறைகளுக்கும் ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் காரணிகளாய் அமைகின்றன. அதில், எமக்கான சுதந்திரத்தைப் போலவே மற்றவரதையும் மதித்தலும் சமத்துவம் பேணலும் கற்றுத்தரப் படும் படைப்புகள்.
4. சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சர்வதேச உள்ளடக்கத்தைக் கொண்ட படைப்புகள்.
5. சுயமரியாதை; சுயபாதுகாப்பு என்பனவை கற்றுத் தரும் படைப்புகள்.
6. வன்முறை எதிர்ப்பு; யுத்த எதிர்ப்பு என்பதை வலியுறுத்தும் படைப்புகள் –
வன்முறையிலிருந்து தப்பியோடிய சமூகத்தில் புலம்பெயர் வெளிகளிலும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்குகிற துப்பாக்கியால் சுடுதல் காரினால் ஏற்றிக் கொல்லுதல் என்பன எப்படி சாத்தியமாகின? மேற்குறிப்பிட்டுள்ளது போல வன்முறையின் கூறுகளை அடையாளங் கண்டு அவை சமத்துவமற்ற உலகுக்கானது என்பதை சிறு வயதிலையே பிள்ளைகளின் அகநிலையில் பதிய வேண்டும்.
7. அனைவரையும் உள்ளடக்குதல் (பிற பண்பாடுகள்—இனங்கள்—மொழிகள்—உணவுவகைகள்—நிறங்கள்–மதங்கள்–பாலியல் தேர்வுகள்):

Advertisements